Γουέστερν(2017)

(Western)  Πρώτη προβολή: 11-01-2018

Επειδή η Γκρίζεμπαχ κρατά την προσοχή πάνω στους ανθρώπους και τις ιστορίες τους χωρίς να προσπαθεί να κάνει δηλώσεις, το «Γουέστερν» στέκεται ανεπιτήδευτα ως μια οξυδερκής αναπαράσταση (και όχι απαραίτητα κριτική) των δυναμικών στο εσωτερικό της σύγχρονης Ευρώπης.

Με ένα καστ μη επαγγελματιών ηθοποιών και το μαγνητικό πρόσωπο του Μαίνχαρτ Νόιμαν να τον μεταμορφώνει στον ιδανικό πρωταγωνιστή αυτής της ιστορίας, η Γκρίζεμπαχ στήνει δίχως βιασύνη ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό που καταγράφει πειστικά την διαδρομή των σχέσεων, την πάροδο του χρόνου, την ζύμωση των διαφορετικών χαρακτήρων, απλά και μόνο από την συνύπαρξή τους.

Ένα σημαντικό από κάθε άποψη φιλμ. Και μια συγκλονιστική μορφή, αυτή του Μάινχαρτ Νόιμαν, που θα μπορούσε να διαπρέψει και σε αυθεντικά γουέστερν.

Στην τρίτη της ταινία η Γερμανίδα σκηνοθέτις, που έφτασε στους φιναλίστ των Βραβείων Lux, αναδεικνύει εξαιρετικές αντρικές ερμηνείες και αξιοποιεί εκπληκτικά το φυσικό τοπίο, σ' ένα αιχμηρό νεο-γουέστερν στην άγρια Ευρώπη που αλλάζει πρόσωπο.

Αργό στην εξέλιξή του αλλά έντεχνα κορυφωμένο κοινωνικό δράμα που ακτινογραφεί αποκαλυπτικά τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Το «Western» σε κερδίζει χάρη στην ικανότητα της σκηνοθέτριας (συν σεναριογράφος του «Τόνι Ερντμαν») να δέσει τη φύση με την πολιτική άποψη και την καθημερινότητα. Λένε ότι ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις για τα μεγάλα θέματα είναι να εστιάσεις στα μικρά και αν όντως αυτό ισχύει, η Γκρίζεμπαχ πετυχαίνει διάνα.

Λιτό, ανθρωποκεντρικό, μελαγχολικό, στωικό και γεμάτο υπαινιγμούς, το τρίτο φιλμ της Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ (που συνεργάζεται με τη Μάρεν Άντε του «Τόνι Έρντμαν» στην παραγωγή) έχει τόση σχέση με τα κλασικά γουέστερν όση ο Ντάριο Αρζέντο με τις κωμωδίες.

Ενδιαφέρουσα η ματιά της σκηνοθέτιδος πάνω στον δυτικό επεκτατισμό, αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το γεγονός ότι η ίδια είναι Γερμανίδα και η ταινία της μοιάζει να περιλαμβάνει ένα -έστω και μη ηθελημένο- σχόλιο πάνω στα αντι-γερμανικά αισθήματα που επικρατούν σε φτωχότερες χώρες της Ευρώπης.

Η συμβολική και κυριολεκτική χειρονομία του να πλησιάσει μια κουλτούρα που του είναι άγνωστη, διατηρώντας μια επιφύλαξη που διαχωρίζει έντεχνα και έξυπνα τον ξένο από τον αταίριαστο, χαρακτηρίζει μια ταινία με σκεπτόμενο concept, πρωτότυπα και νατουραλιστικά δοσμένο, που όμως στην αποτύπωση των προθέσεών της υστερεί, σβήνοντας αντι-δραματικά τις εντάσεις που εγείρονται.

Αν σπεύσεις διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, φαντασιώνοντας τον Τζον Γουέιν να κυνηγά Ινδιάνους, θα αρχίσεις να παίρνεις σκαλπ! Αν είσαι φανατικός τού art-house, θα εκτιμήσεις τις ερμηνείες των ερασιτεχνών ηθοποιών και δη του πρωταγωνιστή, θα βρεις σχετικά ενδιαφέρουσα τη σάτιρα για τη Γερμανία του σήμερα σε σχέση με το παρελθόν της, όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να δείξεις αρκετά γερές αντοχές. Η ασυνεννοησία των χαρακτήρων ένεκα γλώσσας πηγαίνει ασορτί με αυτήν του σεναρίου ένεκα... απουσίας. Είναι τόσα τα νεύματα μεταξύ Βουλγάρων και Γερμανών, που σε κάποιες στιγμές εύχεσαι να μεταφράσει το... άλογο, μπας και βγει επιτέλους μια άκρη!