Μητέρα!(2017)

(Mother!)  Πρώτη προβολή: 19-10-2017

Ο Ντάρεν Αρονόφσκι έχει γυρίσει το πιο βλάσφημο έργο που έχουμε δει στο σινεμά εδώ και πολλά έτη. Γιατί είχε την εξυπνάδα να «παντρέψει» σε αυτό την ίδια τη Φύση και Εκείνον! Και να κρίνει και τους δύο. Και τους πιστούς τους. Έως και ολόκληρη την πορεία (αν όχι και τη μοίρα) του σύμπαντος.

Το «μητέρα!» είναι ένα φιλμ που κάποιοι θα μισήσουν και κάποιοι θα λατρέψουν. Λίγοι όμως θα πάψουν να μιλούν γι' αυτό. Και, πιστέψτε με, υπάρχει λόγος.

Ο Αρονόφσκι έφτιαξε στην πραγματικότητα μιαν αλληγορία για την κατάσταση του πλανήτη μας σε μια εποχή που οι άνθρωποι, αντί να αναγνωρίσουν τις ομοιότητές τους και την ανάγκη αλληλεγγύης σε μια δύσκολη για όλη την ανθρωπότητα εποχή, συνεχίζουν τους εξοντωτικούς πολέμους, χτίζοντας ταυτόχρονα διαχωριστικά τείχη.

Ο δημιουργός του Νώε, αντλώντας από το εβραϊκό του DNA, μεταστρέφει τη μεταφυσική προβληματική της Πηγής της ζωής σε ένα ταξίδι πόνου με ανθρώπους-σύμβολα.

Η υπέρμετρη φιλοδοξία του Αρονόφσκι βουλιάζει κάτω από το βάρος των αμέτρητων ιδεών του και η ταινία γίνεται αφόρητα ενοχλητική για το θεατή (ο βασικός λόγος της αποτυχίας της στις ΗΠΑ) καθώς η σαδιστική βία –σοκ η σκηνή που ο όχλος σαπίζει στο ξύλο την ηρωίδα σε ένα σχόλιο για τη βία κατά των γυναικών– και ο παροξυσμός της γραφής του δεν έχει προηγούμενο. Όμως δεν παύει να είναι το προϊόν της τολμηρής φύσης ενός δημιουργού και κυρίως της αποφασιστικότητάς του να πει τα πάντα χωρίς στρογγύλεμα των γωνιών της αλήθειας και συμβιβαστικές λύσεις.

..ο Αρονόφσκι εγκυμονεί στη «μητέρα!» ένα εμπρηστικό ψυχόδραμα, μία βιβλική αλληγορία κι ένα ακραίο θρίλερ σε μία συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία.

Ταινία τρομερής έντασης, βαριάς ατμόσφαιρας, δυσάρεστων σκηνών (υπάρχει και το στοιχείο της ανθρωποφαγίας), η παρακολούθησή του «Mother!» σε κάνει να αισθάνεσαι - τουλάχιστον - άβολα και αμήχανα. Όμως ο Αρονόφσκι δεν σου επιτρέπει ποτέ να στρέψεις αλλού τη ματιά σου και αυτό αποδεικνύει (για ακόμη μία φορά) το πόσο υποβλητικός σκηνοθέτης είναι.

...ο Αρονόφσκι στο σενάριό του μπερδεύει στοιχεία υπερβολικά προφανή, με άλλα απλώς δυσνόητα ή ανόητα, για να καταλήξει σ' ένα τίποτα με φιλοσοφικό ή θρησκευτικό άλλοθι. Το οποίο, αυτό, τίποτα σκηνοθετεί με τόσο υπέροχη μαεστρία, με τόσο φιλόδοξη ταυτότητα και τέτοια γοητευτική επιτήδευση, που τουλάχιστον ξεγελά τα μάτια σ' έναν περίπατο σπουδαίου σινεμά, πριν το μυαλό συνειδητοποιήσει ότι κατέληξε εκεί απ' όπου ξεκίνησε, χωρίς να έχει αφομοιώσει τίποτε αληθινό.

Το «mother!» ακόμη κι αν προβάλλει σαν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό και πλούσιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ταινία που θα απολαύσεις καλύτερα με ποπ κορν.

Με μια επιθετική σκηνοθετική βιρτουοζιτέ κι ένα σενάριο το οποίο φορτώνει διαρκώς αλληγορικές υπερβολές, προσπαθεί απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει, σχολιάζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανή φιλοσοφική ιδέα από... καταβολής κόσμου. Πομπώδης και αμετροεπής, από ένα σημείο και μετά παραδίνεται ολοκληρωτικά στο γκροτέσκο, όμως συνεχίζει με σπασμένα τα φρένα μέχρι το ανυπόφορο, κάνοντας το «Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο» να μοιάζει μπροστά του με ταινία του Μάικ Λι.