Εξολοθρευτής: Γένεsys(2015)

(Terminator Genisys)  Πρώτη προβολή: 25-06-2015

Το "Terminator Genisys" καταφέρνει να σε κρατήσει μέχρι τέλους, να σε κάνει να αναπολήσεις και να σε διασκεδάσει, αλλά δεν καταφέρνει να φέρει στο προσκήνιο τον σκληρό αέρα που εδραίωσε το όνομά του.

Ταξίδια μπρος και πίσω στο χρόνο, πολύ μεγάλες σφαίρες, εξολοθρευτές που αλλάζουν μορφή κι ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ να αποδεικνύει πως μπορεί μα είναι ακόμη cool, κάνουν αυτό το reboot του «Terminator» διασκεδαστικό ακόμη κι αν είναι στην ουσία αχρείαστο.

Αν σας αρέσουν οι δύο πρώτοι Εξολοθρευτές, τότε μάλλον θα βρείτε αρετές στο Terminator: Genisys από το οποίο δεν λείπει το χιούμορ και η αυτοαναφορικότητα.

Η φιλοδοξία του νέου Εξολοθρευτή είναι να σταθεί από μόνος του, χωρίς να αποτελεί απαραίτητα συνέχεια ή επαναφόρτωση των προηγούμενων. Οι αναφορές σε αυτά που γνωρίζουμε δηλώνουν το «παρών», από την υγρή μεταμόρφωση των ανθρωποειδών ως το αμίμητο «I 'll be back», αλλά υπάρχει επίσης η σπίθα μιας καινούργιας αρχής σε έναν στέρεο σταθμό μιας κινηματογραφικής σειράς που προφανώς δεν παύει να αποτελεί σίγουρη επένδυση – και ακριβή.

Τίμιο και συνεπές στις προθέσεις του, προσφέρει χορταστική δράση χωρίς περιττή σοβαροφάνεια και με ψήγματα ψυχής.

Οι σκηνές δράσης διαδέχονται η μια την άλλη σα ριπές πολυβόλου, χωρίς ωστόσο μία τους να μένει στη μνήμη ως πρωτότυπη. Ακόμα περισσότερο, το σενάριο στήνει μια πολύπλοκη ιστορία με ταξίδια στο χρόνο, καταχρηστικές αναστροφές της ύπαρξης, πισωγυρίσματα στη γνωστή ιστορία, αυθαίρετα άλματα στην εξέλιξή της, που αντί να προκαλούν σασπένς μάλλον σε προσκαλούν να τα εγκαταλείψεις και να συγκεντρωθείς στο θέαμα.

Είναι δύσκολο να αγαπάς τη σειρά του «Terminator» και να αδιαφορήσεις για τούτο το πιο αξιοπρεπές από τα sequels των δύο πρώτων και all-time classic ταινιών.

Τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί φυσικά, με ένα διαρκές παιχνίδι εναλλαγής καλών και κακών να προσπαθεί να δραματοποιήσει την προβλέψιμη εξέλιξη (στο χρονικό πηγαινέλα χάνει η Σάρα το παιδί και το παιδί τη Σάρα ), τη σέξι Ντενέρις Ταργκάριεν από το Γουέστερος να μας κάνει να νοσταλγούμε τη Λίντα Χάμιλτον και τον all time classic «Άρνι» να κλέβει εύκολα τη μια απ' τα ίδια παράσταση.

Φέτος, αυτό το φιλμ που χρησιμοποιεί πλάνα από την πρώτη ταινία με τον Σβαρτσενέγκερ νέο σε ηλικία και τα δένει με το Σήμερα και το Αύριο, τίποτα δεν με συγκινεί πλέον. Ούτε το γεγονός ότι ο πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνια, παίζει με γκρίζα μαλλιά και πιο συγκρατημένος.

Η ταινία του Alan Taylor κάνει γιγαντιαία κοιλιά και ενώ περιμένεις κάποιο επικό φινάλε που κάπως θα σώσει την κατάσταση, αυτό δεν έρχεται ποτέ αφού η τελική μάχη, μόνο τέτοια δεν είναι.