The Disaster Artist(2017)

(The Disaster Artist)  Πρώτη προβολή: 25-01-2018

Η ταινία για τα γυρίσματα του «χειρότερου φιλμ όλων των εποχών» είναι η σαφής, ένδοξη και εξαντλητικά αστεία απάντηση του Τζέιμς Φράνκο σε όλους όσους κατά καιρούς τον αμφισβήτησαν.

Ένα φιλμ που γιορτάζει χωρίς ντροπές την ιδιαιτερότητα, το πάθος και την αγνή φιλοδοξία, για το μοναδικό making of μιας θρυλικής ταινίας, με έναν εξαιρετικό James Franco, σωστή δόση χιούμορ και την έντονη αίσθηση να τρέξεις να δεις το "The Room", ξανά.

Τρομερό, μια ανοιχτή επιστολή αγάπης στο σινεμά, ένα αστείο που λέγεται με απίστευτο σεβασμό και βγάζει απίστευτο γέλιο. Τι καλά να είχαμε περισσότερους Γουίζο ανάμεσά μας... Κι άντε να σας δω ρε μάγκες να λέτε μονοκοπανιάς το φοβερό και τρομερό «I did not hit her. It's not true. It's bullshit. I did not hit her. I did not. Oh, hi Mark». Γέλιο μέχρι δακρύων!

Το magnum opus του Τζέιμς Φράνκο για «την χειρότερη ταινία όλων των εποχών» είναι το απόλυτο must-see και μαζί μία από τις διασκεδαστικότερες και πιο «καμμένες» κινηματογραφικές εμπειρίες της χρονιάς.

Το Disaster Artist, που δεν φιλοδοξεί να προσπεράσει ή να ξεπεράσει το θέμα του, σχολιάζει έξυπνα τη μοναδική ικανότητα του σινεμά να τοποθετήσει, με συνοπτικές διαδικασίες, έναν εκπρόσωπο της αταλαντοσύνης στο πάνθεον της δημοφιλίας.

Ένας διασκεδαστικός φόρος τιμής στο «όραμα» των Τόμι Γουάιζο και Γκρεγκ Σεστέρο με μια ασυναγώνιστη ερμηνεία του Τζέιμς Φράνκο.

Ο μόνος άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στον Γουισό, ο μόνος που τον πίστεψε (με πάθος στην αρχή, λιγότερο αργότερα) ήταν ένας άλλος φέρελπις ηθοποιός, ο Γκρεγκ Σεστέρο (Ντέιβ Φράνκο, αδελφός του Τζέιμς), τον οποίο γνώρισε σε μια οντισιόν. Αυτή η σχέση, που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνά τη φιλία, αυτή η κοινή πορεία προς τη φαινομενικά ανέφικτη υλοποίηση του οράματος, είναι η καρδιά μιας ακόμη ταινίας που αποδεικνύει περίτρανα ότι η Αμερική είναι η χώρα στην οποία τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Ένα φιλμ κεφάτο κι απολαυστικό, αλλά και, ταυτόχρονα, με μια ακαταμάχητη αγάπη για τις γεμάτες καλές προθέσεις αποτυχίες.

Σε περίπτωση που γνωρίζεις ή έχεις δει το original «The Room», θα δεις τούτο το φιλμ σαν ένα σινεφιλικό αστείο... απόλυτης ακυρότητας. Σε περίπτωση που είσαι εντελώς... παρθένος ως θεατής, σίγουρα θα γελάσεις με αυτό που θα παρακολουθήσεις και στα end credits θα δεις και μια screen to screen παράλληλη σύγκριση πλάνων που θα σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Αν δεν είσαι του trash και του (ζορισμένου) «cult» θεάματος, θα το βαρεθείς πολύ πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα του «The Room». Οι fans του είδους θα κάνουν «γαλαρία», προφανώς.

Το φιλμ του Φράνκο αφηγείται την αληθινή ιστορία που κρύβεται γύρω από τα παρασκήνια της δημιουργίας του «Room» και βγάζει αρκετό γέλιο, αν και από τη μέση και μετά σταματά να έχει τόση πλάκα καθώς η παρωδία ανακυκλώνεται χωρίς περαιτέρω εκπλήξεις.