Αόρατη Κλωστή(2017)

(Phantom Thread)  Πρώτη προβολή: 01-02-2018

...μια ταινία τέλεια από έξω κι από μέσα, που μιλά για ανθρώπους ημιτελείς, συμπεριφορές συμπλεγματικές, έρωτες παράφορους και στρεβλούς και την αποδοχή όλων αυτών, μέσα σε μια πανέμορφη, υφασμάτινη αγκαλιά. Μια ταινία διπλή, της οποίας το τέλος ανατρέπει ό,τι έχεις ως τότε δει, σαν να γυρίζεις το φόρεμα το μέσα έξω και να βρίσκεις τη φόδρα του, απίστευτα καλοραμμένη κι αυτή κι απαραίτητη για την ισορροπία του.

Η «Αόρατη κλωστή» δεν κόβει την ανάσα επειδή είναι όμορφη. Αν και είναι. Εκθαμβωτική, για την ακρίβεια....Αυτό που σου κόβει την ανάσα όμως είναι η σκηνοθεσία του Πολ Τόμας Άντερσον.

Μια ταινία μεθυστική και εντυπωσιακή, άβολα οικεία, περιστασιακά ευγενική και ίσως πιο συχνά σκληρή, γεμάτη με τοξική - ναι, αυτή είναι η λέξη - ανθρωπιά.

...μια ταινία που δεν παύει να σε ελκύει και να σε γοητεύει με την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων αλλά και τα λαμπρά χρώματα των πολύχρωμων ορατών και αοράτων κλωστών της.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον, ώριμος, πλήρης εικαστικών λύσεων και εκφραστικών μέσων, στο φινάλε φωτίζει την αθέατη πλευρά της ψυχής των δύο ηρώων που επί δύο ώρες αντιμάχονται το πρωτόκολλο και τις εμμονές τους.

Ο Χίτσκοκ («Ρεβέκκα») συναντά τον Κιούμπρικ σε ένα στιλάτο όσο και βραδύκαυστο δράμα, σκηνοθετημένο με εξαιρετική επιδεξιότητα και βαθύ ρομαντισμό.

Η υποψήφια για 6 όσκαρ «Αόρατη κλωστή» έχει πολλά προτερήματα (ανάμεσά τους ξεχωρίζουμε και το ειρωνικό χιούμορ, ειδικά στις σκηνές που ο ήρωας διαλύει τα κλισέ της μόδας όπως το «σικ») κι ένα ακαταμάχητο ατού: το απόσταγμα της υποκριτικής ευφυΐας του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ειδικά αν τηρήσει την «υπόσχεσή» του και δεν ξαναεμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη.

Εξαιρετικής κομψότητας φιλμ, μοιρασμένο σε δύο αντίθετους «κόσμους», που μιλά τόσο ύπουλα για κάτι που αφορά άνδρες και γυναίκες, και μετά το τέλος της προβολής θα κάνει αρκετά ζευγάρια να ανταλλάσσουν «αόρατα», χαιρέκακα βλέμματα. 

Ενώ δεν εξηγούνται πολλά σε ό,τι αφορά την περίεργη συμπεριφορά των δύο βασικών χαρακτήρων της, έναν διάσημο μόδιστρο ονόματι Ρέινολντς Γούντκοκ (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) και τη λαϊκή σερβιτόρα (Βίκι Κριπς) που θα βάλει στο σπίτι του, η σχέση των δύο αυτών ανθρώπων είναι τόσο έντονη, τόσο μυστήρια, τόσο απρόβλεπτης εξέλιξης, που δεν μπορεί παρά να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον.

Ο αργός ρυθμός όμως στην εξέλιξη της ιστορίας, ειδικά προς το μέσο της ταινίας, μαζί με τη σχεδόν νανουριστική μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ, αποβαίνουν εις βάρος του φιλμ, το οποίο θα μπορούσε να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με διάρκεια μικρότερη των δύο ωρών, χωρίς να δυσαρεστεί μερίδα των θεατών.