Η Ζούγκλα(2017)

(Jungle)  Πρώτη προβολή: 07-12-2017

Η ζούγκλα δεν είναι το αριστούργημα της χρονιάς, στάθηκε όμως μια δοκιμασία για τον πρωταγωνιστή όχι μόνο υποκριτική, αλλά και σωματική, αφού και κονταροχτυπήθηκε με έναν αληθινό ήρωα και πάλεψε με την πείνα, προκειμένου να πετύχει μια πειστική απόδοση του χαρακτήρα.

Η πνευματική του κατάσταση και η τρέλα στην οποία οδηγείται αναλύεται επιδερμικά, π.χ. σε σχέση με την Παραλία του Ντάνι Μπόιλ, αφού μοιραία, ως αληθινή ιστορία, δημιουργεί ένα μόνιμο, αφελές φλερτάρισμα με τον ηρωισμό.

Η αληθινή περιπέτεια επιβίωσης ενός νεαρού Ισραηλινού στην βολιβιανή Αμαζονία εν έτει 1981, δοσμένη μέσα από εντυπωσιακή φωτογραφία, καλή ερμηνεία του Ράντκλιφ, αλλά εντελώς ρηχή σκηνοθετική προσέγγιση.

Μεταφορά μιας αληθινής ιστορίας που εκμεταλλεύεται την εξωτική διάστασή της, όχι όμως και τις δραματικές εντάσεις ή το στοιχείο του σασπένς, περιοριζόμενη σε μια άνευρη, τηλεοπτικού τύπου βιογραφική περιπέτεια.

Παρά το ενδιαφέρον που προκαλεί το γύρισμα σε φυσικούς χώρους και τους ηθοποιούς που φαίνεται ότι κυριολεκτικά δεινοπάθησαν, το όλο θέμα μοιάζει χωρίς νόημα, άσε που είναι και μονότονο. Όποιος πάει γυρεύοντας, αυτά παθαίνει.

...πέρα από τη θεαματική φωτογραφία και την παρουσία του Ράντκλιφ που προσπαθεί με κάθε τρόπο να δέσει το μυσταγωγικό κλίμα με την καθαρόαιμη περιπέτεια δεν έχει πολλά θετικά να επιδείξει.

Μια αληθινή ιστορία επιβίωσης στα βάθη του Αμαζονίου, με τον Ντάνιελ Ράντκλιφ σε μια θαρραλέα ερμηνεία που πασχίζει να δώσει ζωή σε μια διαδικαστική, ανέμπνευστη αφήγηση.

Μπορεί να βρεις κάποιο ενδιαφέρον αν είσαι fan των extreme sports και παινεύεσαι για το πόσο ψηλά έχεις κάνει ορειβασία ή για τη... μία φορά που πήγες για rafting. Σε κινηματογραφικό επίπεδο, ανάπτυξη χαρακτήρων δεν θα βρεις.

Παρά την ιντριγκαδόρικη ιστορία που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη, το σενάριο του Τζάστιν Μόντζο επιλέγει απλά να διηγηθεί τα γεγονότα, αδιαφορώντας εντελώς για τους πρωταγωνιστές τους και επικεντρώνεται περισσότερο σε αυτά που συμβαίνουν στα σώματα των ηρώων παρά σε αυτά που γίνονται στο μυαλό τους. Ακόμα και οι φιλότιμες προσπάθειες του Ντάνιελ Ράντκλιφ αποβαίνουν άκαρπες σε ένα φιλμ που πασχίζει να κρατήσει τον ενδιαφέρον αμείωτο, μόνο με τους λάθους τρόπους.

Η ιστορία επιβίωσης του Yossi είναι πραγματικά εντυπωσιακή και διαθέτει στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον κορμό μιας ταινίας που θα διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Ωστόσο το Jungle επιλέγει να τα παραμερίσει για χάρη του φθηνού εντυπωσιασμού με αποτέλεσμα να πετάει συχνά το θεατή έξω από την ατμόσφαιρα του έργου και το πιο ευχάριστο συναίσθημα που του δημιουργεί να είναι αυτό της ανακούφισης όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους.