Το Φεγγάρι του Δία(2017)

(Jupiter holdja)  Πρώτη προβολή: 15-02-2018

Ο Μουντρούτσο επιλέγει να γυρίσει την ταινία του σε 35άρι φιλμ, αλλά αφήνει περισσότερο στην άκρη την «φεστιβαλική» γλώσσα με μια ταινία που απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό, έχει κοινωνικό σχόλιο και δυνατή αλληγορία, αλλά τα συνδυάζει με δράση, εφέ και διασκεδαστικά στοιχεία.

Μπορεί μέσα από την παρουσία του Άριαν και της δύναμής του να αιωρείται να υπάρχει μια έμμεση αναφορά στον Χριστό, η ταινία όμως ξεπερνάει την απλή θρησκευτική αναφορά για να μας μιλήσει για μια πλατύτερη πίστη, πίστη στον άνθρωπο, στην αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και γενικά τις ηθικές αξίες που λείπουν από κοινωνίες όπως αυτή της Ουγγαρίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Oπτικά εντυπωσιακό αλλά ταυτόγχρονα αμετροεπές, υπερφιλόδοξο και σε διαρκή νοηματική σύγχυση, το νέο φιλμ του σκηνοθέτη του «Λευκού Θεού» μπορεί να εξασφαλίσει στον δημιουργό του ένα απευθείας εισιτήριο για το Χόλιγουντ παρόλο που το ίδιο, μάλλον, θα μείνει στην ιστορία ως μια σπουδαία ευκαιρία που πήγε χαμένη.

Τρία χρόνια μετά τον υπέροχο «Λευκό Θεό», ο Κορνέλ Μουντρούτσο επιστρέφει με μία φιλόδοξη, αλληγορική ταινία που χάνεται ανάμεσα στις καλές της προθέσεις και την αμετροεπή μεγαλομανία του σκηνοθέτη της.

Εντυπωσιακά σκηνοθετημένη, αλλά ρηχή και δημαγωγική χριστιανική παραβολή πάνω στην πίστη, την αυτοθυσία και την πορεία προς την υπαρξιακή λύτρωση με φόντο το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η επιστημονική φαντασία επιστρατεύεται για κοινωνικό-πολιτική κριτική και δυστυχώς ούτε η τελευταία που αξιοποιείται με διδακτικό, λαβυρινθώδη και πομπώδη τρόπο. Βαρύ κι ασήκωτο, τι τραγική ειρωνεία.

Ο Μουντρούτσο έχει την ικανότητα να φτιάξει μερικές σκηνές όπου καθηλώνουν το βλέμμα του θεατή αλλά η έλλειψη βάρους (όπως εκείνη της απουσίας βαρύτητας που μετατρέπει τον ήρωα σε αιωρούμενο αντικείμενο) και ευαισθησίας δυναμιτίζουν το όλο πρότζεκτ και το αφήνουν στα επίπεδα της αμετροέπειας και της χαμένης ευκαιρίας.

α μαντρόσκυλα στην αυλή τού auteur μπορεί μέχρι και να προσκυνήσουν, οι κατά τόπους ενορίτες μέχρι και να σταυροκοπηθούν. Αν είσαι της σχολής του Μπέλα Ταρ, θα το βρεις βιντεοκλιπίστικο σε οπτική και μυαλά. Αν δουλεύεις σε ΜΚΟ υπέρ των μεταναστών ή απλώς το χαίρεσαι στα άσυλα του ύστερου Καουρισμάκι, φαντάσου κάτι ομοίως ταγμένο αλλά στο πιο φευγάτο, πολύ πιο φαντεζί και με τα μηνύματά του σε μια γκάμα από το αντιφατικό έως το νιανιά. Η Σταυράκου να σπεύσει να πάρει πολύτιμα μαθήματα πάνω στο μέσο. Αλλά θου Κύριε όταν το μέσο είναι το μήνυμα...

Η αφήγησή του καθυστερεί, επαναλαμβάνεται, κολλάει και δεν οδηγείται σε μια κορύφωση ανάλογη του White God.

...ο δρόμος που ο Μουντρούτζο αποφάσισε να ακολουθήσει, μετατρέποντας σε άγγελο έναν νεαρό σύρο μετανάστη (Zόμπορ Τζέγκερ) που δολοφονήθηκε από ούγγρο αστυνομικό στην αρχή της ταινίας, προσωπικά δεν μπόρεσε να με πείσει.