Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη(2017)

Πρώτη προβολή: 14-12-2017

Έχει μια ευαισθησία η Μασκλαβάνου στο σινεμά της που ξεπερνά τις όποιες αδυναμίες και είναι αξιοθαύμαστη στην πίστη της. Κι αυτή είναι που νικά στο τέλος, μαζί με την εύθραυστη και δυνατή ταυτόχρονα ερμηνεία της Κάτιας Γκουλιώνη.

Επειδή κάπου πήρε το μάτι μου μια αναφορά στη «Ρόζα της Σμύρνης» σε σχέση με τούτο το φιλμ, να πούμε πως δεν συγκρίνονται ούτε σε επίπεδο πλοκής αλλά ούτε και ποιοτικά (ευτυχώς, γιατί δε θα αντέχαμε άλλες δυο χαμένες ώρες). Είναι ένα φιλμ αισθαντικό. Και, κυρίως, τίμιο.

Με την αγέρωχη Κάτια Γκουλιώνη πρωταγωνίστρια, η Δώρα Μασκλαβάνου στήνει ένα στιβαρό, mainstream δράμα εποχής, σε αναζήτηση αποδοχής κι αγάπης.

Ιστορικό μελόδραμα με φροντισμένη παραγωγή, δυναμική ερμηνεία από την Κάτια Γκουλιώνη, αλλά «ξύλινο» σενάριο και περιγραφική σκηνοθετική προσέγγιση.

Η Πολυξένη φτύνει άτσαλα την οργή της και πληρώνει το ότι είναι μπροστά από την εποχή της, κλειδωμένη, παρά τη θέλησή της, μέσα σε τείχη συντηρητικά και διόλου ανεκτικά στα αγύριστα μυαλά και στα ανεξάρτητα πνεύματα. Παραπάνω θεατρικά, σίγουρα όμως αποφασιστικά, η Κάτια Γκουλιώνη πάσχει με πάθος και παρά τα σεναριακά κωλύματα, η Δώρα Μασκλαβάνου εκφράζει στεντόρεια το point της.

Κατά μία έννοια, η ταινία είναι μια αντίστροφη μέτρηση προς την καταστροφή σε όλα τα επίπεδα και η Μασκλαβάνου τη χειρίζεται με συνέπεια γιατί αγαπά αυτή την αθώα (αν και κάπως προβληματική) γυναίκα, την οποία όμως η Γκουλιώνη υποδύεται μηχανικά, λες και βασικό μέλημά της είναι να πείσει ότι έμαθε καλά τα τουρκικά που απαιτούσε ο ρόλος.

...η Μασκλαβάνου θέτει την ηρωίδα της σε ευθεία αναμέτρηση με την ψυχοπαθολογία που γεννά η πατριαρχία, φέρνοντάς τη παράλληλα αντιμέτωπη με την έννοια του να θεωρείται κανείς «ξένος». Πρόκειται αν μη τι άλλο για ένα ενδιαφέρον θεματικό πλαίσιο με ικανές αναγωγές στο σήμερα, το οποίο ωστόσο υποσκάπτεται από σχηματικές και αχρείαστες ευκολίες που τρυπώνουν στην ταινία, όπως π.χ. τα συνεχή flashback ή το split που γίνεται στον τίτλο όταν πέφτουν οι τίτλοι αρχής («πολύ» και «ξένη» από «Πολυξένη»).

Πρόκειται για μια ταινία, που γυρίστηκε έχοντας το μεγάλο κοινό κατά νου, χωρίς να ξεπουλήσει τα καλλιτεχνικά της κριτήρια και τις επιδιώξεις της. Άλλο όμως οι προθέσεις κι άλλο το τελικό αποτέλεσμα.

Καλών προθέσεων δράμα εποχής που δεν καταφέρνει να «αναπνεύσει» μέσα στην χρονική περίοδο που (αγκομαχά να) αναπαριστά, μένοντας κυρίως κλεισμένο σε χώρους παλιών κατοικιών, θυμίζοντάς μας για ακόμη μια φορά ότι αντίστοιχες ελληνικές παραγωγές αποκλείεται να μην βγουν ελαττωματικές (το «αδύναμες» θα ήταν πιο κολακευτικό...), κινούμενες σε πλαίσιο μικρών budget.

...παρακολουθώντας την δεν μπόρεσα στιγμή να παρακάμψω τον εξόφθαλμα μελοδραματικό τόνο της αφήγησης, που σιγοντάρεται από αδύναμες ερμηνείες, στερεότυπους διαλόγους και χαρακτήρες, καθώς και από έναν γενικά αργό, δύστοκο ρυθμό που δεν συνεπαίρνει τον θεατή, παρά την αξιοπρεπή δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας, Κλάουντιο Μπολιβάρ και τη μουσική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού.