Μακριά Από Το Πλήθος(2015)

(Far from the Madding Crowd)  Πρώτη προβολή: 25-06-2015

Το «Far from the Madding Crowd» αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μεταφορά ενός κλασσικού μυθιστορήματος, ανώτερη για πολλούς λόγους από τις προγενέστερες.

Η σκηνοθετική δεινότητα του αλλοτινού «δογματιστή» Vinterberg είναι δεδομένη, μετατρέποντας κάθε καρέ της ταινίας σε έναν παντοτινό πίνακα μοναδικής αισθητικής και καταφέρνοντας να αναδείξει τις πτυχές του καθενός από τους χαρακτήρες του κλασικού μυθιστορήματος. Στα παραπάνω προσθέτουμε τις υποδειγματικές για ταινία εποχής ερμηνείες και τη κατάλληλη μουσική.

Κάπου ανάμεσα στην ηθελημένη αφαίρεση του έντονα κοινωνικού σχολίου, την ευπρόσδεκτη ανεπιτήδευτη ελαφρότητα με την οποία ο Βίντερμπεργκ αντιμετωπίζει ακόμη και τις μεγαλύτερες τραγωδίες και την πλοκή που πυκνώνει στο δεύτερο μέρος, αναγκάζοντάς τον να βιαστεί μάλλον «τηλεοπτικά» για να προλάβει, το «Μακριά από το Πλήθος» παραμένει σε όλη τη διάρκειά του ένα υπόδειγμα κινηματογραφικής μεταφοράς ενός κλασικού βιβλίου από έναν «ξένο» και μαζί μια απόλυτα σημερινή ταινία που έναν αιώνα μετά από την πρωτοπορία του Χάρντι βρίσκει το πλήθος να συνεχίζει να στροβιλίζεται στη δίνη των ίδιων βασανιστικών θέλω, μη και πρέπει, καταδικασμένα αγριεμένο, πριν από οποιοδήποτε κοινωνικό πλαίσιο, από την ίδια του τη φύση.

Μέσα σε μια πειστική αναπαράσταση εποχής, το πολυεπίπεδο δράμα εξελίσσεται συγκρατημένα, αν όχι υποτονικά και ξέπνοα, ειδικά όταν το συγκρίνεις με την κινηματογραφική δύναμη της πρώτης ταινίας, πολλώ δε μάλλον με το πολανσκικό «Τες» ή το συναρπαστικό «Τζουντ» του Γουιντερμπότομ.

Αξιοπρεπές σινεμά εποχής, άψογα «ντυμένο», σκηνοθετημένο και ερμηνευμένο. Του λείπει όμως το πάθος, η πρωτοτυπία, η άφοβη, ευσυνείδητη κριτική ματιά στις ασφυκτικές νόρμες της βικτωριανής Αγγλίας και, σαφώς, η διαχρονικότητα.

Ένα Άρλεκιν εποχής, προσεγμένο, με ομοιότητες αλλά και διαφορές από το παλιό του 1967, αλλά με έναν εκμοντερνισμό της ανάπτυξης των χαρακτήρων του που μάλλον του στερεί παρά του δίνει αέρα.

Η σκηνοθεσία διεισδύει στους χαρακτήρες, οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, η φωτογραφία θυμίζει πίνακες εποχής, τα κοστούμια και το περιβάλλον είναι αυθεντικά και η μουσική διακριτική και ρομαντική όσο χρειάζεται. Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία.

Κάνει σαν να πρόκειται να ζητήσει από τους θεατές να σκεφτούν, αλλά δεν τους δίνει κανένα κίνητρο για να το κάνουν. Το διακύβευμα δεν είναι αρκετά υψηλό, οι χαρακτήρες δεν είναι αρκετά πραγματικοί και η ιστορία δεν είναι αρκετά ισχυρή για να υποστηρίξει αυτό το είδος της ενδοσκόπησης.

Υπέρκομψη σε εικόνες όσο και επιδερμική στην προσέγγιση των σύνθετων θεμάτων της μεταφορά στην οθόνη του κλασικού προφεμινιστικού μυθιστορήματος του Τόμας Χάρντι «Μακριά από το αγριεμένο πλήθος», με την Κάρεϊ Μάλιγκαν να διαδέχεται την Τζούλι Κρίστι, πρωταγωνίστρια της παλιάς διασκευής, στον ρόλο της Μπάθσιμπα Εβερντιν.

Η εκδοχή του Βίντερμπεργκ είναι απαλλαγμένη από την εποχικότητα και μένει πιστή, όσο μπορεί, στο πρωτότυπο, έχοντας μια δυνατή, έξυπνη επιλογή, διότι η Κάρεϊ Μάλιγκαν δεν είναι άμα τη εμφανίσει εντυπωσιακά όμορφη αλλά καταφέρνει, διά της ερμηνευτικής της ευαισθησίας και της ικανότητάς της, να αποδώσει αποχρώσεις και να συλλάβει λεπτομέρειες, να εμπνέει, ή, αντίστροφα, να υποκύπτει στις ανθρώπινες αδυναμίες μιας γυναίκας που, όσο κι αν το επιθυμούσε, δεν ξέφευγε εντελώς από τα στεγανά ή τα λάθη της, όπως όταν έπεσε στην παγίδα της «στολής», δηλαδή στα δίχτυα του μοιραίου Φρανκ Τρόι, με αποτέλεσμα να γίνει το ερωτικό του υποκατάστατο εν αγνοία της, ή οι περιπτώσεις που η δικαιολογημένη της εμμονή στην αυτονομία έδινε τη θέση της στη στείρα ισχυρογνωμοσύνη.