Το Μυστικό των Μάρομποουν(2017)

(Marrowbone)  Πρώτη προβολή: 23-11-2017

Η ένταση είναι διαρκής, οι ανατροπές της πλοκής πραγματικά απρόβλεπτες και ακόμη κι αν το σενάριο αναγκάζεται να κάνει κάποιες παραχωρήσεις ως προς την αληθοφάνεια των τεκταινόμενων, ο Σάντσεζ παραμένει θεματικά εστιασμένος στις έννοιες της αφοσίωσης, της θυσίας και της ενοχής, υπογράφοντας μια τραυματική μα στο βάθος (τολμηρά) αισιόδοξη ιστορία επώδυνης ενηλικίωσης.

Ομιλεί την αγγλική, αλλά είναι καθαρά ισπανικό (το υπογράφει ο Σέρχιο Σάντσεζ, σεναριογράφος του «Ορφανοτροφείου») και διαθέτει, όπως αντιλαμβάνεστε, λίγο αίμα και πολλή ατμόσφαιρα.

Με μια αφαίρεση στον πλοκή που άλλοτε γοητεύει και άλλοτε χάσκει, ειδικά μετά το twist, το Μυστικό των Μάροουμποουν δεν φορτσάρει αρκετά, αν και χτίζει σωστή ατμόσφαιρα, με εξαιρετική φωτογραφία και σκηνογραφία, και προσπαθεί να τηρήσει τους κανόνες ενός είδους που έχουν λανσάρει με γούστο και επιτυχία ισπανόφωνοι κινηματογραφιστές, αλλά μέχρι στιγμής μόνο ο Μπαγιόνα και ο Ντελ Τόρο έχουν πραγματικά απογειώσει.

Σύμμαχος στην ταινία αποτελεί η εντυπωσιακή εξοχή της Ισπανίας με πλάνα απερίγραπτης ομορφιάς και αισθητικής όπως και το παλιό σπίτι της οικογένειας –κάθε ταινία θρίλερ που σέβεται τον εαυτό της έχει και από ένα- τα οποία σε βάζουν γρήγορα στο κλίμα της δυστυχίας που έπεται.

Το καλοχτισμένο σασπένς (ίσως το άλφα και το ωμέγα της ταινίας), η υποβλητική ατμόσφαιρα, η σύνδεση κλασικού και μοντέρνου μαζί με τα αποτελεσματικά τριξίματα ή τις σκιές στο σκοτάδι καθιστούν το «Μυστικό» μια δυνατή και ευπρόσδεκτη σκιαγράφηση του Κακού, πάνω σε παραδοσιακά μοτίβα του είδους.

Χωρίς να είναι το θρίλερ που θα αφήσει εποχή και με διάφορα προβληματάκια ως προς τη διαχείριση του (σχεδόν επιβεβλημένου σε τέτοιου τύπου ταινίες) plot twist της αφήγησης, το «Μarrowbone» καταφέρνει να μείνει στη μνήμη σου και βγαίνοντας από την αίθουσα να νιώθεις πως οι δημιουργοί του σε σεβάστηκαν ως θεατή.

Η απειρία του Σάντσεθ ως σκηνοθέτη αφήνει την ταινία έρμαιο της φιλοδοξίας της, με μοναδικό στήριγμα την ατμόσφαιρα που κυρίως από το δεύτερο μέρος και μετά χτίζει στιγμές τρόμου και αγωνίας που δικαιολογούν το όλο οικοδόμημα.

Εντάξει, δεν πρόκειται για κάνα αριστούργημα, αλλά η φωτογραφία του Τσάβι Χιμένεθ, το location (στην Ισπανία), και οι νεαροί πρωταγωνιστές οπισθογραφούν μια ευκολόπιοτη ταινία, που παρά τις υπερβολές και απλουστεύσεις της κεντρίζει το ενδιαφέρον.

...ένα θρίλερ με πανέμορφη φωτογραφία και στιγμές αληθινής σκηνοθετικής έντασης, αλλά μ' ένα σενάριο που απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση και συναντιέται στα στερεότυπα.

Η σχετικά καλή αρχικά ατμόσφαιρα, δίνει τη θέση της σε μια ανεπαρκή πλοκή που τραβάει αδικαιολόγητα σε μάκρος και μάλιστα κρύβει ελάχιστες στιγμές ικανές να σε τινάξουν από το κάθισμα. Η έλλειψη συνοχής φωνάζει από νωρίς, όμως, τουλάχιστον από αισθητικής πλευράς, κρατά ένα κάποιο επίπεδο. «Το Μυστικό των Μάρομποουν» ουδόλως θα συγκλονίσει άπαξ και αποκαλυφθεί.