Όσο Είμαστε Νέοι(2014)

(While We're Young)  Πρώτη προβολή: 25-06-2015

Το φιλμ του Μπόμπακ είναι φτιαγμένο από τα υλικά των καλύτερων κωμωδιών του Γούντι Άλεν, μιλά με σαφήνεια για τους ανθρώπους του σήμερα και είναι άβολα απολαυστικό, ακόμη κι αν χάνει λίγο το στόχο και την ακρίβειά του στο δεύτερο μισό.

Η ταινία βέβαια δεν είναι δοκίμιο, είναι μια θαυμάσια κινηματογραφική κωμωδία κι ο Μπόμπακ αποδεικνύει ξανά, με τη βοήθεια του Σαμ Λέβι που φωτογράφησε και το «Frances Ha», ότι ξέρει καλά να παγιδεύει την ατμόσφαιρα της πραγματικής Νέας Υόρκης, με τον αέρα του κέντρου του κόσμου και την τρυφερότητα των εκατομμυρίων μικρών ιστοριών.

Η ταινία του όμως προχωρά πολύ βαθύτερα, χρησιμοποιώντας τον κόσμο της 7ης τέχνης ως αφορμή για να αναρωτηθεί πάνω στην καλλιτεχνική έμπνευση και μέθοδο, στο τίμημα της επιτυχίας (μαζί με το φόβο τού να το καταβάλεις) και στο πώς το πέρασμα του χρόνου μεταβάλλει την αισθητική, ηθική και φιλοσοφική στάση μας απέναντι στη ζωή – στο κόστος της ενηλικίωσης με άλλα λόγια, που μπορεί να είναι αβάσταχτο ή λυτρωτικό, συμπέρασμα στο οποίο οι ήρωες του φιλμ καταλήγουν, αφού έχουν ξεγυμνωθεί από όλα τα άλλοθί τους με ένα διασκεδαστικά γλυκόπικρο και συγκινητικά αφοπλιστικό τρόπο.

Δεν θα σε καθησυχάσει στο δρόμο προς την έξοδο, δεν θα σε έχει κάνει να αισθάνεσαι... νεότερος, αλλά σου δίνεται αυτή η κάποια ευκαιρία να βγεις... καλύτερος άνθρωπος. Είναι θέμα ταύτισης. Θα το καταλάβεις.

Οι ανησυχίες για τη φιλοδοξία και τον χρόνο που περνά θα σας θυμίσουν Γούντι Άλεν. Ωστόσο, σε στιγμές το Όταν Είμαστε Νέοι μοιάζει μάλλον... δήθεν και αρκετά στερεοτυπικό. Διαθέτει, πάντως, ορισμένες καλές στιγμές.

Η ατμόσφαιρα, στο Μπρούκλιν και το Μανχάταν θα μπορούσε να θυμίζει Γούντι Άλεν, αλλά δεν έχει τη σπιρτάδα και το νεύρο που έχουν οι ταινίες του. Φυσικά, δεν έχει και τους κατάλληλους ερμηνευτές.

Το «Όσο Είμαστε Νέοι» αποτελεί μια μικρή διατριβή «γουντιαλεντικών ρυθμών και αισθητικής», πάνω στη ματαιοδοξία του ανθρώπου που σπαταλά άδικα χρόνο ανατρέχοντας στο παρελθόν και τα επιτεύγματα της νιότης του, παραγκωνίζοντας τη γοητεία και τις χαρές που μπορεί να του προσφέρει η ηλικία που βιώνει.

Προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην ηθογραφική σάτιρα (η ταινία είναι και μια σκωπτική γκραβούρα της «ανάποδης» εποχής μας, με τους χίπστερς να λατρεύουν θρησκευτικά οτιδήποτε παλιό και παρωχημένο και τους μοντέρνους αστούς διψασμένους για τεχνολογικές καινοτομίες) και τον προβληματισμό πάνω στην έννοια της –κυριολεκτικής και μεταφορικής- φθοράς, το «Όσο είμαστε νέοι», σποραδικά, αποτυγχάνει στην προσπάθειά του να «βαρύνει» τονικά και να δώσει μια αίσθηση ήπιας μετάβασης σε λίγο πιο μελαγχολικές περιοχές.

Το Όσο είμαστε νέοι μιλάει για τη σχετικότητα και την ουτοπία της αλήθειας που επιδιώκει ο κινηματογραφιστής, με θέμα την εγγενή του φιλοδοξία, την παγίδα της ματαιοδοξίας και τον ανταγωνισμό του με τη νεότερη γενιά, καθώς και τη συνεχή του πάλη με τους ίδιους τους περιορισμούς του.

Δροσερό, πικρό, όμορφο και πονεμένο, το «Όσο Είμαστε Νέοι» είναι επιτέλους μια κωμωδία που σε κάνει να διασκεδάσεις και να σκέφτεσαι, χωρίς μια από τις δύο δράσεις να παρεμβαίνει αποδυναμωτικά στην άλλη.