Ο Γιος της Σοφίας(2017)

(Son of Sofia)  Πρώτη προβολή: 30-11-2017

Πρόκειται για μια μοναδική ταινία, πολύ προσεγμένη και με βαθύ νόημα. Επηρεασμένη από τα παραμύθια που μεγαλώσαμε. Συγκινητική, εύθραυστη και μελαγχολική.

...ο «Γιος της Σοφίας» αξιοποιεί το μαγικό ρεαλισμό για να εκφράσει πολύ απτές πραγματικότητες - για τις διαφορετικές μορφές αγάπης, τις γκρίζες περιοχές ανάμεσα στο καλό και το κακό και την αιώνια αναζήτηση της οικογένειας των ονείρων μας. Μια αληθινή, γλυκόπικρη διαδρομή.

Ο «Γιος της Σοφίας» δεν είναι ακριβώς μια ταινία για την ενδοοικογενειακή βία, σίγουρα όμως είναι μια βίαιη ταινία, με θύμα ένα 11χρονο παιδί που δεν ζητεί τίποτε και είναι αναγκασμένο να έρθει αντιμέτωπο με όλους και με όλα.

...ένα σκοτεινό παραμύθι για την οικογένεια, τις μητρικές-νεράιδες και τους θετούς-δράκους, ο «Γιος της Σοφίας» είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες της χρονιάς.

Συνδεδεμένα σαν παζλ, τα παραμύθια των παιδιών, των ενηλίκων, των χωρών, των θρησκειών, της παράδοσης, της ελληνικής φιλοξενίας, του τρόμου στήνουν το σκηνικό για ένα δράμα πανέμορφο αισθητικά και σκληρό, με μια ενδιαφέρουσα απαλότητα.

Με αρκετές εικαστικές ιδέες, η Ψύκου χειρίζεται τρυφερά τον βασικά βουβό εφιάλτη του Μίσα, τον πλαισιώνει με την έμπειρη Βάλερι Τσεμπλάνοβα και τον πολύτιμο Θανάση Παπαγεωργίου, αν και δεν αποφεύγει τη δραματική φθορά που προκαλούν οι αργοί της ρυθμοί.

Η σκηνοθεσία αποδίδει λιτά την κλειστοφοβική αίσθηση, ο σχολιασμός της αόρατης βίας που κυοφορεί η οικογενειακή πραγματικότητα είναι εύστοχος, το σεναριακό στήσιμο της δραματικής κορύφωσης όμως είναι φανερά αδύναμο, αφήνοντας μια αμήχανη μεν, γλυκά αισιόδοξη δε τελική αίσθηση.

Η εικαστική σύνθεση των φροντισμένων κάδρων της σκηνοθέτιδας είναι το μεγάλο ατού της ταινίας (εξαιρετική η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Διονύση Ευθυμιόπουλου) ενώ η κωμική αποσυμπίεση κάποιων δραματικών σεκάνς έχει αποτέλεσμα. Στο κομμάτι της σκιαγράφησης των χαρακτήρων, κάποιοι ήρωες (η Σοφία, ο Μίσα) αποδίδονται με ρεαλιστικά μεγέθη αλλά δεν λείπουν και οι αστοχίες.

Θέλω να πω, σοφόν το σαφές. Θέλω να πω, καλός ο μαξιμαλισμός, αλλά κάπου γκόσαμε. Θέλω να πω, έτρεμα με την ιδέα ότι στο πλαίσιο του τεχνητού «είμαστε με τους καταπιεσμένους μετανάστες και εναντίον του εθνικόφρονα, παπάρα γέρου» περίμενα πως κάποιο από τα καλόπαιδα, ιδίως ο Βίκτωρ, θα... βίαζε τον ημιπαράλυτο παππού. Όπως ακριβώς από τη σκηνή του φόνου και μετά στον «Παρασκευά» χάνει το παιχνίδι, έτσι κι εδώ την παθαίνει με τον ίδιο τρόπο! Κρίμα. Το θετικό είναι πως ταλέντο υπάρχει.

Ανύπαρκτο σενάριο, αν και με κάποιες έξυπνες σκηνές, δόσεις χιούμορ ή «ψυχρής» συγκίνησης που δεν ακουμπάνε τον θεατή, κατατονική ατμόσφαιρα στο σύνολο του έργου, το οποίο (επιπλέον) αρνείται να κατανοήσει τους όποιους κανόνες φιλμικής οικονομίας (βλέπε και διάρκεια).