Thor: Ragnarok(2017)

Πρώτη προβολή: 02-11-2017

Ξεκαρδιστικό με φαντασμαγορικές μάχες, ξεχωριστή μουσική και άρτιες ερμηνείες. To "Thor:Ragnarok" είναι μια από τις πιο διασκεδαστικές και ευχάριστες ταινίες του MCU.

Είναι εμφανές ότι η Marvel δεν ήθελε να κάνει τα ίδια λάθη και μας παρουσιάζει την καλύτερη ίσως ταινία Thor, με δράση, εφέ, επικές σκηνές και διασκέδαση στο τέρμα και όλα αυτά μια ανάσα πριν το Avengers: Infinity War που βρίσκεται καθ' οδόν.

Ο Νεοζηλανδός, περνά το πιασάρικα ευχάριστο narration που είδαμε στο δημιουργικό του παρελθόν, σε φιλμς σαν τα Hunt For The Wilderpeople και What We Do In The Shadows, σε μια ταινία που δεν μπουκώνει από εφέ, μάχες και εκρήξεις και αποτελεί ένα ακόμη εμπνευσμένο τουβλάκι στην timeline συνέχεια των κομικένιων μπλοκμπάστερς της ερυθρόλευκης μαρκίζας.

Η τρίτη περιπέτεια του ξανθού υπερήρωα της Marvel είναι και η διασκεδαστικότερη, χάρη τόσο στην έντονα χιουμοριστική διάθεσή της όσο και στις απολαυστικές παρουσίες του νευρωτικού Μαρκ Ράφαλο, της σέξι κακιάς Κέιτ Μπλάνσετ και της τσαμπουκαλούς Τέσα Τόμσον.    

Τρελά οπτικοακουστικά εφέ, ατελείωτες μάχες, η διάσωση του Σύμπαντος από το Κακό και τα λοιπά και τα λοιπά.    

Όλοι και όλα εναρμονίζονται στο ασφαλές πλαίσιο που υπαγορεύει η εμπορική στόχευση και ο αυστηρός προγραμματισμός των ταινιών, κατακερματισμένο παζλ ενός infinity war εισπράξεων και εντυπώσεων. Προφανώς όμως το θέαμα σε ένα μπλοκμπάστερ μετράει και στο «Thor: Ragnarok» είναι σίγουρα οπτικά ενδιαφέρον και απενοχοποιημένα χαβαλεδιάρικο.

Η τρίτη ταινία Thor βασίζεται ακόμα περισσότερο στο χιούμορ σε σχέση με τις δύο προηγούμενες. Υπαίτιος για αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό ο σκηνοθέτης Τάικα Γουατίτι από τη Νέα Ζηλανδία, ο άνθρωπος πίσω από το «What we do in the shadows». Ο Θωρ του είναι πιο ανάλαφρος, κάτι που εκφράζεται και μέσα από την εμφάνιση του, καθώς φτάνει στο σημείο να κόψει ακόμα και τα μαλλιά του.

Εξαιρετικά διασκεδαστική υπερηρωική περιπέτεια, με δεκάδες guest stars, από τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς ώς τον Ματ Ντέιμον, η οποία βλέπεται καλύτερα ως αυτοπαρωδία, αλλά με γούστο και κέφι.

Έχει πλάκα το «Thor: Ragnarok», αλλά πόσες φορές μπορείς να γελάσεις με το ίδιο αστείο; Σε περίπτωση που δεν παρακολουθείτε και τόσο φανατικά τις ανάλογες ταινίες, θα το βρείτε διασκεδαστικότατο, μέχρι και ανανεωτικό. Εάν, όμως, τις έχετε φάει με το κουτάλι, κάπου θα μπουχτίσετε βλέποντας τους ίδιους και τους ίδιους μαντράχαλους να καλαμπουρίζουν, όσο πετυχημένο και να είναι το «punchline» τους. Το κοινό των multiplex, πάντως, θα την καταβρεί, είτε έχει δει μια, είτε χίλιες και μια κομιξάδικες ταινίες.

Η νέα περιπέτεια του Θορ, και του κάπως λιγότερο μονοκόμματου Χέμσγουορθ, γνωρίζει τα κυβικά της και παίζει ευχάριστα ανάμεσα στο παλιομοδίτικο πνεύμα του μπρατσαρά υπερήρωα και στο αστείο ρεζιλίκι του μαζί με τον αδύναμο Χαλκ που ενσαρκώνει με δισυπόστατη αστάθεια ο Μαρκ Ράφαλο, σε ένα διάλειμμα κωμικής μονομαχίας.