Blade Runner 2049(2017)

Πρώτη προβολή: 05-10-2017

Αυτά που μετράνε είναι η ουσία, τα διλήμματα και οι συγκρούσεις που αναπτύσσονται με βραδυφλεγή ένταση από τον Ντενί Βιλνέβ, ο οποίος κατορθώνει όχι μόνο να μην προδώσει το σύμπαν του πρωτοτύπου και μαζί τις προσδοκίες των ορκισμένων πιστών αλλά να εμβαθύνει στην υπαρξιακή ηθική.

Είναι όμως και μια ταινία συγκλονιστικής ομορφιάς, όπου κάθε πλάνο κουβαλά ταυτόχρονα και μια μεγάλη κινηματογραφική κληρονομιά (οι αναφορές στην ιστορία του σινεμά είναι τόσες που, πιθανότατα, θα γέμιζαν αυτή τη σελίδα), ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζει όλα αυτά τα προαναφερθέντα ερωτήματα που ο Βιλνέβ αφηγείται με μια γραφή βαθιά εσωτερική, κάτι που την ευθυγραμμίζει πλήρως με το πρώτο αριστουργηματικό φιλμ.

Η έμπνευση, η κομψότητα, η αφαιρετικότητα του Βιλνέβ στην αρχιτεκτονική, στον λιτό αλλόκοσμο, δημιουργούν σκηνές σαν εικαστικά χαϊκού, γεμάτες με μια αυστηρή μελαγχολία που διαπερνά τα μάτια και το μυαλό.

Χωρίς να φτάνει στο ύψος της αριστουργηματικής ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ, ο Βιλνέβ έφτιαξε μια πανέμορφη, συναρπαστική, με λυρική πνοή, ταινία, που θα αρέσει όχι μόνο στου φαν του πρώτου Blade Runner αλλά και στους θεατές εκείνους που δεν είδαν την πρώτη ταινία αλλά που έχουν την αγάπη και την υπομονή να απολαμβάνουν τον κινηματογράφο εκείνο που ξεπερνάει την απλή διασκέδαση και προσφέρει κάτι περισσότερο, για σκέψη και ερωτήματα καθώς και την απόλαυση ενός ανώτερου επιπέδου.

Ο Ντενί Βιλνέβ γίνεται ο άξιος συνεχιστής του οράματος του Ρίντλεϊ Σκοτ με ένα καθαρόαιμο, επιβλητικό, υπνωτιστικό και πανέμορφο σίκουελ που μοιάζει να έχει γεννηθεί από τα σπλάχνα της κλασικής ταινίας του 1982 και με χαρακτηριστική σιγουριά διεκδικεί τη δική του θέση στην ιστορία της κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας.

Ένα εντυπωσιακό φιλμ γεμάτο ψυχή και φαντασία, που ανταμείβει με τον καλύτερο τρόπο τις υψηλές προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει και μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι ο σκηνοθέτης από το Μόντρεαλ είναι ίσως το πιο hot όνομα του σύγχρονου κινηματογράφου αυτή τη στιγμή.

Το «Blade Runner 2049» είναι πρώτα απ' όλα μια ταινία επιστημονικής φιλοσοφίας και κατόπιν μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει μια σπουδαία ταινία.

Φαντασμαγορικό και σκοτεινό, το sequel του "Blade Runner" διαθέτει ποιητική χροιά, αινιγματικούς συμβολισμούς, επιβλητικό cast, ωστόσο οι μεγάλες παύσεις στην πρόζα, η έλλειψη δράσης σε σημεία, αδικούν τo σύνολο.

Η πλοκή ακολουθεί μια γοητευτικά δαιδαλώδη διαδρομή (με ένα μάλλον διεκπεραιωτικό, «επίπεδο» φινάλε), μέσα από την οποία η έννοια της μνήμης και κατ' επέκτασιν της Ιστορίας ως μοναδικό στοιχείο προσδιορισμού της ταυτότητάς μας επανέρχεται ως κυρίαρχο ερώτημα ενός νεο-νουάρ που μοιάζει περισσότερο με υπαρξιακό θρίλερ και λιγότερο με μελλοντολογική περιπέτεια προς multiplex κατανάλωση.

Έλλειψη αυθεντικότητας. Έλλειψη φαντασίας. Έλλειψη κινηματογραφικής μαγείας. Ένα sequel που δεν έπρεπε να είχε γυριστεί.