American Made(2017)

Πρώτη προβολή: 07-09-2017

Πρόκειται περί απίστευτα εμπνευσμένης πολιτικής... #trolias, με κυνισμό δίχως έλεος, προς κάθε κατεύθυνση.

Η ταινία έχει τη λογική των «Καλών παιδιών» και του «Λύκου της Wall Street» του Μάρτιν Σκορσέζε, με τη μόνη διαφορά ότι ο Λίμαν ποντάρει πάρα πολύ στην πλάκα.

Σε ετούτη του την εκκεντρικά φιλμαρισμένη κινηματογραφική πράξη ο Liman, έχει πάντως και την τύχη με το μέρος του. Κι αυτό γιατί ο νούμερο ένα αστέρας των εκράν, την τρέχουσα τριακονταετία - συμπτωματικά να προσθέσω πως η ταινία που τον εκτόξευσε στα ύψη, κυκλοφόρησε λίγες μόνο εβδομάδες, από την ημέρα που μπήκε οριστικό φινάλε στην δράση του αντι-ήρωα που εδώ υποδύεται - βρίσκεται σε απίθανη φόρμα, το πλήρες αντίθετο δηλαδή, από την πρόσφατη φλόπα του The Mummy.

Αμοραλισμός, δολάρια και αμερικανική εξωτερική πολιτική συνδυάζονται σε ένα διασκεδαστικά καταγγελτικό χρονικό, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

Το American Made αποτελεί μια συναρπαστική ιστορία, παρά την εμμονή του στις... πιλοτικές ικανότητες του Τομ Κρουζ (ο ηθοποιός κάνει μόνος του τα αεροπορικά stunt, φορά γυαλιά ηλίου αλά Top Gun και μας προετοιμάζει για το σίκουελ της μεγάλης του επιτυχίας).

Η ταινία όμως, προσφέρει όμως όλα όσα υπόσχεται. Μια χορταστική δόση διασκέδασης δυο ωρών κι έναν Τομ Κρουζ που θα σε κάνει να ξαναπιστέψεις και πάλι σε αυτόν. Κι εδώ που τα λέμε, όλα αυτά, δεν είναι και λίγα.

Το «American made» δεν είναι μόνο μια ακόμα αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου. Είναι η σπαρταριστή και ακραία σάτιρα ενός ολόκληρου έθνους και μιας ζόρικης εποχής (η Αμερική των 80ς είναι πριν και πάνω από όλα ο ρηγκανισμός και τα παράλογα του- δείτε την εξαίσια χρήση του αρχειακού υλικού που κάνει ο Λίμαν με τις μνημειώδεις ατάκες του Ρέιγκαν για τα καρτέλ και της συζύγου του για τις βλαβερές συνέπειες των ναρκωτικών), δοσμένη με τρομερό κέφι και μια απολαυστική ερμηνεία από τον Κρουζ που δεν διστάζει να αυτοσαρκαστεί με το κινηματογραφικό alter ego του.

Ανάμεσα στο ελαφρύ χιούμορ, τις επικίνδυνες πτήσεις, τη σύζευξη της εποχής του Κάρτερ και του Ρέιγκαν, η ταινία κυλά σαν αφρός χωρίς να στεριώνει πουθενά, κυρίως όχι, παραδόξως, στον Τομ Κρουζ: παρότι φορά ξανά, τριάντα χρόνια μετά το «Top Gun», τα ολόδικά του γυαλιά του αεροπόρου, η ερμηνεία του, μ' ένα διαρκές χαμόγελο κολλημένο στο στόμα, δεν βοηθά ώστε αυτή η ανατρεπτική ιστορία για το ρίσκο και τη διαφθορά να φτάσει στον προορισμό της.

Η μεταστροφή από ιπτάμενο σε βαποράκι ταιριάζει στον Τομ Κρουζ, που νιώθει σαφώς πιο πολύ στα νερά του απ' ό,τι στη Μούμια, αλλά η ταινία, παρά την ψυχαγωγική ροή της, δεν υπερβαίνει τα ίδια τα γεγονότα.

Η απίθανη ιστορία του πιλότου Μπάρι Σιλ, που στα τέλη του 1970 έβγαζε εκατομμύρια δουλεύοντας για τη CIA και το κολομβιανό ναρκωκαρτέλ ταυτόχρονα, δοσμένη με έναν αμήχανα ανάλαφρο τόνο.