Το Αυτό(2017)

(It)  Πρώτη προβολή: 28-09-2017

Μια από τις καλύτερες, γεμάτες ψυχή και πάθος, και πιο πιστές κινηματογραφικές μεταφορές που βασίζονται σε κάποιο βιβλίο του μαιτρ του τρόμου, που έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό.

Ο Μουσιέτι έχει πετύχει να μπει στο μυαλό του Κινγκ κι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο. Όλη η πυκνή και καταιγιστική δράση –δεν υπάρχει κενό για να πάρει λίγη ανάσα ο θεατής αλλά αυτό επουδενί δεν μειώνει την αξία του φιλμ που είναι αριστοτεχνικά δομημένο και σκηνοθετημένο– έχει ένα και μόνο σκοπό: να καταδείξει το φόβους που έχουμε όλοι μας.

Εάν το (σαφώς πιο πολύπλοκο και σύνθετο) βιβλίο του Κινγκ συνδέει τη χαμένη αθωότητα της Αμερικής με τον τρόμο, το ίδιο καταφέρνει και η ταινία, με έμφαση στο πρώτο.

«Το Αυτό» δεν είναι μια τέλεια ταινία, έχει σεναριακά ψεγάδια και μερικές φορές καταφεύγει σε υπερβολικά εύκολες λύσεις προκειμένου να τρομάξει, παρόλα αυτά το ήδη σαρωτικό του πέρασμα από το παγκόσμιο box-office ίσως μαρτυρά και κάτι διαφορετικό: μια επιστροφή στο σινεμά των παιδικών μας χρόνων, των μεγάλων μας φόβων και των καλύτερων φίλων που είχαμε τότε.

Τρομακτική, υποβλητικά σκηνοθετημένη μεταφορά του διάσημου (μισού) μπεστ σέλερ του Στίβεν Κινγκ, η οποία περιέργως λειτουργεί αποτελεσματικότερα ως αλληγορία παρά ως «καθαρή» ταινία είδους.

...ο Μουσιέτι ολοκληρώνει ένα αποτελεσματικό φιλμ τρόμου, δίχως όμως να παραγνωρίζει όλες εκείνες τις σημάνσεις που υπερτονίζουν την αγωνία όλων εμάς που ακροβατούμε ανάμεσα στο δέος απέναντι σε αυτούς ακριβώς τους παιδικούς φόβους και στην αποστροφή του να ζεις ως ενήλικος.

Ο Μουσκέτι γνωρίζει καλά το είδος και το εκμεταλλεύεται όσο καλύτερα μπορεί, αν και, χωρίς να φτάνει στο ύψος ενός Κρέιβεν ή ενός Κάρπεντερ.

Το Αυτό δεν διαθέτει υπέρβαση ή απόγνωση, αλλά μοτίβα, αναφορές και μια συμπαγή ατμόσφαιρα. Είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή που ποντάρει στην κοινωνική διάσταση του κλισέ και χαρίζει απλόχερα ανατριχίλες.

Ωραία φωτογραφία, εντυπωσιακά εφέ, αποτελεσματικό καστ, αλλά φευγαλέα μόνο επαφή με την βαθιά ουσία του εμβληματικού μυθιστορήματος συνυπογράφουν την «μάχη» επτά προέφηβων με τον μεταφυσικό κλόουν-δολοφόνο της πόλης τους.

Στο «Αυτό» κάθε φοβία των «αδυνάμων» της μικρής πόλης όπου λαμβάνει χώρα η ιστορία συνοδεύεται από όλων των ειδών τις τρύπες και τη μορφή ενός κλόουν (η εικόνα του κλόουν έχει ούτως ή άλλως κάτι που τρομάζει). Όποτε λοιπόν τα παιδιά φαντάζονται τους εφιάλτες τους να ζωντανεύουν, ο κλόουν με έναν τρόπο δίνει το παρών και ο σκηνοθέτης φροντίζει να ενσωματώσει στην ταινία όλα τα κλισέ για να την κάνει όσο το δυνατόν πιο τρομακτική.