Too Much Info Clouding Over My Head(2017)

Πρώτη προβολή: 17-05-2018

Το πιο διασκεδαστικό ελληνικό κινηματογραφικό ντεμπούτο της χρονιάς είναι ένα no budget σινεφίλ ανέκδοτο διαρκείας γεμάτο σπαρταριστούς ψυχαναγκασμούς και ανελέητη σάτιρα της εγχώριας καλλιτεχνικής πραγματικότητας.

Μια διασκεδαστική ταινία που δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της, αλλά ζητά -και αξίζει- από τον θεατή μια ευκαιρία.

Ιδιοσυγκρασιακή κωμωδία τύπου Γούντι Άλεν με αυτοψυχαναλυτικά μοτίβα, με αναφορές στους και επιρροές από Τσάπλιν, Μπάστερ Κίτον, Τζάρμους, Μεγάλο Λεμπόφσκι και ολίγον πρώιμο Ντέβιντ Λιντς. Το παρόν είναι μαυρόασπρο ενώ οι αναμνήσεις έγχρωμες. Το Παγκράτι είναι χίπστερ, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου είναι παρακμή και τροχοπέδη, ενώ η πολιτιστική πατρική κληρονομία είναι βάρος και πασέ. Το δε χιούμορ του είναι τόσο κιτς που γίνεται καλτ.

Το low-budget όχι μόνο δεν χαντάκωσε την παραγωγή, όπως θα μπορούσε θεωρητικά να κάνει, αλλά την ανέδειξε ακόμα περισσότερο δίνοντας κίνητρα για κάλυψη των αναγκών με εφευρετικούς τρόπους (βλέπε χρήση του ασπρόμαυρου) και της πρόσθεσε το στοιχείο του mumblecore cinema που δίνει έμφαση στον διάλογο και στις σκέψεις των πρωταγωνιστών που συνήθως πάσχουν από έλλειψη επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης. Το υπέροχο soundtrack από τον Κωνσταντίνο Ευαγγελίδη είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Το «No Budget Story» συναντά την «Άρπα Colla» σε μια κατά στιγμές αστεία, ειλικρινά σινεφίλ, αλλά γραμμένη σαν ανέκδοτο κι ερασιτεχνικά σκηνοθετημένη ακτινογραφία της εγχώριας κινηματογραφικής πραγματικότητας.

Μια παρανοϊκή ντίβα του θεάτρου, μια απολυμένη σερβιτόρα που θέλει να γίνει βοηθός του, μια τηλεστάρ που θέλει να κάνει Τέχνη, στοιχεία που πλάθουν τον αστείο, αφελή, λοξό κόσμο μιας ταινίας που θα μπορούσες να πεις ότι είναι το «No budget story» (1996) του Ρένου Χαραλαμπίδη, τοποθετημένο στις μέρες μας.

Η φρεσκάδα και οι ιδέες δεν λείπουν από το φιλμ που παρακολουθείται αν μη τι άλλα ευχάριστα. Το περιορισμένο μπάτζετ όμως (η ταινία γυρίστηκε χωρίς καμιά κρατική υποστήριξη) δίνει την αίσθηση της προχειρότητας – κάτι μας λέει πως η επιλογή του ασπρόμαυρου έγινε για τεχνικούς λόγους που αφορούν στον φωτισμό της ταινίας- ενώ σε αρκετά σημεία απουσιάζει η συνοχή και η πρωτοτυπία.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Βασίλη Χριστοφιλάκη είναι μια χειροποίητη, ενίοτε διασκεδαστική αλλά επιφανειακή σάτιρα της ελληνικής κινηματογραφίας που προσπαθεί αμήχανα να ισορροπήσει κάπου ανάμεσα στον Νίκο Περάκη, τον Κέβιν Σμιθ και τις νευρώσεις του Γούντι Αλεν.

Η διάθεση του σκηνοθέτη να φτιάξει μια λεκτική κωμωδία, κάτι που η αλήθεια είναι πως δεν επιχειρείται συχνά, είναι αξιοσημείωτη, όμως η μετατροπή των ιδεών του σε συγκροτημένη αφήγηση βρίσκεται ακόμη σε πρωτόλειο στάδιο.

Με τα ευρήματα να εξαντλούνται γρήγορα (ή να γίνονται ανυπόφορα από το κομμάτι της υπαίθριας δεξίωσης κι έπειτα), στην τελική δεν μένει κάτι δημιουργικό ή ουσιαστικά καινούργιο σαν πρόταση και η όλη «δακτυλοδεικτούμενη» ειρωνεία προς τον ίδιο τον χώρο στον οποίο κινείται ο Βασίλης Χριστοφιλάκης πάει χαμένη.