Εντός Ορίων(2017)

(Insyriated)  Πρώτη προβολή: 29-03-2018

Συνήθως η σύμβαση ενός κλειστού χώρου παραδίδει αμαχητί μια ταινία στη θεατρικότητα. Όχι εδώ. Ο βαν Λεού κάνει -ξεκάθαρα- σινεμά. Η κίνηση της κάμερας, η χρήση του ήχου (η απόφαση του τι βλέπουμε ή τι μόνο ακούμε), το μοντάζ, η ένταση, ο ρυθμός όλα τρέχουν (ή βίαια σταματούν) μαζί με το χτυποκάρδι του θεατή.

Ένα σπίτι μετατρέπεται από καταφύγιο σε αναπόδραστο κελί, στο ανατριχιαστικό αντιπολεμικό δράμα του Φίλιπ φαν Λέου που, παρότι χάνει κομμάτι της ισχύος του στο φινάλε, καταγράφει έμμεσα αλλά αδιάψευστα τη φρίκη και τη βιαιότητα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία.

Παρά τη θεατρική δομή της ταινίας, με το διαμέρισμα ως μοναδικό χώρο όπου εκτυλίσσεται το δράμα, ο Φιλίπ Βαν Λιου κατάφερε να του δώσει κινητικότητα και ζωντάνια, χάρη σε μια κάμερα που συνεχώς κινείται, ψάχνει, ερευνά, πλησιάζει και εξετάζει τα πρόσωπα, για να καταγράψει τα αισθήματα, τους φόβους και τις ελπίδες τους, με τις δυο πρωταγωνίστριες να τονίζουν με την ερμηνεία τους την άλλη, το ίδιο τρομερή αν και όχι συχνά φανερή, πλευρά του πολέμου και τα φριχτά, απάνθρωπα δεινά στα οποία υπόκεινται οι διάφορες άμαχες οικογένειες.

...ένα huis clos δράμα που ξεχειλίζει από ένταση, στερεώνεται με θεατρικά υλικά και καθοδηγείται από τις σπουδαίες ερμηνείες της Χιαμ Αμπάς και της Ντιαμάν Μπου Αμπούντ.

Επιλογές ζωής και θανάτου συγκρούονται σε ένα θεατρικής λογικής κλειστοφοβικό δράμα με υποδειγματικές ερμηνείες, διαρκή ένταση κι εύκολη σεναριακή «συμπύκνωση».

Αναμφισβήτητα οι προθέσεις του Φίλιπ Βαν Λέου είναι καλές, το δείχνει και η φιλμογραφία του, τόσο ως διευθυντή φωτογραφίας (που είναι η βασική του δουλειά) όσο και ως σκηνοθέτη, αφού και η άλλη ταινία της καριέρας του, το «Le Jour Où Dieu Est Parti en Voyage», έχει ανθρωπιστικό θέμα. Από τη στιγμή, όμως, που τούτο εδώ το φιλμ δεν είναι ντοκιμαντέρ, χρειαζόταν μια διαφορετική προσέγγιση / ανάλυση χαρακτήρων και ιστορίας, πόσω μάλλον και δίχως αυτό το μελοδραματικό score.

Ένα 24ωρο συγκλονιστικής, ρεαλιστικής παράνοιας σε οικογενειακό διαμέρισμα στην εμπόλεμη Δαμασκό, σε μια ωραία σκηνοθετημένη και φιλμαρισμένη, μα ρηχά, και συχνά μελοδραματικά γραμμένη ταινία θεατρικών αποχρώσεων.

Εδώ, όπως αντιλαμβάνεστε, οι δραματικοί τόνοι είναι εκτός ορίων.

...μιας ταινίας που ενώ δείχνει να ασφυκτιά μέσα στον κλειστό χώρο όπου είναι γυρισμένη, δεν παύει να διατηρεί την αγωνία σε εγρήγορση, φλερτάροντας ακόμα και με το θρίλερ.

...μια ταινία επίκαιρη η οποία, ωστόσο, υπερδραματοποιεί την πραγματικότητα που, πια, γνωρίζουμε καλά, με μελοδραματισμό που την κάνει να μοιάζει περισσότερο ψεύτικη παρά καθηλωτική.