H Έκρηξη(2014)

(A Blast)  Πρώτη προβολή: 27-11-2014

Η ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα δεν είναι σίγουρα «ευχάριστη», είναι όμως αναγκαία. Γεμάτη δύναμη, φέρνει τον καθένα μας ενώπιον των ευθυνών του. Και μαζί μια άβολη μα και σαφής παραβολή για την εγγενή αρρώστια μιας χώρας, ειπωμένη με έναν συναρπαστικό κινηματογραφικό τρόπο.

Η «Εκρηξη» είναι μια ταινία όχι επίκαιρη, αλλά περισσότερο διαχρονική, όπως η ανάγκη για διαφυγή, για αυτοκριτική και για άμεσες (κινηματογραφικές) πράξεις.

Η παράλληλη παράθεση σκηνών από το παρελθόν και το παρόν της ηρωίδας στο τέλος της ταινίας δείχνουν ότι σαν σκηνοθέτης έχει πολλά να δώσει.

Ο Τζουμέρκας διαχωρίζει επιτυχώς τη θέση του από τη weird κινηματογραφική εμβάθυνση στους σαθρούς αρμούς της καρδιάς του ελληνικού προβλήματος, πάντα με ένταση, σενάριο, και δικό του, ευδιάκριτο ύφος.

Έχει δε πολλά να μας πει ο σκηνοθέτης, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί όλα μέσα στο κλασικό δίωρο των ταινιών και έτσι στριμώχνει τα μηνύματά του, κυρίως στο πρώτο μέρος, αποδυναμώνοντας τα τελικά, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τον τελικό του στόχο που είναι, ότι θέλει να κάνει μια ταινία που θα την καταλαβαίνουν πολλοί και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Η διάθεση να ειπωθούν πολλά, σχεδόν όλα, και μάλιστα με δυνατή φωνή, υπάρχει τιθασευμένη κι εδώ, προσθέτοντας στη βασική πλοκή-διαδρομή υπαρξιακής αφύπνισης πινελιές κοινωνικού νατουραλισμού, αναφορές στην αρχαία τραγωδία, περιττές επεξηγήσεις, παραπλανητικές πληροφορίες για τους χαρακτήρες, φτηνές απλοποιήσεις και μια φλύαρη σκηνή φλας μπακ πριν από το φινάλε που αποσυντονίζει το αφηγηματικό τέμπο.

Το A Blast είναι ένα ακόμα δείγμα καλού σινεμά, αλλά με ατέλειες και κάποιες επαναλήψεις, οι οποίες αν μπορούσαν να αποφευχθούν θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ταινία αξιομνημόνευτη που θέλει να στοιχειώσει τον θεατή και να τον κάνει να «ψαχτεί», ωστόσο αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο φινάλε της, χάνοντας μια μεγάλη ευκαιρία για το κάτι παραπάνω.

Οι ερωτικές σκηνές είναι αριστουργηματικά σκηνοθετημένες – να το τονίσουμε αυτό – το φιλόδοξο εγχείρημα όμως εντέλει καταλήγει σε κάτι που μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά». Χίλιες φορές όμως τέτοιες έντιμες αποτυχίες παρά αυτάρεσκες αυνανιστικές «καλλιτεχνίες» της κακιάς ώρας.

Όλοι οι νέοι του Τζουμέρκα είναι οργισμένοι με τους μεγάλους, την προηγούμενη γενιά που «άφησε χρέη» στους νεώτερους, που ανεύθυνα οδήγησε τη χώρα σε ένα αδιέξοδο κτλ., κτλ. Χωρίς να αμφισβητείται η αλήθεια αυτής της προκείμενης, ωστόσο, γίνεται ευδιάκριτος μέσα στο λόγο του σκηνοθέτη ένας απλουστευτικός, μανιχαϊστικός διαχωρισμός μεταξύ των κακών και των καλών (θυμίζοντας τα μπλογκμπάστερς), των μεγάλων και των νέων, καθώς η παραπάνω αλήθεια περνά μέσα στην αφήγηση με μια χονδροκομμένη, θα έλεγα, επίδειξη, σαν ένα τέχνασμα σίγουρης εξασφάλισης εισιτήριων από πολλούς νέους.

Λιγότερο φιλόδοξο (ή... κουραστικό) από τη «Χώρα Προέλευσης», το δεύτερο μεγάλου μήκους φιλμ του Σύλλα Τζουμέρκα πληγώνεται από το προβλέψιμο τσουβάλιασμα προβληματικών της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, από την οικονομική κρίση ως το ρατσισμό, μέσα στο πλαίσιο μιας αστικής απάθειας ρημαγμένης, που δεν ξέρει τι να πρωτοεκτονώσει μέσα σε τέσσερις τοίχους.