Child 44(2015)

Πρώτη προβολή: 16-04-2015

Αρκετά φιλόδοξη στην υλοποίησή του (με την φωτογραφία του Oliver Wood να αποτελεί, παρόλα αυτά, ένα από τα καλύτερα στοιχεία του), το "Child 44" είχε την ευκαιρία να αποτελέσει ένα στιβαρό θρίλερ με φόντο τα υποβλητικά τοπία της παγωμένης Ρωσίας. Αντ'αυτού κατέληξε τελείως αποπροσανατόλιστο, μπλεγμένο ανάμεσα σε επιμέρους ανολοκλήρωτες ιστορίες χωρίς συνοχή και ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Με ελάχιστες καλές στιγμές – κυρίως όταν οι άμοιροι οι ηθοποιοί του προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα (ακόμη και μέσα στην αστεία ρώσικη προφορά του ο Χάρντι είναι πραγματικά ένας πολύ καλός ηθοποιός) και μια ατμόσφαιρα που είναι πνιγηρή αρχικά για τους σωστούς και όσο περνάει η ώρα για τους λάθους λόγους (βλ. «πήξαμε»), το «Child 44» δεν μπορεί να χειριστεί τη λογοτεχνική του καταγωγή, ξεχειλώνει το μυστήριο γύρω από τον serial –killer, χάνει κάθε ευκαιρία να αγγίξει τις πιο ενδιαφέρουσες υποπλοκές του – όπως αυτή της απαγορευμένης ομοφυλοφιλίας ή του αέναου κύκλου της προδοσίας ανάμεσα στους κύκλους της εξουσίας – και σε εξοντώνει από την ανία, πριν ολοκληρώσει την προπαγάνδα του και πιστέψει πως σε έναν κόσμο όπου οι Δυτικοί συνεχίζουν να βλέπουν ταινίες σαν αυτή εν έτει 2015, μπορεί άραγε να υπάρξει στ' αλήθεια ποτέ happy end.

Ο προπολεμικός λιμός στην Ουκρανία, η ύψωση της σοβιετικής σημαίας στο Ράιχσταγκ ως έργο Ρώσων κατσαπλιάδων, εκτελέσεις χωρίς δίκες και βασανιστήρια στριμώχνονται στο ξεκίνημα της ταινίας χωρίς να εξυπηρετούν την αφήγηση. Έτσι, όταν αρχίζει το θρίλερ των παιδοκτονιών (το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ ) είναι πλέον αργά, με τις αχρείαστες υποπλοκές να έχουν ήδη πνίξει το σασπένς και να έχουν ξεχειλώσει τη διάρκεια.

Υφάκια (από το γωνιώδες στραβοκοίταγμα του Μπράντο μέχρι μια άνευ λόγου ροχάλα σε crime scene) του αξιοπρόσεκτου στη Μέθοδό του πάντως Χάρντι, η Ραπάς χαλάστρα ως συνήθως από το «Προμηθέας» και μετά, κι άπαντες με σλαβικό αξάν – αλλά ο ένας να λέει «Ντεμιντόβα», η άλλη «Ντεμίντοβα» και σκηνοθέτης με script να μην παίρνουν χαμπάρι. Η τσάμπα και βερεσέ παραπλανητική πρώιμη απόκρυψη του προσώπου του δράστη, που σαν να μην τρέχει τίποτα μοστράρεται εξανθρωπιστικά φάτσα κάρτα απ' τη μέση κι έπειτα. Το (υπερ)βολικό δόσιμο και του pogrom εναντίον των ομοφυλοφίλων δια του χωσίματος στο CSI της θυματοποίησης ενός gay πωλητή σιδηροδρομικών εισιτηρίων, μάρτυρα του follow-up της παιδοκτονίας.

Το Child 44 μπορεί τελικά να μην είναι εκείνη η ταινία που ήθελε να γίνει, όμως παραμένει ένα «εμφανισιακά» όμορφο κινηματογραφικό δημιούργημα που αν τελικά του αφιερώσεις χρόνο τουλάχιστον θα ενημερωθείς για την ιστορία δημιουργίας του τμήματος ανθρωποκτονιών στην Ρωσία.

Η ταινία δεν είναι πολιτική. Μακάρι να ήταν. Κλίνει περισσότερο προς το αστυνομικό θρίλερ και την δράση, κατορθώνοντας να αναδείξει εύστοχα το κλίμα της εποχής που διαδραματίζεται και να αιτιολογήσει ως ένα βαθμό τις συμπεριφορές των Αρχών και του Συστήματος.

Κάτι έχει χαθεί από τη σύγχρονη κινηματογραφική γλώσσα. Παρότι πολλά φιλμ, όπως το παρόν, περιέχουν τα συστατικά που χρειάζονται, αφήνουν μια αίσθηση περίληψης, δεν στέκονται σε κάτι, να ριζώσει.

Εκεί που θα μπορούσε επί παραδείγματι να αναπτυχθεί μέχρι και μια ολόκληρη ταινία που θα άνοιγε διάλογο με τις συγκλονιστικές «Σημαίες των Προγόνων Μας», το «Child 44» φροντίζει να ξεπετάξει με ασυγχώρητη επιδερμικότητα έναν πιθανό πυρήνα δραματουργικού θησαυρού, ο οποίος θα ήταν ικανός θεωρητικά να απογειώσει την κύρια ιστορία του.

Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν... πάνω από σώματα δολοφονημένων παιδιών ξεπηδά από τις σελίδες γνωστού μπεστ σέλερ και μας εκνευρίζει με την υπερπροσπάθεια του να μιλήσει Αγγλικά με Ρώσικη προφορά... σε Ρωσικό έδαφος.

Μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά η συγκεκριμένη ταινία, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να την πεις κακή ή μέτρια ταινία, καθότι αυτά που υπόσχεται σε γενικές γραμμές, αυτά προσφέρει δηλαδή ένα καλογυρισμένο αστυνομικό θρίλερ, μια ταινία που θα σε κρατήσει για 2 ώρες στην θέση σου. Σίγουρα δεν θα σε καθηλώσει, δεν θα σε καταπλήξει, αλλά δεν θα περάσει και απαρατήρητη. Και σίγουρα στο τελευταίο είναι που γέρνει η μεριά του Child 44, αν το βάζαμε σε κάποια... ζυγαριά.