Tad: Το Μυστικό Του Βασιλιά Μίδα(2017)

(Tadeo Jones 2: El secreto del Rey Midas)  Πρώτη προβολή: 22-02-2018

Ένας συμπαθής ερασιτέχνης εξερευνητής, μια περιπέτεια που από ένα σημείο και μετά μοιάζει ξέφρενη, άφθονα στοιχεία Ιντιάνα Τζόουνς, Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και Λάρα Κροφτ, μέτρια αφήγηση και πλοκή και εν τέλει μια ταινία κινουμένων σχεδίων που τη βλέπετε ευχάριστα αν δεν έχετε κάτι πιο φοβερό να κάνετε. Αν δεν ήταν κι αυτός ο θρυλικός βασιλιάς Μίδας να μας κρατάει το ενδιαφέρον, θα μας έμενε μόνο ο έρωτας του Ταντ για την Σάρα.

Οι χιουμοριστικές περιπέτειες του Ισπανού Ιντιάνα Τζόουνς συνεχίζονται στο ίδιο καλοκουρδισμένο και απολαυστικό για τους ανήλικους θεατές τέμπο.

Όμορφα χρώματα και καλά σχεδιασμένα τοπία, γρήγοροι ρυθμοί, λίγο αφελές χιούμορ, χαρακτήρες που έχουμε ξανασυναντήσει κάπου αλλά όλα καλά. Μόνο για τα πιτσιρίκια είναι και μόνο σε αυτά στοχεύει. Γι αυτά λοιπόν δεν είναι μια άσχημη επιλογή για κινηματογραφική έξοδο, έστω κι αν το σχέδιο δε φτάνει τα επίπεδα των μεγάλων Αμερικανικών στούντιος.

Σε γενικές γραμμές η πιτσιρικαρία δεν θα περάσει και άσχημα στα ενενήντα λεπτά που ο καρτουνένιος Τζόουνς θα του κρατήσει συντροφιά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα καρτερεί πως και πως την βέβαιη, κατά τα φαινόμενα, μελλοντική τρίτη κινηματογραφική εμφάνιση του.

Δεν πρόκειται προφανώς για κάνα αλησμόνητο αριστούργημα, αλλά θα αρέσει στα μικρά παιδιά –είναι χαζοβιόλικα χαρά γεμάτο, είναι σπιντάτο και οπτικά χορταστικό, είναι και μεταγλωττισμένο (που να μην ήταν...).

Παρά τις σεναριακές ευκολίες, η ταινία βλέπετε ευχάριστα. Θεωρώ όμως ότι απευθύνεται περισσότερο σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά ή μεγάλους.

Μιλώντας πάλι για θησαυρούς και περιδέραια, με υπόβαθρο την ιστορία του βασιλιά Μίδα, η νέα περιπέτεια του Tad προσπαθεί να χαρίσει safe οικογενειακή διασκέδαση, με τον ήρωα που αναζητά πολιτισμούς που θα ζήλευε ο Τζόουνς, αλλά αυτό είναι το μόνο κοινό που έχουν οι δυο τους.

Η δεύτερη περιπέτεια του Ισπανού Ταντ, μεταγλωττισμένη αποκλειστικά στα ελληνικά.

Το φιλμ διαθέτει ρυθμό και δεν προσβάλλει μεν τη νοημοσύνη του θεατή αλλά απευθύνεται σαφέστατα σε ανήλικο κοινό και διόλου τυχαία προβάλλεται στις εγχώριες αίθουσες αποκλειστικά μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Πέρα από ένα-δυο πετυχημένα καλαμπούρια, το φιλμ δεν μπορεί να σταθεί ούτε ως sequel, ούτε και ως μεμονωμένη απόπειρα στο είδος του animation, αφού δεν υπάρχει καμία φροντίδα για το κομμάτι του σεναρίου ή έστω για μια κάποια υποτυπώδη ανάπτυξη των χαρακτήρων, με την όλη αρχαιολαγνική διάθεση να αναλώνεται γρήγορα σε άνοστα gags και οριακά φαρσικές σεκάνς.