Anon(2018)

Πρώτη προβολή: 03-05-2018

Η δραματουργική προσέγγιση γίνεται λειτουργικά, χωρίς υπερβολές, στο σενάριο. Σε μια δυστοπική κοινωνία, όπου η ανελευθερία και η ανασφάλεια έχουν ως στόχο την επιθυμητή ομοιογένεια (ένα εύστοχο σχόλιο για την παγκοσμοιοποίηση), η παρέκκλιση αρχίζει από την αναγκαιότητα και τη σημασία της διαφορετικότητας. Εδώ εντοπίζεται και η μεγαλοφυΐα του σεναριογράφου Νίκολ που ταυτίζει την επαναστατική ορμή με το ερωτικό ένστικτο.

Το Anon στο σύνολο του είναι αξιοπρεπές ταινιάκι για την κατηγορία του. Από την άλλη, στην κατηγορία του είναι βαρύ το όνομα του Άντριου Νίκολ που υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία και για Νίκολ ίσως είναι κάπως λίγο. Είναι τίμιο για αυτό που είναι, αλλά δεν αφήνει κάτι αξιομνημόνευτο.

Η κινηματογράφηση της ιστορίας και όχι η ίδια η ιστορία ήταν αυτό που εδώ μου προξένησε την περιέργεια, γι' αυτό εξάλλου η ταινία δεν είναι τίποτε παραπάνω από αξιοπερίεργη.

Ο δημιουργός του «Gattaca» καταγγέλλει το μελλοντικό τεχνολογικό εφιάλτη μέσα από ένα χλιαρό, με κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά όχι εντελώς πειστικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

Αυτό που απουσιάζει πλήρως από την ταινία είναι η ζωή, το νεύρο, ο παλμός.Κατατονία με λίγα λόγια, κι είναι κρίμα γιατί θα μπορούσε να είναι ένα απλό, στιβαρό νουάρ.

Ένας τρομακτικά αληθοφανής κόσμος, μια σκοτεινή, tech-νουάρ ατμόσφαιρα, γίνονται το έδαφος για ένα γρήγορο θρίλερ, που παρασύρει στο πρώτο του μέρος με τα ευρήματά του, αλλά πνίγεται, στην πορεία, στην αδιαφορία για την έκβαση της πλοκής του.

Σαν ένα διευρυμένο αυτοτελές επεισόδιο του «Black Mirror», χωρίς όμως το συμπαγές εκείνο σενάριο που θα δικαίωνε τις ιδέες και τα άγχη του.

Επαρκώς in vivo μολονότι ψιλοπροβληματικό προγραμματάκι για τον μη απαιτητικό χρήστη (οι πιτσιρικάδες συμπεριλαμβάνονται), καθώς και για τους techies και για τους γνώστες τού μπαμπά του Τρούμαν Μπέρμπανκ – οι τελευταίοι θα φάνε καλά φλασάκια όσον αφορά τα λοιπά δημιουργήματα και τα «θέματά» του, αλλά και θα εντοπίσουν τα errors. Οι σκληροί art-houseάδες ίσως έχουν ακόμη πιο περιορισμένη πρόσβαση, και τα Like από δαύτους θα είναι λιγότερα. Απευθύνσου στον Στέλιο Σφακιανάκη, αν ακόμη και η λέξη Wikileaks σού είναι άγνωστη. Οι Λουδίτες μπορεί να πάνε με πυρσούς στις αίθουσες – τόσο νιώθουν, το φιλμ σχεδόν παίρνει το μέρος τους. We Are Anon(ymous), ακόμη.

Με τα κτίρια να κυριαρχούν στο κάδρο εις βάρος των ανθρώπων σε μια μεγαλούπολη άχρωμη και κρύα, ο Νίκολ δεν επενδύει περισσότερο στον κόσμο του και κυρίως στο γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο, απλώς παίρνει την κατάσταση ως δεδομένη, αναπτύσσοντας μια συνηθισμένη αστυνομική ιστορία που βυθίζει την όλη δουλειά του στη μετριότητα.

Η ωραία ιδέα της αέναης ψηφιακής παρακολούθησης κάθε πολίτη από την αστυνομία, η νουάρ ατμόσφαιρα, τα οπτικά εφέ, και η φουτουριστική σκηνογραφία δυστυχώς σαμποτάρονται από το άνισο, αναιμικό σενάριο.