Wonder Woman(2017)

Πρώτη προβολή: 08-06-2017

Εντυπωσιακό το θέαμα και εξαιρετικά χορογραφημένες συγκρούσεις, κάνουν αρκετά διασκεδαστική την ταινία, η οποία γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όταν η Νταϊάνα προσπαθεί να προσαρμοστεί στον παράλογο κόσμο, τον οποίο όμως έχει ταχθεί να σώσει, υπακούοντας σε αρχές και αξίες αδιαμφισβήτητες μεν, αλλά τις οποίες πάντοτε καταρρίπτει η ανθρώπινη απληστία και ο εγωισμός.

Η ιδανική ταινία για το ξεκίνημα της ηρωίδας, με υποδειγματική σκηνοθεσία, καταφέρνει να σε κρατήσει για κάτι λιγότερο από 2,5 ώρες καρφωμένο στην καρέκλα σου με μια πρωταγωνίστρια που σε κερδίζει.

Κομιξάδικο fun, με νότες από το παρελθόν (κυρίως λόγω ιστορικού background) και ολίγη από μυθολογικό «παραμύθι», σε έναν ωραίο συνδυασμό φανταστικού με μηνύματα κατά των πολέμων που φαίνεται ότι ποτέ δεν σταμάτησαν (και ούτε πρόκειται...) στη Γη.

Εξ όσων πολύ καλά θυμόμαστε από τον καιρό του Οσκαρικού Monster η ανερχόμενη τότε Patty Jenkins είχε μια ιδιαίτερη χάρη στο κτίσιμο και την δομή των χαρακτήρων και αυτό ακριβώς επέτυχε σε απόλυτο βαθμό κι εδώ. Να προσφέρει μια σούπερ ηρωίδα, με αγαθότητα μωρού παιδιού, αλλά μαχητικότητα παρτιζάνου, με προσωπικότητα που ξεχειλίζει από καλοσύνη και ηθική, ερχόμενη σε πλήρη ισορροπία όμως με την εκδικητική τάση του τιμωρού που κρύβει εντός της.

Η «Wonder Woman» καταφέρνει να μη γίνει ποτέ βαρετή προσπαθώντας να γίνει κάτι που δεν είναι, ούτε όμως και βαρετά επαναλαμβανόμενη αφού κακά τα ψέματα, αυτού του τύπου οι ταινίες μοιάζουν να έχουν βγει όλες από την ίδια πρέσα.

Το σίγουρο είναι ότι η σκηνοθέτις Πάτι Τζέκινς -η οποία βουλώνει τα στόματα πολλών από αυτούς που ισχυρίζονται ότι μία γυναίκα δεν μπορεί να χειριστεί μια ταινία μεγάλου μπάτζετ- και ο σεναριογράφος Άλαν Χάινμπεργκ έχτισαν έναν χαρακτήρα αντάξιου του μύθου του: έναν χαρακτήρα που θα χαρούμε πολύ να παρακολουθήσουμε σε επόμενες περιπέτειες.

Ενθουσιώδης, εκρηκτική και – κατά στιγμές – ρομαντικά αφελής, η «Wonder Woman»επιτέλους καταφθάνει στον κινηματογράφο στην ταινία που την αποθεώνει ως το απόλυτο σύμβολο δύναμης, αγάπης και ειρήνης. Ζήτω η Γκαλ Γκαντότ!

Η Ισραηλινή Γκαλ Γκαντό ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο της ημίθεης Νταϊάνα, μια μελαχρινή Αμαζόνα που επελαύνει και ξιφουλκεί, ευέλικτη και έξυπνη, ιδανική ενσάρκωση του προ-φεμινιστικού κόμικ.

Η χολιγουντιανή συνταγή της κόμικς περιπέτειας εκτελείται με προβλέψιμη μα διασκεδαστική στιβαρότητα, μπολιάζοντας με γοητευτική, σέξι τσαχπινιά το σκοτεινό και δύσθυμο υπερηρωικό σύμπαν της DC.

Όχι, το «Wonder Woman» δεν ήταν ιδιαίτερα καλύτερο από τη μονομαχία Μπάτμαν-Σούπερμαν που έκανε την DC να τα βάψει μαύρα. Κι όμως, ανανέωσε το χαμένο ενδιαφέρον για το εν λόγω σύμπαν υπερηρώων, σώζοντας την κατάσταση.