Ένα Κάποιο Τέλος(2017)

(The Sense of an Ending)  Πρώτη προβολή: 14-09-2017

Εμπορικό σινεμά (δυστυχώς) σχεδόν προς εξαφάνιση, κινούμενο χωρίς ίχνος εντυπωσιασμού, που στηρίζεται στους βετεράνους σταρ του, φαινομενικά αργό στην αφήγηση, μα πολύ πλούσιο και γενναιόδωρο στις συνδέσεις και στην ολοκλήρωσή της.

Το ανάλαφρο, χαμηλών τόνων δράμα του Μπάτρα πατάει σε μια πλούσια, φιλοσοφικών ιδεών πρώτη ύλη και από εκεί αντλεί το μεγαλύτερο μέρος της γοητείας του.

Η πλοκή δείχνει αρκετά μπερδεμένη στην κινηματογραφική οθόνη απ' ό,τι ενδεχομένως είναι στο χαρτί ... ενώ όσο απελπιστικά μονότονος είναι ο κεντρικός ήρωας ... άλλο τόσο μονότονη και εδώ που τα λέμε βαρετή είναι και η εξέλιξη της ιστορίας του, παρότι το συμπληρωματικό καστ έχει ενδιαφέρον (Σαρλότ Ράμπλινγκ, Μάθιου Γκουντ, Εμιλι Μόρτιμερ).

Αν και η ταινία του δεν σταματάει λεπτό να σε ενδιαφέρει και να σε ιντριγκάρει με τις χρονικές εναλλαγές και τα παιχνίδια της μνήμης (και της μοίρας)... είναι λίγα όσα σε κρατάνε συναισθηματικά κοντά στην αναζήτησή του.

Συνολικά, το «Ένα Κάποιο Τέλος» δεν έχει κάτι το πραγματικά κακό (με ένα τέτοιο πρωταγωνιστικό ensemble πώς θα μπορούσε, άλλωστε;), είναι όμως μια ταινία που δεν παίρνει ποτέ κανένα ρίσκο, τόσο σκηνοθετικά όσο και σεναριακά, μειώνοντας έτσι τις ευκαιρίες των σπουδαίων της ηθοποιών για μερικές δυνατές ερμηνείες.

Πρόκειται γα ένα φεστιβάλ πλήξης, από το οποίο ελάχιστα σώζουν οι καλοί του ηθοποιοί.

Η ταινία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, χάρις στην ίδια την ιστορία που αφηγείται η οποία κορυφώνεται με μια ανατροπή. Επίσης χάρις στις πολύ δυνατές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών: του Τζιμ Μπρόντμπεντ (Τόνι) και της Σαρλότ Ράμπλινγκ (Βερόνικα). Παρόλα αυτά μοιάζει σα να έγινε βιαστικά, και έτσι δεν αποφεύγει τις σεναριακές και τις σκηνοθετικές ευκολίες με αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή της.

Βαρετό!