Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου(2017)

(Call Me by Your Name)  Πρώτη προβολή: 08-02-2018

Ο Λούκα Γκουαντανίνο θα μπορούσε να ονομάζει όλες τις ταινίες του όπως το αριστούργημα με το οποίο έγινε γνωστός: «Είμαι ο έρωτας». Το «Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου» ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ - με νέον, υπογραμμισμένα κεφαλαία γράμματα που αναβοσβήνουν.

Αυτή τη φορά, με πολύ μεγαλύτερη αλήθεια απ ότι στο «Είμαι ο Έρωτας» και με πολύ περισσότερο βάθος απ΄ότι στο «Κάτω από τον Ήλιο», ο Γκουαντανίνο δεν κοιτάζει απλά, μα βυθίζεται στους ήρωές του, χτίζοντας συναρπαστικά πορτρέτα ανθρώπων που δεν είναι κομμάτι ενός ντεκόρ μα που αποτελούν την παλλόμενη καρδιά της ταινίας του.

Σου ραγίζει την καρδιά με τον πιο γλυκό και μεγαλόψυχο τρόπο κι αυτό είναι ένα δώρο που σπάνια κανείς συναντά πλέον σε μια σκοτεινή αίθουσα.

Αναδυόμενο μέσα από μια ονειρική πάχνη, γιορτάζει την απλότητα της ψυχικής προσέγγισης και το πάθος για σωματικό σμίξιμο, χωρίς να αναλώνεται σε ταξικές ανισορροπίες, χρονικούς προσδιορισμούς ή γεωγραφικές ιδιαιτερότητες, τοποθετημένο στην εξιδανικευμένη αρμονία που αναδίδει η φυσική καλλονή της Κρεμόνα.

Ένα φιλμ τόσο τρυφερό, τόσο όμορφο και τόσο συναισθηματικά γενναιόδωρο, που δεν θα είχαμε αντίρρηση να το βλέπουμε καθημερινά για ψυχική υγεία. Μια ταινία που θέλεις να γίνει φίλος σου και να τα λέτε συχνά.

Είναι φυσικό αυτό που βιώνουν οι δύο νεαροί άντρες ο ένας για τον άλλο. Είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Να παίρνουν χαρά και ηδονή ο ένας από τον άλλο. Σε τοποθεσίες μαγικές, όπως εκείνη με τους καταρράκτες. Είναι κάτι σαν τους πρωτόπλαστους. Ότι αρχίζει ωραία, όμως, τελειώνει με πόνο. Όχι επειδή συμβαίνει κάτι τραγικό. Απλά, τελειώνει το καλοκαίρι. Και αρχίζουν οι συμβιβασμοί.

Πριν από μερικά χρόνια ο Γκουαντανίνο μας εξέπληξε με την κατάδυσή του στον κόσμο του Λουκίνο Βισκόντι στο αριστουργηματικό «Εγώ είμαι ο έρωτας». Τώρα, βρίσκεται περισσότερο στον κόσμο του Ερίκ Ρομέρ, όπου η αφήγηση είναι κυρίως ψυχολογική, οι ερμηνείες ρεαλιστικές και οι διάλογοι σφαίρες που βρίσκουν τον στόχο τους.

Τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για ένα ευαίσθητο και κομψό βισκοντικό δράμα πάνω στο τέλος της αθωότητας, την απελευθερωτική δύναμη της επιθυμίας και την αμφίσημη σχέση ζωής και τέχνης.

Σε μια γλυκιά και αφοπλιστική ιστορία που κυλάει σα χάδι, με δύο πρωταγωνιστές που έχουν εκπληκτική χημεία (μεγάλη ερμηνεία από τον 22χρονο Σαλαμέ που δικαίως προτάθηκε για το όσκαρ Α΄ ρόλου) και η οπτική του σκηνοθέτη θυμίζει το «Θάνατος στη Βενετία» από την αντίθετη γωνία (ο γηρασμένος συνθέτης που βρίσκεται στο τέλος της ζωής του είναι σαν να δίνει τη σκυτάλη στον επίσης μουσικό και «μπερδεμένο» Έλιο που τώρα ξεκινά τη μεγάλη περιπέτεια στη ζωή του), το «Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου» κάνει το λάθος να γίνει πολύ προφανές και διδακτικό στα κρίσιμα σημεία του.

...στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα... βίπερ Νόρα της «πρώτης φοράς», βουτηγμένο σε ένα στερεότυπο αισθητικής και στυλιζαρίσματος που κάνει τις «ρομαντικές» ψυχές να καρδιοχτυπούν στην όψη όλης αυτής της «ομορφιάς». Αχ!