Η Βασίλισσα Της Ισπανίας(2016)

(La Reina de España)  Πρώτη προβολή: 01-06-2017

Το σώσε που εν προόδω προκύπτει είναι κάτι σαν το «Επτά Μέρες με τη Μέριλιν» όπως θα άπλωνε χέρι πάνω του ο Αλμοδόβαρ για να πιάσει στο στόμα του, εκτός από τον retro φασισμό, ό,τι τον εξιτάρει στο σινάφι του ή εκτός αυτού ακόμη κι αναχρονιστικά.

O Φερνάντο Τρουέμπα σκηνοθετεί την Πενέλοπε Κρουζ σε μια ρομαντική κωμωδία... βασιλικών διαστάσεων, ξεχνώντας να κοιτάξει το σενάριο.

Εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια που οφείλονται στην τελειομανία του οσκαρικού Τρουέμπα, το σενάριο χάνει όμως γρήγορα την κατεύθυνσή του, βασισμένο σε μια εξαιρετικά αδύναμη πλοκή.

Ο Τρουέμπα μπορεί να μεταφέρει το κλίμα των γυρισμάτων μιας ταινίας και τις μικροπαρεξηγήσεις ανάμεσα στους Αμερικανούς και τους Ισπανούς συντελεστές, αλλά η «Βασίλισσά» του είναι μάλλον αφελής, επιδίδεται σε κλισέ αναπαραστάσεις κάθε αρσενικού, θηλυκού και ομοφυλόφιλου χαρακτήρα και το κυριότερο: είναι βαρετή.

Με ένα ανακατεμένο καστ, καθώς συμμετέχουν οι Αμερικανοί Κάρι Έλγουες και Μάντι Πατίνκιν δίπλα στους Ισπανούς συναδέλφους τους, το αποτέλεσμα πασχίζει μάταια και άτσαλα να εμβαθύνει στη σχεδόν εφιαλτική φάση των multi-culti εμπορικών συμπαραγωγών.

Ούτε η ακτινοβολία της Πενέλοπε Κρουζ δεν είναι αρκετή για να διασωθεί η νέα ταινία του Φερνάντο Τρουέμπα, μια άνοστη και ανέμπνευστη κομεντί που διαδραματίζεται στην Ισπανία των 50s με φόντο το απολυταρχικό καθεστώς του Φράνκο.

Όπως όλες οι ταινίες, έτσι και αυτή θα είναι γεμάτη ειδύλλια, τρικλοποδιές και πισώπλατα μαχαιρώματα, με μια λέξη περιπέτεια. Με τη μόνη διαφορά όμως ότι τα όσα συμβαίνουν εδώ παρουσιάζονται τόσο πλαδαρά και αδιάφορα που δεν αφορούν, κυριολεκτικά, κανέναν.