Η Ενοχή του Κένεντι(2017)

(Chappaquiddick)  Πρώτη προβολή: 10-05-2018

Δοσμένο με χιούμορ αλλά και σεβασμό στην οικογένεια, με τη συχνή αναφορά της «κατάρας των Κένεντι», το φιλμ του Κιούραν είναι κυνικό και σατιρικό ταυτόχρονα, αντιπαραθέτοντας σπαρταριστά περιστατικά με πράξεις δουλοπρέπειας το αμερικανικού κοινού προς έναν ένοχο που μετατρέπεται εύκολα σε θύμα, χάρη στο όνομά του.

Μπορεί οι διάλογοι να το παρακάνουν ενίοτε (ιδίως με την «κατάρα των Κένεντι»), το βέλος όμως έχει σαφή τελικό στόχο: την αυθαιρεσία με την οποία αποδίδουμε ευθύνες ή παραχωρούμε συγχώρεση.

Αντλώντας έμπνευση από αυτό το μυστήριο, η ταινία προσπαθεί όχι τόσο να αναπαραστήσει τις στιγμές του δυστυχήματος, όσο να δείξει το μετά: τι έγινε μετά το δυστύχημα, πώς ενήργησε τόσο ο Τεντ Κένεντι όσο και οι συνεργάτες του και την προσπάθεια που έγινε ώστε το όνομα των Κένεντι να παραμείνει αλώβητο στη συνείδηση των ψηφοφόρων. Σε αυτό το πλαίσιο, θα λέγαμε ότι η ταινία ακολουθεί την παρακαταθήκη του Jackie του Πάμπλο Λαραΐν, όπου και εκεί το όνομα Κένεντι μπαίνει πάνω από τις πράξεις.

Ένα ξεχασμένο σκάνδαλο με τον νεότερο εκ των αδελφών Κένεντι δραματοποιείται ως σχόλιο και υπενθύμιση των πληγών της πολιτικής οικογενειοκρατίας.

Ο Καράν...δίνει μια, αν όχι σπουδαία, σίγουρα ενδιαφέρουσα ταινία που σε αφήνει πίσω της με μια απέραντη θλίψη και με μια τρομερά δυσάρεστη γεύση για το ποια είναι τελικά τα πρόσωπα που προορίζονται για αρχηγοί κρατών.

Η σκηνοθεσία δίνει όλη το παρασκήνιο του τραγικού ατυχήματος, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που «ενοχοποιούν» πλήρως τον Κένεντι –αναρωτιόμαστε αν η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί όσο ζούσε ο τελευταίος– αλλά και τον παρουσιάζουν «άβουλο θύμα» του αυταρχικού πατέρα του.

Ο πανταχού παρών τελευταία Τζέισον Κλαρκ εδώ βρίσκεται επιτέλους στο στοιχείο του, αποδίδοντας εξαιρετικά την διφορούμενη προσωπικότητα του Τεντ Κένεντι σ αυτή την ενδιαφέρουσα κυρίως για το Αμερικάνικο κοινό ταινία.

Μια τηλεοπτικής κοπής αναπαράσταση των ιστορικών γεγονότων και των παρασκηνιακών κινήσεων συγκάλυψης του σκανδάλου με αδέξια σκηνοθεσία, χωρίς σφρίγος και προσωπική υπογραφή.

Ο Τζον Κέραν προσπαθεί να στήσει ένα στόρι υποκρισίας και σκοτεινού παρελθόντος, υποβοηθούμενος από τις ερμηνείες των Κέιτ Μάρα, Τζέσον Κλαρκ και Μπρους Ντερν. Γίνεται συχνά όμως διδακτικός και – το χειρότερο – ανιαρός.

Προσεκτική (με κάθε έννοια του όρου) εξιστόρηση ενός σοβαρού γεγονότος που προσφερόταν για μια πέραν του τυπικού αντιμετώπιση. Το όνομα Κένεντι μπορεί να ιντριγκάρει από μόνο του το πιο ενήλικο κοινό, αυτό όμως που θα εισπράξει εδώ δεν είναι παρά η υπενθύμιση ενός συμβάντος από το παρελθόν που αφορά τη θρυλική οικογένεια, με έναν καθόλα ευπρεπή τρόπο μεν, που απέχει από το να χαρακτηριστεί συναρπαστικός δε.