Good Time(2017)

Πρώτη προβολή: 23-11-2017

Το μέγα επίτευγμα είναι ο ίδιος ο κεντρικός χαρακτήρας, ένας ήρωας που μοιάζει να μην έχει ηθικούς φραγμούς αλλά είναι τόσο τρωτός και ευάλωτος που, με έναν παράξενο τρόπο, αγωνιάς στ' αλήθεια για την τύχη του.

Θρίλερ με νεύρο και ασταμάτητη ένταση, σκοτεινό και απελπισμένο, με έμφαση στο ρεαλισμό και το βίωμα. Ο τίτλος, εννοείται ειρωνικός.

Με συνεχή ρίσκα, δαιμονιώδη ρυθμό της κάμερας, συνεχείς ανατροπές στο σενάριο και ένα αμείωτο σασπένς που κόβει την ανάσα, οι Σάφντι παίρνουν ένα κοινότυπο στόρι και το απογειώνουν.

Μπορεί σεναριακά η ταινία να έχει ατέλειες, αλλά από πλευράς ρυθμού και χιούμορ προσφέρει αρκετά, δείχνοντας πως το δίδυμο Σάφτι ξέρει να παρακολουθεί και να καταγράφει τις διάφορες καταστάσεις, με ταλέντο, τόλμη και, ιδιαίτερα, με πρωτότυπες, συχνά ευρηματικές, ιδέες.

Χωρίς να μιλάνε ευθέως για το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι underdog (αντι)ήρωες, ανεξάρτητα από την ευρύτητα των ρόλων τους, ούτε και για τα τραυματικά βιώματα που διαμόρφωσαν το πλαίσιο της ζωής του, οι δύο σκηνοθέτες αποσπούν ζουμερές λεπτομέρειες από τον καθένα με αφτιασίδωτη, κασσαβετική αμεσότητα.

Στη γεμάτη ένταση αλλά και χιούμορ ταινία, οι αδελφοί Σάφντι (ο Μπένι υποδύεται τον αργόστροφο αδελφό) αξιοποιούν με τον καλύτερο τρόπο κακόφημους δρόμους μιας επικίνδυνης μεγαλούπολης και αυτό φαίνεται στη δουλειά τους που συχνά φέρνει στο μυαλό την ορεξάτη κινηματογράφηση των αμερικανικών δρόμων από τον Τζον Κασσαβέτη ή τον Μάρτιν Σκορσέζε, την ώρα που το σενάριο έχει μια αύρα από το αριστούργημα «Ανθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ.

Σίγουρα η καλύτερη στιγμή των αδελφών Σάφντι μέχρι στιγμής, το «Good Time» είναι ένα crime δράμα με ψυχή που θα το θυμάσαι για καιρό χάρη στις ηλεκτρισμένες ερμηνείες των πρωταγωνιστών του και την κινηματογραφική απεικόνιση της Νέας Υόρκης, που εδώ στέκει ξεκάθαρα σαν ο βασικότερος star της ταινίας. A «Good Time» indeed.

Ένταση, πυρετώδης ρυθμός, η νυχτερινή Νέα Υόρκη του περιθωρίου κι ένα ατμοσφαιρικά σκηνοθετημένο crime thriller που προσθέτει ελάχιστα (καινούργια) πράγματα στο μύθο του εξεγερμένου ενάντια στην κοινωνική μοίρα του loser.

Αν και διαθέτει αρκετές δυνατές στιγμές που μαρτυρούν το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των δημιουργών του δεν καταφέρνει να επιβεβαιώσει τελικά τις προσδοκίες...

Σπινταρισμένος ρυθμός που ταιριάζει με την αδιάκοπη μουσική των Oneohtrix Point Never και το τραγούδι του Ιγκι Ποπ για την ταινία, προθέσεις νεο-πανκ σινεμά με τον συναισθηματισμό του Κασσαβέτη, ένας αντιήρωας στο επίκεντρο και μια ενδιαφέρουσα, εμμονική αδελφική σχέση, μπορεί να μη φτάνουν στην ουσία των προθέσεών τους σεναριακά, αλλά σίγουρα προσφέρουν πανέμορφα πλάνα σε φιλμ και εθιστική ένταση.