Δεν Είμαι ο Νέγρος σου(2016)

(I Am Not Your Negro)  Πρώτη προβολή: 16-11-2017

Ο λόγος του Μπόλντουιν είναι οξυδερκής, σκληρός, ξεκάθαρος, δεν κλείνει βλέφαρο. Η πραγματικότητα που περιγράφει, επίσης. Ο Πεκ δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο video essay για τη μαύρη εμπειρία στην Αμερική, συνδέοντας βίαια το παρελθόν με το παρόν.

Αμείωτη ένταση και πάθος μετατρέπουν μια ιστορική και πολιτική αναδρομή σε κινηματογραφική απόλαυση.

Γυρισμένο με πίκρα αλλά και με πολλή ζωντάνια και με κέφι, το ντοκιμαντέρ που προτάθηκε εφέτος για Οσκαρ, ξεφεύγει από κάθε είδους σύμβαση και με οδηγό του ένα ανολοκλήρωτο βιβλίο του Μπάλντουιν, τίτλος του οποίου θα ήταν «Remember your home», μετατρέπεται σε μια πρωτότυπη σύνοψη της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού στην αμερικανική κοινωνία από την εποχή των σκλάβων μέχρι τις μέρες μας.

Υποψήφιο για Οσκαρ στην τελευταία απονομή, το ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ είναι ένα από εκείνα που αφήνουν το αποτύπωμά τους στη γενιά μας. Από τη μια γιατί κατευθύνεται από εκείνο το προσωπικό στοιχείο, την ανθρώπινη διάσταση, που δίνει σ' ένα ντοκιμαντέρ πηγαία δύναμη. Κι από την άλλη γιατί, με μια σπάνια ισορροπία, κάνει το παρελθόν να μιλά βροντερά για το παρόν.

Ένα πολιτικά τολμηρό, χωρίς υποχωρήσεις ντοκιμαντέρ, που μας δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα του τι θα πει ενός υποτιθέμενου δυτικού πολιτισμού δημοκρατία, που αξίζει να προβληθεί όσο το δυνατό πιο πλατιά.

Το ντοκιμαντέρ του Αϊτινού Ραούλ Πεκ, ντελικάτη βιογραφία και ταυτόχρονα συναρπαστικό επιμελημένο χρονικό, βασίζεται στο ημιτελές χειρόγραφο του Μπόλντουιν, το Remember this house.

Ουσιαστικά αυτό που καταφέρνει ο Πεκ είναι να εντοπίσει τις ρωγμές της Δυτικής κοινωνίας και όλες τις φυλετικές, ταξικές και κοινωνικές διακρίσεις που έχουν καταφέρει να παρεισφρήσουν και, ενδεχομένως, να τονώσουν τις δομές της. Το μόνο που χρειάζεται, όπως και χρειαζόταν εδώ και τόσα χρόνια, είναι να τον ακούσουμε.

Μιλώντας για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκομ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, o Μπάλντουιν καταδεικνύει το πώς η εικόνα και η πραγματικότητα των μαύρων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη με τρόπο ανατριχιαστικό και αδιαμφισβήτητο.

Εντυπωσιακό το υλικό, επαγγελματικότατη η εκτέλεση σκηνοθετικά, όμως θα νοιώθεις διαρκώς ότι βλέπεις δύο φιλμ σε συντομευμένη σύζευξη 93 λεπτών. Εάν το μαύρο χρώμα στο δέρμα σού... ανάβει το αίμα, μην το σκεφτείς καν. Ίσως φανεί πιο ενδιαφέρον σε πιο κινηματογραφόφιλο κοινό, αφού εκείνο το τμήμα της ταινίας είναι και το πιο συναρπαστικό. Μπορεί, πάντως, να λειτουργήσει και σαν μια καλή σύσταση με το συγγραφικό έργο του Τζέιμς Μπόλντουιν.

Όπως και να έχει πάντως πρόκειται για λίαν αξιόλογο ντοκιμαντέρ.