Η Πιο Σκοτεινή Ώρα(2017)

(Darkest Hour)  Πρώτη προβολή: 18-01-2018

Εξαιρετικό παράδειγμα κινηματογραφικής βιογραφίας που θα θεωρούμε κλασικό... αρκετά σύντομα. Εικαστικότητα και βάρος δουλειάς που φαίνεται και χρειάζεται τη μεγάλη οθόνη. Class. Και συναισθηματικά ρίγη σε σχέση με τις ομοιότητες του σήμερα. Από τις ταινίες που δεν πρέπει να χάσεις στο σινεμά, ασχέτως ηλικίας και μόρφωσης. Είναι κομμάτι της Ιστορίας, είναι μάθημα για τη στάση ζωής σου πέρα από την πολιτική. Είναι καθαρή απόλαυση. Και εμψύχωση. Αντίστασης.

«Εχει 100 ιδέες την ημέρα» έλεγαν για τον Τσόρτσιλ, «οι τέσσερις είναι καλές. Οι 96 είναι επικίνδυνες.» Η «Πιο σκοτεινή ώρα» είναι μια απολαυστική ανθολογία τέτοιων στιγμών με φάρο την καρδιά ενός γνήσιου πατριώτη, που σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας, δεν κορόιδεψε κανέναν. Υποσχέθηκε «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα» και πράγματι αυτό έδωσε. Γιατί τελικά αυτό ήταν το τίμημα της νίκης.

Ιδιοσυγκρασιακός και ιδιοφυής, ο Τσέρτσιλ είναι όνειρο ζωής και βούτυρο στο ψωμί των ηθοποιών ταυτόχρονα: πληθωρικός στις κινήσεις αλλά και λαβυρινθώδης στη σκέψη. Επειδή ο Όλντμαν είναι και βετεράνος και κύριος, δεν το παρακάνει. Δεν τον στηρίζει όμως ούτε το (φλύαρο) σενάριο ούτε η σκηνοθετική υποτονικότητα του Τζο Ράιτ.

Ο Ράιτ απεικονίζει με νεύρο όλο το παρασκήνιο στους πολιτικούς διαδρόμους αλλά και το τραγικό πρόσωπο του πολέμου στο πεδίο της μάχης, σε μια δημιουργία που ανακατεύει δεξιοτεχνικά την πολιτική βιογραφία με την ιστορική αλήθεια.

Ο Όλντμαν ηγείται του το show: μέσα από την άψογα στημένη κοντόχοντρη, χαρακτηριστική φιγούρα και το βαρύ make up, αναδύεται το διψασμένο βλέμμα ενός γεννημένου ηγέτη που καιροφυλακτεί και αρπάζει τις ευκαιρίες, εντοπίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες και εκμεταλλεύεται τα πολιτικά ξέφωτα.

Τυπικό ιστορικό δράμα της στιβαρής βρετανικής παράδοσης, ηρωικό, χιουμοριστικό και ατσαλάκωτα ακαδημαϊκό.

Ενας εξαιρετικός Γκάρι Ολντμαν στο ρόλο του Γουίνστον Τσόρτσιλ (ολοταχώς για Οσκαρ), ο βασικός -αν όχι ο μόνος λόγος- για να δεις την καλοφτιαγμένη μα επιφανειακή ταινία του Τζο Ράιτ.

Ο Τζο Ράιτ φαίνεται να νοσταλγεί μία εποχή, όπου οι πολιτικοί ήταν άνθρωποι της δράσης και του οράματος -στοιχεία που διέκριναν τον Τσώρτσιλ. Και επιθυμεί να αναπτύξει αυτή την πτυχή της πολιτικής σε μια ταινία με διάρκεια μεγαλύτερη των δύο ωρών. Φαντάζει υπερβολική για μία βιογραφία όπως αυτή, μία βιογραφία που έχει πολύ καλούς ερμηνευτές και μπόλικη δόση χιούμορ, αλλά λίγη φρεσκάδα.

Εκεί όμως που ο Νόλαν σκηνοθέτησε την ταινία του με ξεχωριστή δεξιοτεχνία, με βάση ένα πολύ έξυπνα οργανωμένο σενάριο, ο Ράιτ προτίμησε, στο δεύτερο μέρος, να δημιουργήσει δραματουργικά απίθανες σκηνές...Και είναι μόνο χάρη στην παρουσία του Γκάρι Όλντμαν, που, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, σώζεται η ταινία.

Ο Γκάρι Όλντμαν είναι ο σημαντικότερος λόγος για να παρακολουθήσει κανείς αυτό το συμβατικό και άψυχο ιστορικό δράμα γύρω από το περιπετειώδες ξεκίνημα της πρωθυπουργίας του Γουίνστον Τσόρτσιλ.