Μαρία Μαγδαληνή(2018)

(Mary Magdalene)  Πρώτη προβολή: 22-03-2018

Προσωπικά, παρακολουθώντας αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, ένιωσα ότι κινείται ανάμεσα στο ασκητικό ύφος του «Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου» του Πιερ Πάολο Παζολίνι και την πολιτική διάσταση που έπαιρνε ο «Τελευταίος πειρασμός» του Μάρτιν Σκορσέζε. Η διαφορά που κάνει η «Μαρία Μαγδαληνή» βρίσκεται στο ότι το κέντρο βάρους εδώ είναι μια γυναίκα.

Το «Μαρία Μαγδαληνή» είναι προορισμένο να συγκινήσει, να προβληματίσει αλλά και να συζητιέται και είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες που βγήκαν στις ελληνικές αίθουσες αυτούς τους πρώτους μήνες του 2018.

Χωρίς καμία διάθεση αντιθρησκευτικής ρητορικής, το επίκεντρο παραμένει ο Ιησούς, αλλά η Μαρία είναι εκείνη που φωτίζεται, για να δικαιωθεί και να αποκατασταθεί μετά από 15 αιώνες στίγματος.

Ρηξικέλευθη προσέγγιση του (πολύ ανθρώπινου) Ιησού Χριστού μέσα από την ιστορία της Μαρίας της Μαγδαληνής, της επίλεκτης πρωτοφεμινίστριας αποστόλου, σε μια υπέροχα φωτογραφημένη, πολύ καλαίσθητη, και καταλεπτώς στημένη ταινία.

Η ταινία είναι τόσο κυριολεκτική, από την αισθητική της (ολόκληρη αργή, στοχαστική και στα αχνά χρώματα της ερήμου) ώς τα... θαύματα που χάνει το στοίχημα να είναι κάτι παραπάνω από μια αμιγώς θρησκευτική ταινία εποχής, με Πάθη αλλά χωρίς πάθος.

Σκηνές λυρισμού ανακατεύονται εύστοχα με ρεαλιστικές πινελιές που έχουν ιδεολογικό υπόβαθρο –αρκετά συζητήσιμο πάντως το «διάβασμα» της Μαρίας ως μια πρώιμης φεμινίστριας που κάνει την επανάσταση της εγκαταλείποντας την οικογενειακή εστία–, αλλά σταδιακά η ταινία χάνει το ενδιαφέρον της καθώς παραδίδεται σε μια αφελή αναπαραγωγή της γνωστής ιστορίας του Χριστού (ο Φίνιξ σε μια μέτρια ερμηνεία είναι ένας μόνιμα χαμένος στα οράματα του Μεσσίας) χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις με βασικότερη αξία της την ερμηνεία της Ρούνι Μάρα.

Αφού διεκδίκησε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας χάρη στο προπέρσινο ντεμπούτο του με τίτλο «Lion», ο αυστραλέζικης καταγωγής σκηνοθέτης αναλαμβάνει να αποκαταστήσει ιστορικά την μέχρι πρότινος αμφισβητούμενη στον χριστιανικό κόσμο φιγούρα της Μαρίας Μαγδαληνής, προτείνοντας μια πιο εγκρατή, εναλλακτική αλλά όχι απαραίτητα και αξιομνημόνευτη εξιστόρηση των Παθών του Χριστού.

...η ταινία δεν καταφέρνει να απογειωθεί. Αντίθετα επιλέγει την πεπατημένη και δεν φτάνει στο σημείο να μας δείξει πραγματικά ένα ταξίδι μεταμόρφωσης και ανεξαρτησίας μιας από τις γνωστότερες φιγούρες της Καινής Διαθήκης.

Στα τεχνικά αστοχεί αισθητά. Και λόγω κινηματογράφησης η οποία δεν βρίσκει ρυθμό δίνοντας ένα πολύ κουραστικό έως και βαρετό αποτέλεσμα, αλλά και λόγω σεναρίου με πολύ μέτριους διαλόγους, και χωρίς να χτίζει ένα κατάλληλο κοινωνικό πλαίσιο για την ιστορία.

Για τους πιστούς που έχουν βαρεθεί να βλέπουν κάθε Πάσχα τα γνωστά χολιγουντιανά βιβλικά έπη στην τηλεόραση, ανοίγεται μπροστά τους ένα νέο πεδίο δόξης, αν και όχι τόσο λαμπρό.