Lines(2016)

Πρώτη προβολή: 16-11-2017

Η ταινία κινείται σε μια μαύρη ατμόσφαιρα, με τον Μαζωμένο να καταγράφει με έξοχα στιλιζαρισμένες εικόνες την κόλαση που αντιμετωπίζουν τα, από διάφορα κοινωνικά στρώματα, πρόσωπά του, παγιδευμένα σε μια ζωή που η λιτότητα, η φτώχεια και η ανεργία τους στα οποία έχουν οδηγηθεί από τα μνημόνια και που τους έχουν οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο.

Δεν λειτουργούν όλες οι ιστορίες, και μερικές είναι κραυγαλέες στις σημάνσεις τους. Δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε πως, όταν βρίσκουν τον στόχο τους, οι «Γραμμές» χτυπούν δυνατά και αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα αληθινής οδύνης.

Το Lines ως ταινία μπορεί σε άλλους να αρέσει και σε άλλους όχι. Κανείς όμως δε μπορεί να κατηγορήσει το σκηνοθέτη, ότι δεν προσπάθησε να μιλήσει ανοιχτά, με τη δική του φωνή, για την κρίση στη χώρα μας, δεν έκανε κάτι για να περάσει αυτό και προς τα έξω, με όπλο του την τέχνη. Και είναι κατά τη γνώμη μου, από τις λιγοστές απόπειρες, μαζί με το Invisible του Δημήτρη Αθανίτη, που προσεγγίζουν το θέμα με αμιγώς κινηματογραφική προσέγγιση, δηλαδή με όρους σινεμά.

Παρά τους πομπώδεις διαλόγους και το σκοτεινό περιβάλλον μιας πόλης όπου βασιλεύει η νύχτα, επιλογές που περισσότερο εκβιάζουν συναισθήματα και λειτουργούν διδακτικά, μια σειρά από διάσπαρτες ποιητικές εικόνες που συνοδεύουν τις περισσότερες ιστορίες μαρτυρεί την πηγαία ανησυχία πίσω από αυτό το εγχείρημα, ως ένα ίχνος ελπίδας σε μια δυσάρεστη κατάσταση που θα συνεχίζεται άγνωστο μέχρι πότε.

Σπονδυλωτό δράμα με εικαστικό ενδιαφέρον, αν και σεναριακά σχηματικό και απλοϊκά συμβολικό, το οποίο προσπαθεί να περιγράψει την Ελλάδα της κρίσης μέσα από την οπτική των θυμάτων της.

Η τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού Βασίλη Μαζωμένου μοιάζει με ένα, αφενός μεν εκφραστικό, αφετέρου δε μεγαλεπήβολο εγχείρημα ευαισθητοποίησης απέναντι στη συνεχιζόμενη τραγωδία της Ελλάδας της κρίσης, που όμως πλήττεται σημαντικά από τη μεθοδευμένη θεατρικότητα, αλλά και το στιλιζαρισμένο διδακτισμό του.

Με συνέπεια στο κινηματογραφικό ύφος που χάραξε κι ακολουθεί, ο Μαζωμένος συνεχίζει να κάνει σινεμά με κοινωνική κριτική και αισθητική συνείδηση, για τους θεατές που θέλουν ν' ακολουθήσουν το μονοπάτι του.

Στρωτή αφήγηση, καλογραμμένοι χαρακτήρες αλλά και η βεβαιότητα πως η κόλαση στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων δεν έχει τελειωμό.

Ο Μαζωμένος έχει τον ενθουσιασμό εργολάβου κηδειών και δεν κάνει τίποτε άλλο πέρα από μια αναπαραγωγή της μιζέριας. Σίγουρα έχει βελτιωθεί ως πλανοθέτης (η ταινία είναι σαφώς ανώτερη της προηγούμενης μυθοπλασίας του «Guilt»), αλλά αυτό δεν αρκεί.

Αβαρίες (λόγω schedule ή ανικανότητας;) στη διεύθυνση υποκριτικής συχνά ακατάλληλων ηθοποιών (υπεύθυνος casting δεν υπάρχει, δεν πά' να κοπανάμε δεκαετίες ότι αυτός ο τομέας είναι ο δεύτερος προβληματικότερος στην εγχώρια κινηματογραφία...) και τράβηγμα των καταστάσεων ή ακόμη και της φύσης της μυθοπλασίας (και του μανικιού των φεστιβαλιζόμενων ξένων, για συναισθηματική ελεημοσύνη) γονατίζουν αυτό το portmanteau ρέκβιεμ της επαγγελματικά κι ανθρωπιστικά συντριβόμενης στη μυλόπετρα της ύφεσης χώρας μας.