Η Μούμια(2017)

(The Mummy)  Πρώτη προβολή: 15-06-2017

Σκηνοθετικά η ταινία είναι αρκετά καλή, με (λίγες βέβαια) εντυπωσιακές σκηνές δράσης με τη βοήθεια των οπτικών εφέ ενώ όσον αφορά το σενάριο αυτό ακριβώς που περιμέναμε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο....μία κλασική βασική ιστορία, με τρύπες αριστερά και δεξιά που μπαλώνονται όπως όπως και ένα τέλος που υπόσχεται sequel.

Η εξαιρετική παραγωγή και φωτογραφία (Ben Seresin) δεν καταφέρνει να μετριάσει το κλισέ σενάριο και τις χλιαρές, α λα Tom Cruise, ερμηνείες! Η αλήθεια είναι πως ο all time classic Αμερικάνος ηθοποιός μπορεί να θεωρείται πλέον master στις ταινίες δράσης αλλά στην προκείμενη δεν τα καταφέρνει να μας πείσει...

Το The Mummy(Η Μούμια) δημιουργήθηκε ως προπομπός ενός μεγάλου Dark Universe, με ένα σύνολο γνωστών ηθοποιών, αλλά δεν καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρων. Με εμφανή την υπερπροσπάθεια της δημιουργίας ενός blockbuster, είναι μια φορτωμένη ταινία δράσης, με ορισμένα στοιχεία τρόμου, βαρετούς χαρακτήρες και άνοστο σενάριο. Αν θέλεις να ξεκινήσεις ένα σύμπαν, πρέπει να δημιουργήσεις κάτι που οι άνθρωποι θα θέλουν να παρακολουθήσουν.

Αυτή η «Μούμια» πάντως, παρά τις σκηνοθετικές αστοχίες (κάποια κλισέ από παλιές «Μούμιες» όπως το πρόσωπο που σχηματίζει η αμμοθύελλα κ.ά.) ή το άγχος να έχει επιτυχία και κατά συνέπεια κι άλλες συνέχειες, έχει σχετικό ενδιαφέρον, που σχετίζεται με την αναζήτηση της επόμενης μέρας σε έναν κόσμο όπου ο κυνισμός και η μανία για δύναμη μοιάζουν να επικρατούν.

Το μικρό twist της κλιμάκωσης είναι καλοδεχούμενο, όμως η «Μούμια» έχει ήδη προσπαθήσει να είναι τόσα διαφορετικά πράγματα μαζί που το φινάλε δεν ξεφεύγει του αισθήματος της εξάντλησης. Και είναι ίσως λίγο κρίμα, γιατί καλά συστατικά υπήρχαν, η παραγωγή είναι άψογη, ο Κρουζ κάνει ότι χρειάζεται με το βάρος ενός star που φαίνεται ότι φθείρεται (ίσως και επίπονα) στα δικά του stunts, αλλά... ως εκεί.

Η ταινία έχει τον άχαρο ρόλο του λανσαρίσματος, συνεπώς και του καλωσορίσματος, με όσο πιο επιθετικό τρόπο μπορεί, μιας σειράς γεγονότων και ηρώων που υπόσχονται συνέχεια αλληλεξάρτησης.

Με την θηλυκή παρουσία στο πλευρό του Μάβερικ να κρίνεται άχρωμη και ουδέτερη (μια κάποια Annabelle Wallis, σαν τρομοκρατημένη που παίζει δίπλα στον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερο της σούπερσταρ) και απέναντι του να μοιάζει σαν ανεκμετάλλευτη (η κορμάρα Sofia Boutella θυσιάζεται στον βωμό της εξάλειψης της κακίστρως) τα εναπομείναντα μαξιλαράκια δεν βοηθούν κι αυτά, οπότε το πρότζεκτ στο σύνολο του καταρρέει. Γεγονός που με βρήκε απροετοίμαστο, ενόψει των υψηλών προσδοκιών μου. Άρα και η απογοήτευση για το bad start ενός πολυδιαφημισμένου σχεδίου, λογικά είναι μεγαλύτερη...

Το Dark Universe της Universal εγκαινιάζεται με μια σκοτεινή περιπέτεια με ελάχιστες θεαματικές σκηνές και ακόμη λιγότερες σεναριακές εμπνεύσεις, πολλά ψηφιακά εφέ κι έναν αμήχανο Τομ Κρουζ.

Μια περιπέτεια χωρίς σταματημό σε αυτό το θεαματικό αλλά κατά βάση άδειο b movie, που σου δίνει την εντύπωση παραμορφωμένου συγγενούς του «Ιντιάνα Τζόουνς», χωρίς τίποτα από τη χάρη του.

Η Universal ξεκινά την αναβίωση των κλασικών τεράτων της, αλλά καθόλου δεν μας πείθει ότι άξιζε να ξυπνήσει τη μούμια από τον τάφο της.