Καλπάζοντας με το Όνειρο(2017)

(The Rider)  Πρώτη προβολή: 19-04-2018

Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας για ένα ανθρώπινο δράμα ημιτονίων στα όρια του ντοκιμαντέρ πάνω στο αμερικανικό όνειρο, στα πολιτισμικά στερεότυπα, στις έννοιες της μοίρας και της αρρενωπότητας.

Η Ζάο καταγράφει με ντοκιμαντεριστική θα έλεγα λεπτομέρεια την πορεία του ήρωά της, το πάθος του για το ροντέο αλλά και για τη ζωή, ενώ εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τους ανοιχτούς χώρους της Ντακότα...

Μέσα από έναν μικρόκοσμο που μοιάζει ξένος όχι μόνο σε έναν θεατή στην Ελλάδα μα και στην πλειοψηφία των Αμερικανών, μέσα από μια κοινότητα ανθρώπων που είναι μαζί "και καουμπόηδες και Ινδιάνοι", μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία, η Ζάο κατορθώνει να χτίσει ένα φιλμ που ξεπερνά κάθε εμπόδιο και μιλά κατευθείαν στην καρδιά και στο συναίσθημα.

Ένα ελεγειακό μοντέρνο γουέστερν το οποίο κρύβει κάτω από τη σεμνή του επιφάνεια έναν διαυγή στοχασμό πάνω στα ιδεώδη και τις ψευδαισθήσεις που χαρακτηρίζουν κάθε έννοια περί ανδρισμού.

Σε μια ταινία ταυτόχρονα ποιητική και σωματική, τόσο λυρική και τόσο βίαιη όσο η ζωή, η Ζάο αγγίζει το πρωτογενές υλικό της ανθρώπινης δύναμης για να μιλήσει για τον καταχρηστικό επαναπροσδιορισμό ενός άνδρα και, ταυτόχρονα, της αμερικανικής ταυτότητας.

Στρατολογώντας την οικογένεια Τζαντρό και αλλάζοντας απλώς το επώνυμό τους στην ταινία, η Ζάο ξεπερνά κατά πολύ την τυπική ιστορία ενηλικίωσης και καταπιάνεται, με μια μυθοπλασία που σβήνει μέσα στους όρους του ντοκιμαντέρ, με τον ρεαλισμό μιας απόφασης ζωής, μιας κίνησης που απαιτεί ενδοσκόπηση, χρόνο και πολλαπλές συγκρούσεις, κυριολεκτικές και μεταφορικές.

Μπορούμε όμως να ταυτιστούμε με την οικονομική κρίση που μαστίζει τις νότιες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τραπεζικά χρέη στα νοικοκυριά και το αδιέξοδο της νέας γενιάς που είναι καταδικασμένα σε ένα μονόδρομο επαρχιώτικης ρουτίνας χωρίς διέξοδο. Όμως το δράμα δεν προέρχεται κυρίως από εκεί, αλλά από τα τσακισμένα όνειρα που σχετίζονται με το «σπορ». Έτσι, το πόσο θα «μιλήσει» ή θα αγγίξει τον κάθε θεατή, επαφίεται στην ενσυναίσθηση του.

Για κάποιο λόγο η σκηνοθέτης δεν αφήνει την ούτως ή άλλως εκφραστική πραγματικότητα να μιλήσει μόνη της και επεμβαίνει με κινηματογραφικά κλισέ που, ενώ έχουν στόχο να ενισχύσουν το συναίσθημα, το αποδυναμώνουν.

Η κινηματογράφηση της Ζάο είναι λιτή και στακάτη, η φύση της Άγριας Δύσης λειτουργεί οργανικά και οι ερμηνείες έχουν έναν πηγαίο νατουραλισμό, παρότι ο κεντρικός ήρωας δεν έχει τίποτε το γοητευτικό επάνω του. Ο χειρισμός του θέματος είναι αξιοπρόσεκτος αλλά το ίδιο τα θέμα τόσο δυσάρεστο και στενάχωρο που δεν σου προκαλεί καμία όρεξη για να το δεις.

Πολυβραβευμένο ανά τα φεστιβάλ του κόσμου δράμα, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στο σχετικό κοινό. Πιθανότατα, όμως, κι αυτό να αντιληφθεί πως η δραματοποίηση της αληθινής ζωής της οικογένειας και των φίλων του αναβάτη Μπρέιντι Τζάντρο στερείται σεναρίου ουσιαστικά και σοβαρά, ενώ οι νωχελικοί του ρυθμοί φλερτάρουν ενίοτε με την αδιαφορία για τα τεκταινόμενα.