Η Ψυχή και το Σώμα(2017)

(On Body and Soul)  Πρώτη προβολή: 14-12-2017

Περνώντας με αριστοτεχνικούς ελιγμούς από την κωμωδία στο δράμα στην ίδια σκηνή και με εικαστική ψυχρότητα η οποία αναδεικνύει μέσα από τους φωτισμούς (σκοτεινά εσωτερικά σπιτιών - φωτεινοί χώροι εργοστασίου) και τα καδραρίσματα την αδυναμία ανθρώπινης επικοινωνίας, η Ενιέντι συνθέτει ένα πολυεπίπεδα αμήχανο, συναισθηματικά παγωμένο σύμπαν, το οποίο αναζητά διαφυγή σε μια ονειρική πραγματικότητα (θεματική που κυκλοφορεί σχεδόν σε όλες τις ταινίες της).

Η Ενιέντι αφηγείται με σιγουριά τη βουτηγμένη σε μια μαύρη, μελαγχολική ατμόσφαιρα, ρομαντική αυτή ιστορία της, συχνά διανθισμένη με χιούμορ, με σωστά, με έμπνευση, επιλεγμένα πλάνα...

Η Ενιέντι βασίζει πολλά στα φορτωμένα με ανείπωτες σκέψεις βλέμματα των πρωταγωνιστών της, προκειμένου να χτίσει πάνω στο καδράρισμά τους ένα φιλμ που να γιορτάζει την παραδοξότητα και το απίθανο.

...είναι μια ταινία γεμάτη αγάπη για την αδυναμία, γεμάτη ελπίδα για τις απροσδόκητες ερωτικές ιστορίες, γεμάτη πραγματισμό για τις σκιές της ζωής - τόσο όμορφη και ρομαντική που της επιτρέπονται και τα παραστρατήματα.

Μια παράδοξη, πολύ γλυκιά, πολύ σκληρή, πολύ ανθρώπινη ρομαντική κομεντί, καμία σχέση με παραγωγές made in Hollywood! Και κατορθώνει να είναι και άκρως προσβάσιμη από το «μεγάλο κοινό», χωρίς να είναι κακώς εννοούμενα «κουλτουριάρικη». Ευρώπη παιδί μου.

Θυμίζοντας το σινεμά του Άκι Καουρισμάκι, στην ευαισθησία και το χιούμορ, η ταινία της Ίλντικο Ενιέντι είναι αιθέρια και απτή ταυτόχρονα. Και όλο τρυφερότητα κι αισιοδοξία.

Είναι μια ταινία εύθραυστη σαν πέταλο αποξηραμένου τριαντάφυλλου, ρευστή σαν νερό, έχει ένα υπόγειο, όχι ακριβώς σκοτεινό αλλά σίγουρα ανορθόδοξο χιούμορ, μα και μια μόνιμη μελαγχολία που ποτέ δεν υποκύπτει στο μελό. Με άλλα λόγια είναι μια ταινία - πραγματική έκπληξη.

Με ρυθμό που τιμωρεί τον ανυπόμονο θεατή, αλλά τον αποζημιώνει με την απουσία εκζήτησης και υπερβολής στη συμπόνια και στην ανθρωπιά της, ψάχνει την τρυφερότητα στο σταδιακό πλησίασμά τους και την κατακτά με πόνο και, κυριολεκτικά, με αίμα.

Λυρισμός, ευαισθησία, παράξενες συμπτώσεις, εικαστική φωτογραφία –θαυμάσια τα ποιητικά πλάνα με τα δύο ελάφια στο χιονισμένο δάσος– σε μια ταινία που μετατρέπεται σε κραυγή αγωνίας για το φόβο, τη σύγχρονη αποξένωση και τον κυνισμό που μαστίζουν τη δυτική κοινωνία.

Μια ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται με εντελώς ασυνήθιστο τρόπο, «Η Ψυχή και το Σώμα» είναι μια ταινία για το art-house κοινό που ξέρει τι και πού θα βρει αυτό που εκτιμά.