Σκοτεινός Ποταμός(2017)

(Dark River)  Πρώτη προβολή: 29-03-2018

Σκληρό και ψυχολογικά διεισδυτικό δράμα, υπόδειγμα σεναριακής λιτότητας, από τη σκηνοθέτιδα του «Εγωιστή Γίγαντα».

Μπορεί ο Σκοτεινός Ποταμός να μην είναι η καλύτερη δουλειά της Μπαρνάρντ, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα προσθήκη στην φιλμογραφία μιας αξιοπρόσεκτης δημιουργού.

Η Μπάρναρντ περιγράφει με λιτότητα, με ένα άμεσο στιλ, με σιωπές και παύσεις που αφήνουν χώρο για ανάσα, με τους χώροι και τα τοπία να σχολιάζουν ή να έρχονται σε αντίστιξη με τα δρώμενα, με λιγοστή, υποβλητική μουσική (μαζί και ένα ωραίο nursery rhyme της Πι Τζέι Χάρβεϊ), αποσπώντας μια εκπληκτική ερμηνεία από την Ρουθ Γουίλσον.

Ο «Σκοτεινός Ποταμός» της Κλίο Μπάρναρντ δεν είναι ένας νέος «Εγωιστής Γίγαντας», δεν παύει, όμως, να είναι μια συνεπής και σε πολλά σημεία δυνατή ταινία που ανανεώνει το ενδιαφέρον και τις προσδοκίες μας για ακόμα σπουδαιότερα πράγματα από τη σκηνοθέτη στο μέλλον.

Όσοι αναζητούν συναρπαστικές κινηματογραφικές αποδράσεις, ούτε απέξω! Αυτή η ταινία δεν είναι απόδραση, είναι αληθινή ζωή. Και σε αυτή, όλοι οι υπόλοιποι θεατές κάτι θα βρουν να εκτιμήσουν, συγκινημένοι. Μέχρι την τελευταία πράξη της, τουλάχιστον, η οποία ενδέχεται να απογοητεύσει ακόμα και τους ένθερμους κινηματογραφόφιλους, που ανυπομονούσαν για τη νέα δουλειά της Βρετανίδας με το τόσο ωμό και μουντό στιλ αφήγησης (ποιος δεν θυμάται το shock value του φινάλε της προηγούμενης ταινίας μυθοπλασίας που μας είχε δώσει;).

Με καλά τοποθετημένα flashbacks και διάσπαρτο διάλογο, ωστόσο, ο Σκοτεινός Ποταμός αργεί πολύ να ανασύρει την κακοποίηση του παρελθόντος και χάνει σημαντικά σε ενδιαφέρον, υπονομεύοντας το μυστικό που σιγοβράζει.

Συνεπές σύνολο, άψογο στη διαχείρισή του και γυρισμένο σε γοητευτικό περιβάλλον, το καταπράσινο, άγριας ομορφιάς ύπαιθρο του Γιόρκσαϊρ.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες γυναικείες φωνές του ευρωπαϊκού σινεμά πασχίζει με ένα φεμινιστικό αγροτικό δράμα το οποίο όφειλε να έχει δουλέψει καλύτερα το σενάριό του.

Ταινία που θα ήταν πολύ πιο ουσιαστική αν χαλάρωνε την επιμονή της στη φόρμα και στις σιωπές που καλύπτουν τα ήδη αυτονόητα.

Κρίμα. Κρίμα για τις καλές ερμηνείες. Κρίμα για την υπέροχη διεύθυνση φωτογραφίας. Κρίμα για το πολύ όμορφο τραγούδι της PJ Harvey «An Acre of Land», διασκευή πάνω σε ένα παραδοσιακό, αγγλικό κομμάτι. Χαμένη ευκαιρία.