Σουβενίρ(2016)

(Souvenir)  Πρώτη προβολή: 25-05-2017

Η ικανότητα της Ιζαμπέλ Ιπέρ να απογειώνει ακόμα και τις πιο μικρές, ασήμαντες ιστορίες έχει φανεί πολλές φορές στο σινεμά με πιο κοντινό παράδειγμα το «Μέλλον». Το «Σουβενίρ» του Μπαβό Ντεφούρν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία ταινιών και το γεγονός ότι εδώ η Ιπέρ τραγουδά ανήκει στα συν της αφού ακόμα και σε αυτό είναι πολύ καλή.

Η υπόσχεση για μια ευχάριστη κομεντί, ανώδυνη και άκακη όπως και ο ευρωπαϊκός διαγωνισμός των κάποτε ελαφρολαϊκών τραγουδιών, κρατάει όσο και ο έρωτας μιας σβησμένης αρτίστας που ξαναθερμαίνει την παλιά της φλόγα με έναν ορμητικό, ειλικρινή αλλά και φιλόδοξο Πυγμαλίωνα, με αντίθετους όμως ηλικιακούς ρόλους.

Διανύοντας με περισσή φυσικότητα όλη την απόσταση από το φοβισμένο κορίτσι στην αλαζονική ντίβα, η Ιπέρ βρίσκεται στο κέντρο μιας ταινίας που υπάρχει μόνο για εκείνη, χαρίζοντας σε κάθε σκηνή της έξτρα νότες μουσικότητας σε μια μάλλον πολυπαιγμένη παρτιτούρα.

Χαριτωμένη ταινία με την Ιζαμπέλ Ιπέρ σε έναν πιο ευχάριστο ρόλο από αυτούς που μας έχει συνηθίσει. Θα σας μείνει το τραγουδάκι, αλλά θα απορήσετε με το γλυκανάλατο φινάλε.

Μια απολαυστική Ιζαμπέλ Ιπέρ προσθέτει χάρη σε μια παλιομοδίτικη, μικρού βεληνεκούς ρομαντική κομεντί.

Τρυφερή, καλοπαιγμένη μέσα στις σεναριακές της ευκολίες γαλλoβέλγικη κομεντί με την Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Θα μπορούσε να είναι το φιλμ που θα έπαιζε σε σπίτια όπου γίνονται μαζώξεις για τον διαγωνισμό της Eurovision ετησίως (πριν το τζέρτζελο, δηλαδή). Αφού δεν πετυχαίνει καν αυτό, απλά, δεν θα ξέρεις πώς να διαχειριστείς τούτο το φιάσκο. Βέβαια, υπάρχουν και οι θαυμαστές της Ιπέρ, που θα αναφωνούν γλυκά και χαριτωμένα, σκορπίζοντας καρδούλες προς την οθόνη (και τη θεά τους)...

Αν και το μπάτζετ εδώ είναι σχετικά μικρό, λειτουργεί τελικά υπέρ της όλης σύλληψης, καθώς την κατεβάζει στα μέτρα μιας, φαντασιακής πάντα, καθημερινότητας, τονίζοντας το δραματικό στοιχείο, χωρίς όμως να στερεί τις ευπρόσδεκτες, απαραίτητες, ελαφριές ανάσες του απαραίτητου camp.