Μαζί Σου Κι Ας Πεθάνω(2014)

(The Little Death)  Πρώτη προβολή: 09-07-2015

Το φιλμ του Τζος Λόσον δοκιμάζει να κάνει κάτι καινούργιο, μια κωμωδία για τις ερωτικές «διαστροφές» που να είναι την ίδια στιγμή τολμηρή αλλά και τρυφερή.

Ο Λόσον, χωρίς να αποστρέφει πουριτανικά το βλέμμα από το κυρίως θέμα του, δημιουργεί ένα πανέξυπνο και κατάμαυρα αστείο σύμπαν που καυτηριάζει πολλά περισσότερα από τα σαρκικά μας ερεθίσματα.

Μερικές λειτουργούν απλώς σαν καλοστημένο ανέκδοτο, άλλες όμως ανακαλύπτουν το δράμα πίσω από το γέλιο και διαπραγματεύονται τη σεξουαλικότητα σαν μια πολυεπίπεδη –και όχι πάντα σοβαρή– έννοια με απρόβλεπτες καθημερινές «συνέπειες».

Προσφέρει εξασφαλισμένη διασκέδαση, αφορά κάθε ηλικία, έστω και αν η προβληματική της δείχνει πιο adult, σπάει πλάκα με τις σχέσεις και το σεξ και θα μπορούσε να σε κάνει να βγεις από το σινεμά και να στηθείς ξανά στην ουρά για να την ξαναδείς! Μια ευχάριστη, τίμια, «μικρή» ταινία.

Το σεξ πάντα πουλάει και με τον αγώνα για τη σεξουαλική απελευθέρωση να έχει κερδηθεί το έργο προσπαθεί να διακωμωδήσει τραβηγμένες καταστάσεις χωρίς να προσθέσει κάτι νέο. Όσο προχωρά σιγά σιγά το ενδιαφέρον της από σεξουαλικό περνά σε όλο και πιο ρομαντικό.

Το θέμα και οι ερμηνείες, έχουν τόση ανθρωπιά και οι εμπλεκόμενοι είναι τόσο πραγματικοί και γήινοι, που (με τη βοήθεια του μελωδικού soundtrack) προκαλούν το χαμόγελο και τη συμπάθεια του θεατή, αλλά και ξεσπάσματα γέλιου.

Στην πραγματικότητα, ο «Μικρός Θάνατος» δεν είναι κάτι παραπάνω από μια δραματική κομεντί, η οποία κερδίζει μεν πόντους χάρη στο ενδιαφέρον θέμα της και στη διαίρεσή του στις επιμέρους ιστορίες, αλλά το αντιμετωπίζει περισσότερο ως αφορμή για εύπεπτες κωμικές καταστάσεις παρά με διάθεση διεισδυτικού ρεαλισμού.

Η φαινομενικά προκλητική διάθεση του Ντόουσον απέναντι στα όσα διηγείται συνδυάζεται προοδευτικά με μια τρυφεράδα και μια εμφανή συμπάθεια για τους ήρωες και τα παθήματά τους, μετατρέποντας μια παρ' ολίγο κυνική και μονοδιάστατα αμοραλιστική κωμωδία σε έναν ενδιαφέροντα και παιχνιδιάρικο στοχασμό πάνω στην ηθική, τα όρια και τις κρυμμένες παραμέτρους των ανθρωπίνων ενστίκτων.

Οι κλασικές ή ποπ μελωδίες που σηματοδοτούν τις διαδοχές των ιστοριών δίνουν ηθελημένα έναν πιο ανάλαφρο τόνο, αλλά παράλληλα υπενθυμίζουν πως η ταινία δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα καλοσχεδιασμένο σχόλιο, κάτι μεταξύ παρεΐστικου αστεϊσμού και παρατήρησης συμπεριφορών που κάποιος μελετά επί χρόνια και σκέφτηκε να τις αναπαραστήσει. Συμπέρασμα δεν βγαίνει, οπότε θα διαλέξω κι εγώ την αγαπημένη μου βινιέτα, που δυστυχώς έρχεται προς το τέλος της ταινίας.