Μετά τον Χωρισμό(2017)

(Jusqu'à la Garde)  Πρώτη προβολή: 15-03-2018

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογυρισμένο, αγωνιώδες και με πολλά καλά δοσμένα στοιχεία της μανιέρας των αισθηματικών/οικογενειακών θρίλερ.

Ένας διαλυμένος γάμος και η διαμάχη κηδεμονίας που ακολουθεί, γίνονται μία ανατριχιαστική καταγραφή κοινωνικού σινεμά που καθηλώνει.

«Καμουφλαρισμένο» δράμα για γερά νεύρα, το «Μετά τον Χωρισμό» είναι ένα ντεμπούτο που αξίζει να προσέξεις, για ένα θέμα περισσότερο οικείο από όσο θα θέλαμε. Καταπληκτικές ερμηνείες, με μπροστάρη τον πιτσιρικά Τομά Γκιοριά σε «διπλό» ρόλο («προστάτης» της φοβισμένης μητέρας και ταυτόχρονα εξιλαστήριο θύμα προς εκμετάλλευση στα χέρια του πατέρα του), λιτή σκηνοθεσία και μια κορύφωση απρόσμενης δυναμικής που θα θυμάσαι για καιρό. Στα συν και η ολοκληρωτική έλλειψη μουσικού score που σιγοντάρει υποδόρια στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας.

Λιτή ρεαλιστική αφήγηση χωρίς μουσικές και τρικ, στιβαρή σκηνοθεσία, εναγώνιος ρυθμός, και εξαιρετικές ερμηνείες, σε αυτή την ιστορία ενδοοικογενειακής βίας μετά το διαζύγιο, που πραγματικά στοιχειώνει τον θεατή.

Βραβείο σκηνοθεσίας και Λιοντάρι του Μέλλοντος στη Βενετία για ένα γεμάτο ένταση και ειλικρίνεια πορτρέτο της σύγχρονης οικογενειακής ζωής, η οποία μπορεί να μετατραπεί από εστία συνύπαρξης σε αληθινό πεδίο μάχης.

Βραβευμένη στη Βενετία (Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας) ταινία που ξεκινά σαν ένα οικογενειακό δράμα για να μεταλλαχτεί σταδιακά σε ψυχολογικό θρίλερ, φέρνοντας στο νου δημιουργίες του Σαμπρόλ και του Χίτσκοκ.

Ένα από τα ωραιότερα δείγματα νέου γαλλικού σινεμά.

Ατμόσφαιρα που κερδίζει χάρη τόσο στο καλοδουλεμένο σενάριο και τη λιτότητα με την οποία αναπτύσσει τις επιμέρους καταστάσεις όσο και στις εξαιρετικές ερμηνείες και των τριών βασικών ερμηνευτών.

Αυτό που μένει στο τέλος του «Μετά το Χωρισμό» είναι μια ταινία με έντονη κοινωνική ματιά και με οπτική που προσπαθεί να βρει στις λεπτομέρειες την γέννηση της βίας, η οποία όμως την κρίσιμη στιγμή παραδίδεται στις ευκολίες για την δημιουργία – αποτελεσματικής παρόλα αυτά – έντασης.

Βραβείο σκηνοθεσίας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας για τον Ξαβιέ Λεγκράν, σκηνοθέτη ενός οικογενειακού δράματος που καταλήγει σε ένα απροσδόκητα έντονο, αναμφισβήτητα ενδιαφέρον, σχεδόν θριλερικό φινάλε, αφού όμως έχει προηγηθεί μια εξαιρετικά χλιαρή απαρίθμηση των λόγων που ένα ζευγάρι που έχει χωρίσει δεν μπορεί να είναι πλέον μαζί.