Κωστής Παπαγιώργης: Ο Πιο Γλυκός Μισάνθρωπος(2017)

Πρώτη προβολή: 19-04-2018

Η ζωή, το έργο, τα πάθη, και το χαρακτηριστικό άρωμα του δοκιμιογράφου-διανοητή Κωστή Παπαγιώργη, μέσα από πλούσιο, δουλεμένο υλικό σε μια λεπταίσθητη και κινηματογραφικά ψαγμένη σύζευξη εικόνας και ήχου.

Μια ορμητική ταινία που αποδίδει παθιασμένα τον πολυσχιδή χαρακτήρα ενός ανθρώπου γεμάτου αντιφάσεις, του οποίου το έργο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές συγγραφέων.

Η Αλεξανδράκη σκύβει πάνω από τη ζωή και το έργο του ενός μοναχικού σύγχρονου φιλοσόφου και φωτίζει τις σημαντικότερες πτυχές τους με κινηματογραφική ακρίβεια (μεγάλη η συμβολή του μοντέρ Νίκου Πάστρα) χωρίς να ακυρώνει τη συναισθηματική φόρτιση του εγχειρήματος

Όσοι δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες για τον Κωστή Παπαγιώργη θα τις μάθουν μέσα από το κατατοπιστικό ντοκιμαντέρ της Ελένης Αλεξανδράκη, αν και αυτό απευθύνεται περισσότερο στους ανθρώπους που αγάπησαν το έργο του με πάθος. Σε αυτούς δίνει τη δυνατότητα να εμβαθύνουν περισσότερο στις ιδέες και την προσωπικότητα του Κωστή Παπαγιώργη.

Ντοκιμαντέρ που εντρυφά με εκ των πραγμάτων λειψό υλικό, αλλά περίσσια συντονιστική δύναμη στο φως και τα σκοτάδια ενός μοντέρνου φιλοσόφου.

Η σκηνοθέτις καταφέρνει να μεταδώσει το αποτύπωμά που άφησε ο Παπαγιώργης μέσα από τις συγκινητικές και κατατοπιστικές κουβέντες με τους δικούς του και να απαθανατίσει όσο μπορεί το βαρύ πνεύμα και την ανήσυχη ματιά του στην ψυχή.

Ένα ντοκιμαντέρ που έχει φτιαχτεί με την αγάπη φίλων προς ένα φίλο, το «Κωστής Παπαγιώργης: Ο Πιο Γλυκός Μισάνθρωπος» φωτίζει τη ζωή και το έργο ενός επιφανούς διανοητή, ενός ανήσυχου πνεύματος και ενός ανθρώπου που είχε τον τρόπο να αγκαλιάζει τις αντιφάσεις του.

Εκλεκτικό και γι' αυτόν τον λόγο συνεπές.

Μια συχνά φλύαρη ταινία, με πολλές περιττές σκηνές από τη ζωή στη σύγχρονη Αθήνα οι οποίες τρυπώνουν απλώς για να γεμίσουν κενά τα οποία, προφανώς, δεν θα μπορούσαν να γεμίσουν διαφορετικά.

Sine qua non για τους λάτρεις τού αξέχαστου καλαμαρά. Θα σας κάνει «Λάδια Ξίδια», αν περνιέστε για εργάτες του πνεύματος αλλά δεν είχατε εντρυφήσει στις créations της πένας του (που όμως δεν γκελάρουν στο πανί). Κατώτερο του ύψους τού κου «Ίμερος και Κλινοπάλη» αλλά ψυχανεμιζόμενο την essence του και όχι ευκαταφρόνητο, αν ψάχνεστε πιο πολύ με την Έβδομη Τέχνη. «Κέντρο Δηλητηριάσεων» αν δεν αντέχετε τα ντοκιμαντέρ και δη τα ελληνικά.