Ο Τοίχος(2017)

(The Wall)  Πρώτη προβολή: 18-05-2017

Περιπέτεια επιβίωσης, αλλά και εξερεύνησης της ψυχολογικής φόρτισης ενός στρατιώτη, εν μέσω πυρών και διαλόγου με τον εχθρό. Όχι μια καταιγιστική περιπέτεια πολεμικής δράσης, αλλά ένα καλοκουρδισμένο θρίλερ που παρά τους περιορισμούς που το ίδιο το σενάριο θέτει, καταφέρνει όχι μόνο να τη σκαπουλάρει αλλά να προσφέρει ένα ικανοποιητικότατο αποτέλεσμα.

Θαρραλέα δουλειά, μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί ως άκρως αντιαμερικανική, σχεδόν φιλοϊσλαμική προπαγάνδα, παρότι αυτό που στην ουσία λέει δεν είναι τίποτε παραπάνω από την αλήθεια.

Ούτε ο Λάιμαν, άλλα ούτε το σενάριο του Γουόρελ, δεν ξεφεύγουν ούτε λεπτό από τον Αμερικανό στρατιώτη. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που η ταινία να προσπαθεί η ταινία να μπει λίγο πιο βαθιά μέσα στον χαρακτήρα του Ιρακινού σκοπευτή. Παραμένει, από την αρχή μέχρι το τέλος της, απλά εκείνος ο «κακός» ο οποίος θέλει να σκοτώσει τον «ήρωα» γιατί απλά έτσι πρέπει... Δεν υπάρχει τίποτα που να τον κάνει άνθρωπο πίσω από το στόχαστρό του. Ομως με αυτό τον τρόπο η ταινία χάνει την βαρύτητα της, ακροβατώντας επικίνδυνα στα όρια της απλοϊκότητας και της αφέλειας.

Κι αν η λεκτική, αλά «Τηλεφωνικός Θάλαμος» μάχη ανάμεσα στους αντιπάλους εκατέρωθεν του τοίχου μοιάζει κατά κανόνα βεβιασμένη (ειδικά από τη μεριά του σκοπευτή, που θα αποδειχθεί μέγας λόγιος αλλά και... μίμος περιωπής), ο πήχης της έντασης και του σασπένς συντηρείται μόνιμα στα ψηλά χάρη στην άψογα γεωγραφημένη σκηνοθεσία, τη μαεστρική χρήση της ηχητικής μπάντας (απ' όπου απουσιάζει εντελώς η μουσική υπόκρουση) και το θαρραλέο ερμηνευτικό σολάρισμα του Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον.

Δεν καταφέρνει, ωστόσο, σε καμία στιγμή να παρουσιάσει τα επιχειρήματα και της άλλης πλευράς, έστω και αν για ένα μόνο δευτερόλεπτο (τόσο όσο ακούγεται η αμερικανική προφορά στον ασύρματο) το κόνσεπτ αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ότι έχει στη συνέχεια, καθώς εξαντλείται σε μία ανταλλαγή πληροφοριών και ενίοτε προσβολών.

Φιλόδοξο θρίλερ επιβίωσης, που όμως εγκλωβίζεται στην ίδια τη σύλληψή του και ξεθυμαίνει πολύ γρήγορα.

Ο Liman προσφέρει ένα έντονο, και κλειστοφοβικό παρά την ανοιχτωσιά της ερήμου θρίλερ, που υπoγραμμίζει τη δυνατότητα του σινεμά να παράξει πλούσια αφήγηση χρησιμοποιώντας τα πιο ταπεινά υλικά.