Αναρχία(2014)

(Cymbeline)  Πρώτη προβολή: 23-04-2015

Πλοκή, χαρακτήρες, ανατροπές, καθάρσεις μοιάζουν εντελώς ασύνδετες, απότομες, ανώφελες, σκόρπιες. Χάνεται τόση προσπάθεια στον εκσυγχρονισμό της εικόνας ώστε να θυμίζει μία μεταποκαλυπτική σχεδόν χαμένη Αμερική, που δεν έχει δουλευτεί μία υγρή αφήγηση, ένα συναισθηματικό χτίσιμο, ένα βάθος στα κίνητρα των ηρώων, ώστε να συμπορευτείς μαζί τους στη τραγωδία τους.

Ποιητικός, βαθυστόχαστος λόγος και γκανγκστερικό ντεκόρ συγκροτούν ένα πρώτο φιλμικό παράδοξο, το οποίο επιτείνεται από το υπόγειο, μα πάντα παρόν χιούμορ, μια μπερδεμένη ιστορία και πολλές τραβηγμένες απ' τα μαλλιά συμπτώσεις. Από ένα σημείο και μετά διαχρονικές αλήθειες φαντάζουν σαν παρεΐστικα αστεία και το αντίστροφο, με τον κακομοίρη τον Σαίξπηρ, όχι στα καλύτερά του, χαμένο κάπου στη μετάφραση.

Η όλη θεματική τού πρωτότυπου έργου και, κατ' επέκταση της συγκεκριμένης ταινίας, μοιάζει τόσο ξεπερασμένη που καθιστά την επιλογή της για μοντέρνα διασκευή σχεδόν απαγορευτική. Ίσως, βέβαια, στα χέρια ενός ικανότερου και πιο εμπνευσμένου δημιουργού, κάποιες βασικές, ουσιαστικές αλλαγές και μια προσπάθεια οργάνωσης της χαοτικής πλοκής, μπορεί και να έκαναν τη διαφορά και να μιλούσαμε για μια φρέσκια ματιά σε ένα ίσως παρεξηγημένο έργο. Ως έχει, δυστυχώς, μιλάμε για μια προχειροδουλεμένη απόπειρα.

Η Αναρχία είναι μία -στην καλύτερη- αμήχανη προσπάθεια μεταφοράς στη σύγχρονη εποχή.

Υπάρχει έμπνευση, υπάρχει ευρηματικότητα και πρωτοτυπία στο σενάριο, αλλά δεν υπάρχει νεύρο.

Το Cymbeline, παρότι δραματουργικά άνισο, στέκει από μόνο του ως επιχείρημα στην άποψη που λέει ότι το σινεμά χωράει τα πάντα. Στέκει όμως και με αξιοπρέπεια στην ιστορία, στο ωριμότερο στάδιο του σαιξπηρικού λόγου, διαθέτοντας παράλληλα όλα όσα χρειάζεται ένα φιλμ για να αγαπηθεί ή να μισηθεί.

Το να πάρεις απλά κάποιο από τα λιγότερο γνωστά έργα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς και να το εντάξεις στην κουλτούρα του iPad, των κινητών με φωτογραφική κάμερα, των δερματοφορεμένων μηχανόβιων και των διεφθαρμένων, ναρκομανών αστυνομικών, όπως στην περίπτωση της Αναρχίας, δεν πιστοποιεί και το ανάλογο ρηξικέλευθο αποτέλεσμα.

Ο κάποτε νεωτεριστής σκηνοθέτης του «Νάντια, Ο Θηλυκός Βρικόλακας» προδίδεται στην «Αναρχία» και παραδίδει ένα αποτέλεσμα τραγικό. Και όχι με τον τρόπο που το εννοούσε ο Σαίξπηρ.

Το καστ πλούσιο, αλλά υπάρχει σοβαρό κινηματογραφικό πρόβλημα: η όποια έμπνευση δείχνει να σταματά στις σημάνσεις του δράματος, που σπάνια μετουσιώνονται σε φιλμική γλώσσα.

Ο Αλμερέιντα χρησιμοποιεί επαναλαμβανόμενα στοιχεία για να δέσει την τραγική πλοκή με ένα urban σκηνικό και το απαραίτητο έμμετρο στοιχείο που παραπέμπει στην πρωτότυπη πηγή, χωρίς πάντα να τραβάει το ενδιαφέρον δραματικά – φαίνεται περισσότερο ως μια εικαστική απόπειρα με βεβιασμένη κινητικότητα.