Jurassic World(2015)

Πρώτη προβολή: 11-06-2015

Το Jurassic World κερδίζει επάξια τη θέση του στο διάσημο franchise, προσφέροντας Χολιγουντιανό θέαμα και γλυκιά νοσταλγία που σε κάνουν να ξεχνάς την ατυχή επιλογή των κλισέ, ενώ παράλληλα βάζει τον θεατή να αναλογιστεί τις απαιτήσεις του από το μοντέρνο σινεμά.

Το Jurassic World κρίνεται για αυτό που είναι και μόνο για αυτό. Μην πάτε με γνώμονα την παλιά ταινία, απλά μόνο για να δείτε μια χορταστική περιπέτεια με χιούμορ και δράση σε ισόποσες δόσεις και γενικότερα μια ταινία που καταναλώνεται ευχάριστα με μπόλικο pop corn.

Κάτι σαν sequel του πρώτου «Jurassic Park», το φιλμ μπορεί να σταθεί και μόνο του στα πόδια του, ως μια εξωτική περιπέτεια με στοιχεία ταινίας καταστροφής προϊστορικών τεράτων, και δικαιώνει την προσμονή των fans τού συγκεκριμένου franchise. Τα πολλαπλά layers της αφήγησης και μερικές από τις υποπλοκές (ειδικά το μιλιταριστικό κομμάτι) δεν ολοκληρώνουν τους στόχους τους και μαρτυρούν αμηχανία ή διαμάχες πίσω από το σενάριο. Στο σύνολο, ένα blockbuster του καλοκαιριού που δεν προσβάλλει το είδος του.

Η ταινία δεν ξεκολλάει από τα στερεότυπα του είδους της, αλλά αντίθετα πατάει πάνω τους, τα υπονομεύει, τα διακωμωδεί και τ' αγαπάει. Κι αυτή η ελαφρότητα κι αυθεντικότητα, περισσότερο κι από τους ζωντανούς δεινόσαυρους, είναι που κάνουν το «Jurassic World» θαυμάσια καλοκαιρινή απόλαυση.

Τελικά αφήνει καλή γεύση και είναι ιδιαιτέρως χορταστικό, παρά το ατελείωτο όπως μου έμοιασε φινάλε της επικής μάχης δεινοσαύρων και το ιδιαίτερα φιλο-μιλιταριστικό, σε στυλ God Bless America κομμάτι του φιλμ.

Όσο όμως και να υποφέρει σε έμπνευση το διαλογικό σενάριο, το κερδίζουν σε εντυπωσιασμό οι σκηνές με τους ογκώδεις και ενίοτε τρομακτικούς δεινοσαύρους. Διατηρώντας περίτεχνα την αγωνία σε σκηνές δράσης και καταδίωξης, καταφέρνει τελικά να κερδίσει το ενδιαφέρον σου και να σε χορτάσει από άποψη θεάματος. Στέκεται, λοιπόν, επάξια δίπλα στους προγόνους του προσφέροντας αναγέννηση σ' ένα κινηματογραφικό μύθο.

Περίπου στα ίδια κυβικά, λοιπόν, με σβελτάδα στο μοντάζ και το κλασικό δίδαγμα της «γενετικά τροποποιημένης» ανθρώπινης υπεροψίας έναντι της υπεροχής της φυσικής τάξης.

Ακόμη κι αν το όνομα του Spielberg δεν βρίσκεται πλέον δίπλα στον δείκτη του ντιρέκτορα, παρά μόνο σε εκείνον του εξειδικευμένου παραγωγού, το καλάθι των απαιτήσεων από τον θρυλικό τίτλο είναι τόσο μεγάλο, που δεν γεμίζει εύκολα με δυο, τρία, πέντε άκαιρα και προβλέψιμα φαγώματα φαντάρων από ένα μεταλλαγμένο θηρίο.

Ακόμη και οι χιουμοριστικές πινελιές ακολουθούν τη σπιλμπεργκική τεχνοτροπία (από τον γενετιστή δόκτορα Χένρι Γου μέχρι τον T-Rex, υπάρχει μια σειρά αναφορών στην πρώτη ταινία ), όλα πιστά σε μια δοκιμασμένη συνταγή που δεν έχει πια καμιά έκπληξη να προσφέρει πέρα από το «μεγαλύτερο από την προηγούμενη φορά» θέαμα. Ένα θέαμα που, όσο κι αν προσπαθεί να πλασαριστεί σαν απόλυτα απενοχοποιημένο, έχει πλέον καταντήσει σχεδόν αυτιστικό, ποντάροντας αποκλειστικά στην εθιστική ανοχή και φυσικά όχι στη συμμετοχική απόλαυση του θεατή.

Το «Jurassic World» δεν είναι η θριαμβευτική επιστροφή που ελπίζαμε ότι θα ήταν. Είναι μια διασκεδαστική βόλτα, που όσοι δεν έχουν δει τα παλιά θα απολαύσουν. Όλοι οι υπόλοιποι ας ευχόμαστε πως αν θα υπάρξει πέμπτο φιλμ, να είναι κάτι πέρα από το νέο τέρας της εβδομάδας, με ένα καλύτερο και πιο πιστευτό (!) σενάριο.