Κυρία Χάιντ(2017)

(Madame Hyde)  Πρώτη προβολή: 12-04-2018

Αυτό που τελικά προκύπτει είναι ένα παράξενο υβρίδιο: μια ταινία που από τη μια λειτουργεί ως κριτική στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, και από την άλλη παίζει έντεχνα με το φανταστικό, θέτοντας ερωτήματα δίχως να περιμένει απαντήσεις.

Οι ερμηνείες εδώ είναι χαριτωμένες, με την Ιπέρ και τον Ρομάν Ντιρί (αστείος για αλλαγή) να το διασκεδάζουν απενοχοποιημένα.

...η κυρία Ζεκίλ θα πάρει κάποια στιγμή την εκδίκησή της και η Ιπέρ θα έχει ολοκληρώσει έναν ακόμα ρόλο τον οποίο αξίζει να θυμόμαστε, ένα ακόμα μικρό διαμαντάκι ανάμεσα στα τόσα της ενδιαφέρουσας κινηματογραφικής ανθολογίας ρόλων της.

Κινηματογραφικά πρωτότυπο φιλμ που συνδυάζει εκκεντρικό χιούμορ με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, αλλά δεν διατηρεί τις σωστές ισορροπίες μεταξύ κωμωδίας και κοινωνικής αλληγορίας.

Μετά από ατυχές πείραμα, ντροπαλή και άτονη καθηγήτρια Φυσικής σε υποβαθμισμένο λύκειο αποκτά περπατημένο νυχτερινό άλτερ έγκο, σε αυτή την ισόποσα ενδιαφέρουσα και απογοητευτική διασκευή του κλασικού μυθιστορήματος του Στίβενσον.

Η εκμοντερνισμένη, χιουμοριστική εκδοχή του κλασικού «Δόκτωρ Τζέκιλ και Κύριος Χάιντ» έχει γούστο, ρυθμό και χρήσιμα συμπεράσματα γύρω από τη σημασία και το νόημα της εκπαίδευσης, αλλά ποτέ δεν αποκτά τη βαρύτητα εκείνη που θα επιτρέψει στο δημιουργό του φιλμ να σκιαγραφήσει το υπαρξιακό -και ηλεκτρισμένο!- πορτρέτο του σύγχρονου ατόμου που πάσχει από μοναξιά και έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας (προσέξτε τους διαλόγους της ηρωίδας με το σύζυγό της) παρά την εξαίσια παράσταση της πρωταγωνίστριάς του.

...το «Μαντάμ Χάιντ» υπόσχεται ένα θρίλερ για την συμπληρωματική σκοτεινή πλευρά μας, μα τελικά μοιάζει περισσότερο με μια φαρσική εκδοχή του «Ανάμεσα στους Τοίχους» του Λοράν Καντέ...

Η «Κυρία Χάιντ» δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον ως το τέλος, αλλά ανεβαίνει κλίμακα από την απόσταση που παίρνει η Ιπέρ από τη συναισθηματική φόρτιση μιας απογοητευμένης γυναίκας που διχάζεται για να επιβιώσει.

Η ιστορία του Δόκτορος Τζέκιλ και του Κυρίου Χάιντ μέσα στη σχολική τάξη, σε μια τραβηγμένη απ' τα μαλλιά, επιτηδευμένα «αλλόκοτη» κωμωδία, που κερδίζει μόνο από την πρωταγωνίστριά της.

Ακατανόητη προσπάθεια εκμοντερνισμού ενός κλασικού έργου του φανταστικού που αποτυγχάνει παντού, και που προσφέρεται μονάχα για τους τυχόν φανατικούς θαυμαστές της Ιζαμπέλ Ιπέρ.