Ζάμα(2017)

(Zama)  Πρώτη προβολή: 18-01-2018

Με τη βοήθεια του Ρούι Πόκας, διευθυντή φωτογραφίας του «Tabu», η Μαρτέλ στήνει ένα μεγαλούργημα για υπομονετικούς και πρόθυμους θεατές, διαφανές σαν αέρινη κουρτίνα, πίσω από την οποία το ένστικτο είναι βασιλιάς, με τέτοια φυσική ομορφιά και ανθρώπινη ακρότητα που κόβει την ανάσα.

Το σινεμά της Μαρτέλ δεν δίνει ποτέ απαντήσεις, αλλά αφήνει μέσα από τις ελλειπτικές, αλλά αισθητικά άψογες εικόνες του, ήρωες και θεατές μετέωρους κι υπνωτισμένους να αποφασίσουν αν και πόσο θέλουν να προσεγγίσουν και να αποκωδικοποιήσουν ένα έργο αινιγματικό κι απροσπέλαστο, αλλά σε κάθε περίπτωση γοητευτικό και πανέμορφο.

Οι μαγευτικές της εικόνες, η μουσική της, οι ήχοι, τα πρόσωπα (τόσο εκείνα των Ισπανών κατακτητών όσο κι εκείνα των καταπιεσμένων ιθαγενών), μια συνεχώς σε κίνηση κάμερα που χαϊδεύει, συχνά ερωτικά, τα πρόσωπα και τα κορμιά, η σκληρή απάνθρωπη εικόνα μιας υπό αποικιοκρατικό καθεστώς χώρας και γενικά η σκηνοθετική προσέγγιση, δοσμένη με εκπληκτική ελλειπτικότητα, όλα αυτά σε ακολουθούν, σχεδόν, θα έλεγα, σε στοιχειώνουν, από τη στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

Μια σπουδή πάνω στην αδράνεια και την απραξία, την τυραννία των προσδοκιών, την αγωνία του χρόνου και τον φόβο της απώλειας του εαυτού.

Ένα σπουδαίο μυθιστόρημα του Αντόνιο ντι Μπενεντέτο γίνεται στα χέρια της Λουκρέσια Μαρτέλ («Άγιο Κορίτσι») ένας υπνωτιστικός υπαρξιακός εφιάλτης αργών, τελετουργικών ρυθμών, ο οποίος απευθύνεται σε ένα υπομονετικό σινεφίλ κοινό.

...το περιβάλλον της Παραγουάης ξεπροβάλλει ως τόπος υπαρξιακής αγωνίας για έναν χαρακτήρα που δεν κερδίζει ακριβώς τις εντυπώσεις με τα προσόντά του, δεν είναι καν αντι-ήρωας, αλλά δεν περνά ούτε δευτερόλεπτο απαρατήρητος. Ιδιαιτέρως ιδιαίτερη φάση.

Η αυθεντικότητα των προθέσεων, η ώριμη ματιά και κυρίως το ξεχωριστό άγγιγμα της Μαρτέλ (που σαφώς και δεν απευθύνεται στην πλατιά μάζα) κάνει την παρακολούθηση του φιλμ, που βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Αντόνιο Ντι Μπενεντέτο, σκέτη εμπειρία.

Η ιδιότυπη και ιδιόρρυθμη στις αφηγηματικές της επιλογές Αργεντινή σκηνοθέτις Λουκρεσία Μαρτέλ επιστρέφει μετά από εννιά χρόνια απουσίας με ένα αργό, ατμοσφαιρικό, ελλειπτικό, σχεδόν σχιζοφρενικό ως προς τη διαφορά φάσης ανάμεσα στο μακρύ πρώτο και στο σαφώς πιο ενδιαφέρον δεύτερο μέρος, πορτρέτο ενός ανθρώπου που δεν βλέπει την ώρα και τη στιγμή να εξαφανιστεί από μια δυσμενή, δυσβάσταχτη εμπειρία.

Μια μαρτυρική περιπλάνηση που ναι μεν έχει κάτι το ονειρικό αλλά μπορεί να γίνει εξαντλητική για έναν θεατή μη εξοικειωμένο σε αυτού του είδους τον κινηματογράφο.

Πάσχετε από αϋπνίες; Δίνετε rendezvous με τον Μορφέα, αλλά ο άτιμος συνεχώς σας ξεγελά και δεν εμφανίζεται ποτέ την ώρα που πρέπει; Τώρα υπάρχει λύση! Λέγεται «Zama». Μπορεί να ακούγεται σαν χάπι, χορηγείται όμως υπό τη μορφή σκληρού art-house στους κινηματογράφους της χώρας.