San Andreas: Επικίνδυνο Ρήγμα(2015)

(San Andreas)  Πρώτη προβολή: 04-06-2015

Αποτελεί την ένοχη απόλαυση του καλοκαιριού, συνδυάζοντας εφέ και προκαλώντας -ηθελημένα ή άθελά της- το γέλιο.

Με χιούμορ και μαεστρία, η ταινία είναι μια υπερβατική περιπέτεια του ενός, δηλαδή του Ντουέιν, που μόνος θα φέρει τη σωτηρία, καθώς το γκρουπ των επιστημόνων που μελετά τους σεισμούς (με επικεφαλής τον Πολ Τζιαμάτι), κατά κύριο λόγο περιφέρεται στο εργαστήριο μονολογώντας «oh, no, έρχεται κι άλλος ένας», ενώ η δαιμόνια ρεπόρτερ Καλίντα του «Good Wife» καταγράφει τα πάντα με την κάμερα.

Η έμφαση δίνεται, φυσικά, στην 3D καταστροφή των πάντων, η οποία είναι πράγματι­ εντυπωσιακή, με την προσχηματικότατη σεναριακή πλοκή να χτίζεται­ αποκλειστικά πάνω σε αντισεισμικώς δοκιμασμένα κινηματογραφικά κλισέ, τη στερεά action hero παρουσία του «Δε Ροκ», μικρά χιουμοριστικά (έως και αυτοπαρωδιακά ) ενσταντανέ και μηνύματα οικογενειακής κι εθνικής ενότητας.

Το «San Andreas» αποτελεί κυρίως μια νίκη του Ντουέιν Τζόνσον, που σηκώνει όλο το φιλμ πάνω του, ουχί μονάχα ως... σωματότυπος μπρατσαρά ήρωα, αλλά και πείθοντας για την αγωνία και το δράμα τού πατέρα τον οποίο υποδύεται, κάτι που δύσκολα φαντάζεσαι να είναι ικανός να πράξει άλλος ηθοποιός... των κυβικών του στο Χόλιγουντ σήμερα.

Είναι η ένοχη απόλαυση που (δεν) θα ομολογήσεις ότι σου άρεσε. Ό,τι και να πεις για τις ερμηνείες ή για το σενάριο, η αλήθεια είναι ότι θα διασκεδάσεις παρέα με ένα μεγάλο ποπ-κορν. Πάρτε την παρέα σας και τρολάρετε χωρίς ενοχές!

Για τους διαλόγους και τις ερμηνείες τι να πω; Σε ορισμένα σημεία προκαλούν θυμηδία. Κατά τα άλλα, τα εφέ είτε ψηφιακά, είτε σε μακέτες είναι μοναδικά, τέλεια και ρεαλιστικά, δε ήχος και η τρισδιάστατη εικόνα αξίζουν τον κόπο.

Βλέποντας το θα ευχαριστηθείς εφέ. Τη στιγμή όμως που βλέπεις την τεράστια αμερικανική σημαία να ξετυλίγεται και τους τίτλους τέλους να πέφτουν, είναι σαν όσα έχεις δει να μην έχουν πραγματικά σημασία, παραμένοντας στη μνήμη σου το πολύ για 10 λεπτά μετά την έξοδο από την αίθουσα.

Δε θέλει σκέψη για να καταλάβετε πως αν θέλετε να ξεδώσετε βλέποντας μια «αντρίκεια» ανοησία, τότε και μόνο τότε αξίζει να επενδύσετε για να τη δείτε. Γιατί γι' αυτό φτιάχτηκε. Απλώς δεν πρόκειται να σας ικανοποιήσει στο μέτρο του επιθυμητού.

Με άλλα λόγια, παίρνουμε μια πρόσφατη ταινία καταστροφής με οικογένεια στο επίκεντρο, κρατάμε το σχήμα της οικογένειας και αλλάζουμε μόνο το είδος της καταστροφής (σκέψου τον «Πόλεμο των κόσμων» ή το «2012», αλλά χωρίς την ευφυϊα του Σπίλμπεργκ ή τον επαγγελματισμό του Ρόλαντ Έμεριχ). Τόσο απλά. Και τόσο μηχανικά, επιπόλαια, ανόητα.

Στο φαίνεσθαι, το San Andreas: Επικίνδυνο Ρήγμα τα σπάει. Στην έστω και μίνιμουμ αλήθεια, μας κάνει να νοσταλγήσουμε τον Ρόλαντ Έμεριχ και το κανιβαλιστικό του χιούμορ στο είδος που έχει ανανεώσει, ακριβώς επειδή, μαζί με τους χαρακτήρες, ξεχνάει να τολμήσει έστω και λίγο στη σεναριακή ευρεσιτεχνία, με πλοκή που να μην επαναλαμβάνει το δίπτυχο της οικογένειας που παλεύει να σωθεί, ενώ όλα γκρεμίζονται, και της χώρας που, από τη στιγμή που γκρεμίστηκε, θα ξαναχτιστεί με ψηλά το κεφάλι και αναρτημένη τη σημαία.