Tom of Finland(2017)

Πρώτη προβολή: 25-01-2018

Η βιογραφία του Ντόμε Καρουκόσκι, επίσημη υποβολή της Φινλανδίας στα Όσκαρ, αποκαλύπτει δραματικά τη γέννηση και ενηλικίωση του ήρωα που ενέπνευσε δεκάδες καλλιτέχνες και απελευθέρωσε χιλιάδες ομοφυλόφιλους.

...άκρως ενδιαφέρον βιογραφικό φιλμ...δίχως να αμβλύνει τις γωνίες του, δίχως όμως να προδίδει και τον ψυχαγωγικό του χαρακτήρα.

Εξαιρετικά ευαίσθητη βιογραφία, μ' έναν συναρπαστικό πρωταγωνιστή, υπέροχη μουσική και μοντάζ βγαλμένο από συνειδησιακό κολάζ, η ταινία σχεδιάζει το πορτρέτο όχι μόνο αυτού του καλλιτέχνη, αλλά κι όποιου χρησιμοποίησε την τέχνη του ως μέσο λύτρωσης για τον ίδιο και το κοινό.

Πόσο παράξενα οικεία φαντάζει η underground τέχνη όταν έρχεται στο φως της κεντρικής σκηνής έχοντας το πλεονέκτημα του περάσματος του χρόνου. Σαν τον μεσήλικα Τομ που κάθεται υπομονετικά έξω από ένα auditorium περιμένοντας να τον καλέσουν στη σκηνή για μια βράβευση... Άψογος ο Πέκα Στρανγκ στο ρόλο του Τομ, σε μια από τις πιο παραγνωρισμένες Ευρωπαϊκές ερμηνείες της χρονιάς που πέρασε.

Η ιστορία του θρυλικού Tom of Finland σε μια βιογραφία ατμοσφαιρική αλλά και αποσπασματική, γυρισμένη για να συστήσει παρά να μπει βαθύτερα στον ψυχισμό ενός τολμηρού, αντιφατικού, επιδραστικού όσο λίγοι καλλιτέχνη.

Μια ειλικρινής μα αποσπασματική απεικόνιση της ζωής του καλλιτέχνη και της πολυεπίπεδης επίδρασης του έργου του.

Το φιλμ «Tom of Finland» είναι μια βιογραφία μαχητική και επίκαιρη, έχει δυνατές στιγμές (ο λυρισμός από τα φλας μπακ στην περίοδο του πολέμου) αλλά και συμβατική δραματουργία στα τελευταία κεφάλαια της ζωής του Τομ και ειδικά στο κομμάτι εκείνο που σχετίζεται με το AIDS και την απροκάλυπτη καταγγελία.

Το φιλμ στην ουσία του αποτυγχάνει να δώσει ουσιαστική έμφαση στην καλλιτεχνική δύναμη, αλλά και την τεράστια επίδραση των σκίτσων του Tom of Finland...

Εννοείται ότι αν παρακολουθείς φανατικά queer cinema, έχεις δει πολύ χειρότερες ταινίες από αυτήν. Εδώ, τουλάχιστον, έχουμε έναν χαρακτήρα που δικαίως έχει συνδυάσει το όνομά του με την gay σεξουαλικότητα (και κουλτούρα). Θα του ταίριαζε περισσότερο μια ταινία που θα έκανε focus σε αυτήν ακριβώς την πλευρά (που ήταν και η ισχυρότερη της προσωπικότητάς του).

Τι να πω, δεν μπορώ να κρίνω την ταινία αντικειμενικά. Από την άλλη, λιγότερο συντηρητικοί θεατές σε σχέση με την αφεντομουτσουνάρα μου, θα θεωρήσουν την ταινία... λίγη. Ότι δεν τραβάει τα πράγματα στα άκρα, ότι δεν επικεντρώνεται στη σεξουαλική ζωή αυτού του ανθρώπου, ότι δεν είναι τόσο queer όσο θα έπρεπε, ότι μεγεθύνει ασήμαντα γεγονότα και εξαφανίζει ουσιαστικά σημαντικά, ότι προσεγγίζει το θέμα της ακαδημαϊκά!