Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου(2017)

(Hostiles)  Πρώτη προβολή: 22-02-2018

Ίσως ο Κούπερ να λειτουργεί καλύτερα σε μικρό καμβά (θυμηθείτε την αριστουργηματική «Σκουριασμένη πόλη»), όμως οι Κρίστιαν Μπέιλ, Τζέισι Πλέμονς και Ρόζαμουντ Πάικ είναι κάτι παραπάνω από επαρκείς και η φωτογραφία έχει κάτι από το άρωμα του «Badlands» του Τέρενς Μάλικ.

Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ στενάχωρη (και την ίδια ώρα πανέμορφη σε ό,τι αφορά τους φυσικούς χώρους γυρισμάτων της) ταινία, στην οποία το ψυχολογικό στοιχείο κυριαρχεί μπροστά σε εκείνο της περιπέτειας που μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Αν κάτι νοιώθεις να σε «προδίδει» είναι το φινάλε που μοιάζει υπερβολικά αναμενόμενο και «εύκολο». Συνολικά, το Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου είναι μία ταινία που σε προϊδεάζει για το τι θα δεις, αν και αντιμετωπίζει το θέμα της με τέτοιο σεβασμό που καταφέρνει σε αρκετά σημεία της να σε κερδίσει.

Ταξίδι δύσκολο, με συγκρούσεις, εκπλήξεις και ωμότητα, σκηνοθετημένο με ωραίο ρυθμό, με τους χώρους έξοχα φωτογραφημένους από τον Μασανόμπου Τακαγιανάγκι, δίνοντας στα τοπία την ομορφιά και το λυρισμό που συναντάμε στις ταινίες του Τζον Φορντ (με ένα θέμα μάλιστα που θυμίζει την «Αιχμάλωτο της ερήμου»), του Σάμ Πέκινπα και του Άντονι Μαν.

Είναι μια χρήσιμη προσθήκη σε ένα είδος που δυστυχώς δεν χαίρει της εκτίμησης που του είχαν στο παρελθόν κοινό και παραγωγοί, καθώς παίζει με κλασικές στιγμές που το καθόρισαν στο παρελθόν, όμως οι όποιες υπερβάσεις του δε φτάνουν για να το κάνουν κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Ο Κούπερ αντλεί τις αναφορές του από άλλα φιλμ του συγκεκριμένου είδους, δημιουργώντας έτσι μια αρκετά γνώριμη Αγρία Δύση γεμάτη βία, αίμα, ρατσισμό και «χαλασμένους» στην ψυχή ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν την συγχώρεση και να απαγκιστρωθούν από το παρελθόν τους που αρχίζει να τους συνθλίβει από μέσα προς τα έξω.

Παρά τη σεναριακή σήμανση για τις διαφορές που καθορίζουν τους χαρακτήρες και τις γκρίζες ζώνες που υπονοούν την πιθανή αλλαγή στις θέσεις τους, η σκηνοθεσία παραμένει στατική στη μεγαλύτερη διάρκεια του Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό Μου, και το φινάλε μοιάζει αναμενόμενο.

Παλαιάς κοπής, γραφικά βίαιο και στιβαρά σκηνοθετημένο γουέστερν με διδακτικές, αναίτια μελοδραματικές αντιρατσιστικές κορόνες.

Νεογουέστερν υποδειγματικά γυρισμένο και με αισθητική που θυμίζει τα κλασικά αντιηρωικά φιλμ του είδους αλλά χάνει την ευκαιρία να μετατραπεί σε ένα αφηγηματικά συναρπαστικό έργο, καθώς δεν τολμά να ρισκάρει σε ιδεολογικό ή αλληγορικό επίπεδο επιλέγοντας ασφαλή συμπεράσματα (η αγάπη ως απάντηση στο μίσος και τον φανατισμό) και σίγουρες λύσεις.

Όχι ακριβώς το παραδοσιακό γουέστερν δράσης με Ινδιάνους, αλλά περισσότερο μια ταινία με «μεταφορική» σημασία στο εσωτερικό της. Η επαναληπτικότητα στην αφήγηση, ο ρυθμός που χωλαίνει και η έλλειψη εκπλήξεων ή ανατροπών που θα ανανέωναν την ιστορία κοστίζουν στην τελική. Παραμένει ένα αξιοπρεπές εγχείρημα με καλοσύνη στην ψυχή και τις διαθέσεις. Οι φίλοι του είδους δεν θα ενοχληθούν, αλλά θα νοσταλγήσουν πράγματα που δεν θα βρουν εδώ...