Νυχτερινή Καταδίωξη(2015)

(Run All Night)  Πρώτη προβολή: 09-04-2015

Η Νυχτερινή Καταδίωξη είναι ό,τι ακριβώς περιμένεις: μια περιπέτεια που δεν προσφέρει τίποτα καινούριο, αλλά καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον, έχοντας δύο πολύ καλούς ηθοποιούς στο καστ: Λίαμ Νίσον και Εντ Χάρις σε μεγάλη φόρμα, ενώ συμμετέχουν και σε μία σκηνή που θυμίζει εκείνη από το Heat.

Ναι μπορεί το φιλμ να ξοδεύει περισσότερο χρόνο απ όσο θα χρειαζόταν σε κυνηγητά με αυτοκίνητα ή μη και προσθέτει στο δεύτερο μέρος της τον χαρακτήρα ενός πληρωμένου δολοφόνου που μοιάζει να βγήκε -όπως τον υποδύεται ο Κόμον- από το σύμπαν του «Terminator», αλλά ακόμη κι αυτό ή το γεγονός ότι η ιστορία καταλήγει με μια εντελώς προβλέψιμη ανταλλαγή πυροβολισμών, δεν είναι αρκετά για να στερήσουν την γνώριμη μεν, άλλα χορταστική απόλαυση που η ταινία προσφέρει.

Η καθοριστική παρουσία της αμερικανικής μεγαλούπολης, η οποία αναδεικνύεται σε ένα υποβλητικό κινηματογραφικό σκηνικό, βοηθά αυτό το προβλέψιμο στην εξέλιξή του περιπετειώδες θρίλερ να αποκτήσει κάτι από την ατμόσφαιρα και τη στιβαρότητα μιας παλιομοδίτικης b movie.

Fan club του ανδρός, θα το πληρώσεις (με την καλή έννοια). Βαρεμένοι με τα «Η Αρπαγή», πέστε με τα μούτρα (αν αντέχετε τρόικα Νίσον μέσα σε τρεισήμισι μήνες). Πιτσιρικαρία, κοίταξε και τα daddy «θέματά» σου πίσω απ' το πιστολίδι και τα γκάζια. Φιλμοφάγε, μπορεί και να σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι εξαιτίας της συνέργειας και των σεσημασμένων déjà-vu. Arthouseά, ξέρεις πώς είναι αυτά (απέθαντα σωρός, πλεκτάνες γραφίδας κτλ.), αμύνσου.

Ενδιαφέρουσα περιπέτεια στα χνάρια ταινιών όπως το Equalizer που κρατά τον θεατή για δύο ώρες.

Οι ερμηνείες τέλος, είναι από καλές έως αρκετά καλές και γενικά η ταινία βλέπεται με ενδιαφέρον χωρίς όμως να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο.

Πέρα από αυτές τις δυο-τρεις θετικές παρατηρήσεις, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα επί της ουσίας που δεν έχουμε δει στο παρελθόν και καλύτερα.

Στo πλαίσιo ενός καλογραμμένου σεναρίου το οποίο σέβεται του άγραφους κανόνες της ποιοτικής δράσης, η ταινία δεν καταφεύγει σε διαρκείς εύκολες λύσεις και αμερικανιές για να πετύχει τον σκοπό της, άσχετα από το ότι δεν αποτελεί μια ταινία με δυνατό μήνυμα ή μια «κουλτουρέ» σινεφίλ χροιά.    

Κάτι όμως το δίδυμο Νίσον-Χάρις και η ζοφερή ατμόσφαιρα που χτίζεται γύρω από τους καταρρέοντες χαρακτήρες τους, κάτι οι φροντισμένες δόσεις αδρεναλίνης με δυνατές σκηνές δράσης που δεν καταφεύγουν σε ακρότητες της τάξεως του να κατεδαφίζεται το μισό Παρίσι (όπως συνέβη στο «Taken»), κατατάσσουν την ταινία στο επίπεδο της συμβατικής μεν, τίμιας δε περιπέτειας.

Ο Ισπανός Κολέ Σερά, που έχει ξανασκηνοθετήσει τον Νίσον στο Unknown, τουλάχιστον γνωρίζει πώς να εναλλάσσει τις κορόνες με τις καντέντσες, ακόμη και μέσα στο πλαίσιο μιας b-movie υπερβολής. Ο Εντ Χάρις παίζει με τραγικές εμβαθύνσεις σε μια όχι και τόσο αντάξια του ταλέντου του ταινία (τελικά, ελάχιστες ανταμείβουν τις πραγματικές του δυνατότητες) και φέρνει μια σαιξπηρική διάσταση στους διαλόγους του με τον Νίσον, ο οποίος έχει πάρει εργολαβικά σοβαρά τον ρόλο του ως μεσόκοπος ήρωας δράσης, με ειδίκευση στην αυτοδικία, είτε παίζει τον καλό είτε τον περίπου καλό – για τελείως κακό, ούτε συζήτηση.