Η Χώρα Του Αύριο(2015)

(Tomorrowland)  Πρώτη προβολή: 28-05-2015

Αδιάφορη σκηνοθετικά -κάνει αρκετή ώρα να μπει στο ζουμί της ιστορίας- και με ένα αφελές σενάριο, η ταινία δυσκολεύεται να κάνει τον θεατή να ενδιαφερθεί για τους ήρωές της. Διαθέτει καλές στιγμές (όπως η μάχη στο κατάστημα με τα διαστημικά αντικείμενα), εντυπωσιακά εφέ και μάλλον θα ενθουσιάσει τους μικρούς θεατές.

Μπορεί αυτή η Χώρα του Αύριο να έχει κάποια προβλήματα, και με ένα άκρως politically correct φινάλε που μοιάζει λες και βγήκε από διαφήμιση της Benetton, αλλά δεν παύει να είναι μια όμορφη περιπέτεια γεμάτη φαντασία και φρέσκιες ιδέες που θα ικανοποιήσει μικρούς και μεγάλους.

Οι σεναριακές τρύπες και οι ασάφειες, ωστόσο, δεν δικαιολογούν τις άστοχες σκηνοθετικές εμπνεύσεις του Μπερντ, αφού οι κακο­σκηνοθετημένες σκηνές δράσης, οι ατελείωτοι διάλογοι στα αγροτικά αυτοκίνητα και οι άδειες, άνευρες τελευταίες σκηνές στη Χώρα του Αύριο τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα, με τον φωτογράφο Κλαούντιο Μιράντα («Η Ζωή του Πι» ) να είναι ο μοναδικός που διασώζεται στο τεχνικό κομμάτι. Όσο για το διδακτικό, αφελές και ηθικά αμφιλεγόμενο (υπάρχουν άραγε καλές και κακές απόκρυφες ελίτ; ) φινάλε, τα λόγια είναι περιττά...

Οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας με αισιόδοξα μηνύματα από το studio / βιομηχανία ονείρων. Ακόμα κι αν νομίζεις πως έχεις θάψει από καιρού το παιδί που ήσουν κάποτε (όπως ο Φρανκ της ιστορίας), τουλάχιστον δώσε μια ανοιχτόμυαλη ευκαιρία σε αυτή τη νοσταλγική πρόσκληση της Disney. Όσο για τα αιώνια παιδιά, αυτή είναι η ταινία σας!

Η ταινία δεν προσφέρει τίποτα λιγότερο απ' ότι υπόσχεται. «Ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και είναι αδιαμφισβήτητα στα πρότυπα της Disney: μία φαντασμαγορική περιπέτεια γεμάτη μυστήριο, δράση και εκπλήξεις με εντυπωσιακά σκηνικά, ένα παραμυθένιο παράλληλο σύμπαν και απολαυστικές ερμηνείες».

Προσπαθεί να αναπαράγει κάτι από τη μαγεία των ταινιών για όλη την οικογένεια της δεκαετίας του 1980. Σε κάποια σημεία καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή, ωστόσο σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια χαμένη ευκαιρία για τους Λίντελοφ (Lost, World War Z) και Μπερντ να κάνουν κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Απέχει πολύ από μια κακή ταινία και υπάρχουν μερικές φανταστικές σεκάνς, αλλά παραμένει ανολοκλήρωτη χάρη στον διδακτισμό της και την απροθυμία της να εμπιστευτεί το κοινό να κατανοήσει το μήνυμα της.

Αναχρονιστικός διδακτισμός, καρτουνίστικη βία στα όρια της κακογουστιάς, γκάτζετ από τα 80s και πράκτορες που μοιάζουν να ξεπήδησαν από τον «Εξολοθρευτή», αφελές αλλά και βεβιασμένο χιούμορ στη συσκευασία μιας παιδικής ταινίας αληθινά απογοητευτικής ως προς το επίπεδο ευρηματικότητας, ειδικά εφ' όσον προέρχεται από έναν πρωτοποριακό ως σήμερα σκηνοθέτη.

Παρά τις προσπάθειές της, μαζί με τις εκκλήσεις του Κλούνι για πίστη στο όραμα των νέων ιδεών και της σωστής χρήσης της επιστήμης, η χορταστική σε θέαμα «Χώρα του Αύριο» μοιάζει με μια πυραυλοκίνητη μπάμπουσκα που ξεκινάει πολλές φορές, υποσχόμενη μια σπουδαία βόλτα στο γενναίο μέλλον, αλλά επιφυλάσσει μια άδοξη προσγείωση, λόγω προβλημάτων στον σχεδιασμό..

Ο σκηνοθέτης Brad Bird έκανε αυτό που κάνει καλύτερα. Όπως έχουμε δει και στις προηγούμενες ταινίες του (Ratatouille, The Incredibles) δημιουργεί μαγικούς κόσμους στους οποίους θες να χαθείς και το «Tomorrowland» δεν αποτελεί εξαίρεση.